Wülfingite

Wzór chemiczny: Zn²⁺(OH)₂

Wülfingit to rzadki wodorotlenek cynku, tworzący bezbarwne lub białe, tabliczkowe kryształy, występujący głównie w starych hałdach hutniczych.

## Charakterystyka Wülfingit jest wodorotlenkiem cynku, jednym z polimorfów Zn(OH)₂. Występuje w postaci bardzo małych, tabliczkowych lub listewkowych kryształów, które rzadko przekraczają 1 mm długości. Zazwyczaj tworzy niewielkie skupienia, rozetki lub naloty. Jest bezbarwny do białego i przezroczysty do przeświecającego, co w połączeniu z niewielkim rozmiarem kryształów sprawia, że jest trudny do zauważenia gołym okiem. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się niewielką twardością wynoszącą 3 w skali Mohsa, co czyni go podatnym na zarysowania. Jego gęstość to około 3,05 g/cm³. Kryształy wykazują połysk szklisty do perłowego, szczególnie na płaszczyznach łupliwości. Przełam jest muszlowy. ## Barwy i odmiany Wülfingit jest zazwyczaj bezbarwny lub biały. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został po raz pierwszy opisany w 1983 roku przez K. Schmetzera, G. Tremmela i O. Medenbacha. Nazwa honoruje Ernsta Antona Wülfinga (1860-1930), niemieckiego mineraloga i profesora na Uniwersytecie w Heidelbergu. Miejscem typowym, gdzie po raz pierwszy zidentyfikowano ten minerał, są hałdy po hucie Richelsdorf w Hesji, w Niemczech. ## Zastosowania Wülfingit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego ze względu na swoją rzadkość i niewielkie rozmiary. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie, będąc obiektem zainteresowania wyspecjalizowanych zbieraczy minerałów rzadkich i mikromontów.

Właściwości

Twardość Mohsa: 3
Połysk: Szklisty do perłowego
Rysa: Biała
Gęstość: 3.05
Łupliwość: Doskonała wg {010}
Przełam: Muszlowy
Przezroczystość: Przezroczysty,Prześwitujący
Układ krystaliczny: Rombowy

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja wülfingitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa. Wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) lub spektroskopia Ramana. Wstępne podejrzenie można wysnuć na podstawie miejsca występowania (hałdy hutnicze), tabliczkowej formy małych, bezbarwnych kryształów i współwystępowania z innymi wtórnymi minerałami cynku. ## Odróżnianie od podobnych Wülfingit można pomylić z innymi polimorfami wodorotlenku cynku (sweetitem i ashoveritem), od których jest nieodróżnialny wizualnie. Można go również pomylić z innymi bezbarwnymi, wtórnymi minerałami, takimi jak hydrocynkit czy gips. Pewne rozróżnienie możliwe jest wyłącznie za pomocą analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, zwykle o pokroju tabliczkowym lub listewkowym, spłaszczone zgodnie z płaszczyzną {010}. Często tworzą wachlarzowate lub rozetkowe agregaty, a także cienkie naloty na powierzchni skały macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Wülfingit jest minerałem wtórnym, który powstaje w specyficznych warunkach. Jego główne środowisko powstawania to stare, przeobrażone hałdy żużla hutniczego, gdzie tworzy się w wyniku powolnego wietrzenia materiałów bogatych w cynk w warunkach niskiej temperatury i obecności wody. Jest produktem antropogenicznym. ## Asocjacje mineralne W miejscu typowym (hałdy Richelsdorf) współwystępuje z rodzimym cynkiem, chalkopirytem, sfalerytem, tenorytem, kuprytem, hydrocynkitem, gipsem i kalcytem. W innych lokalizacjach znajdowano go w towarzystwie sweetitu, ashoveritu i simonkolleitu. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania są hałdy po hucie Richelsdorf w Hesji, w Niemczech. Znany jest również z kilku innych miejsc na świecie, głównie ze starych kopalń i hałd, m.in. z kopalni Kabwe (Broken Hill) w Zambii oraz z kopalni日の丸 (Hinomaru) w Japonii.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazów wülfingitu ocenia się przede wszystkim na podstawie bogactwa i estetyki agregatów krystalicznych. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnie uformowanymi, ostrymi, nieuszkodzonymi kryształami tworzącymi atrakcyjne wizualnie grupy lub rozetki. Ze względu na bezbarwność minerału, kontrast z ciemną skałą macierzystą (matrycą) znacząco podnosi jego atrakcyjność. Wielkość kryształów, choć zawsze niewielka, również jest istotnym czynnikiem - okazy z "dużymi" (w skali mikro) kryształami są bardziej poszukiwane. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione i klasyczne okazy pochodzą z lokalizacji typowej - hałd hutniczych Richelsdorf w Niemczech. Materiał z tego miejsca jest uważany za wzorcowy dla gatunku.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy wülfingitu są niezwykle delikatne i małe. Należy je czyścić bardzo ostrożnie, najlepiej używając sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. Jakikolwiek kontakt mechaniczny, nawet z miękkim pędzelkiem, może zniszczyć drobne kryształy. Unikać mycia w wodzie, zwłaszcza z detergentami. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na kwasy, które go roztwarzają. Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami. Ze względu na niską twardość jest bardzo podatny na uszkodzenia mechaniczne. Należy chronić go przed wstrząsami, zarysowaniem i ścieraniem. ## Przechowywanie Okazy wülfingitu, zazwyczaj w formie mikromontów, powinny być przechowywane wyłącznie w specjalistycznych, zamykanych pudełkach (tzw. micromount boxes), które chronią je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Należy unikać ekspozycji na wilgotne powietrze.