Wilhelmvierlingite

Wzór chemiczny: CaMn<sup>2+</sup>Fe<sup>3+</sup>(PO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>(OH)·2H<sub>2</sub>O

Wilhelmvierlingit to rzadki minerał fosforanowy o charakterystycznej, czerwonobrązowej barwie, znajdowany w pegmatytach granitowych.

## Charakterystyka Wilhelmvierlingit jest uwodnionym fosforanem wapnia, manganu i żelaza. Tworzy bardzo małe, listewkowe lub cienkie, tabliczkowe kryształy, które rzadko przekraczają 1 mm długości. Zazwyczaj występują one w formie promienistych lub sferulitycznych agregatów, a także jako pojedyncze, rozproszone blaszki na powierzchni innych minerałów. Ze względu na niewielki rozmiar kryształów, jego cechy wizualne są trudne do zaobserwowania bez powiększenia. ## Właściwości fizyczne Kryształy wykazują szklisty połysk. Twardość w skali Mohsa wynosi około 4. Minerał jest kruchy, a jego gęstość obliczona to 3,11 g/cm³. Jest przezroczysty do przeświecającego. ## Barwy i odmiany Wilhelmvierlingit ma charakterystyczną czerwonobrązową barwę. Nie wyróżniono żadnych jego odmian. ## Historia i nazwa Minerał został odkryty na farmie Hagendorf-Süd w Bawarii (Niemcy) i opisany w 1983 roku przez A. Mücke. Nazwa honoruje Wilhelma Vierlinga (1905-1974), niemieckiego kolekcjonera minerałów z Hagendorf, który jako pierwszy znalazł ten minerał i zwrócił na niego uwagę badaczy. ## Zastosowania Wilhelmvierlingit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie jako rzadki gatunek mineralogiczny.

Właściwości

Twardość Mohsa
4
Połysk
Szklisty
Rysa
Jasnobrązowa
Gęstość
3.11
Łupliwość
Dobra wg {010}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przezroczysty do przeświecającego
Układ krystaliczny
Jednoskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja wilhelmvierlingitu opiera się głównie na jego charakterystycznym wyglądzie pod powiększeniem - tworzy czerwonobrązowe, promieniste agregaty złożone z drobnych, listewkowych kryształów. Kluczowe jest również miejsce występowania (pegmatyty granitowe) i współwystępowanie z innymi rzadkimi fosforanami. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi drobnokrystalicznymi, wtórnymi fosforanami o podobnej barwie, takimi jak strengit czy kakoksen. Ostateczne odróżnienie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, jak spektroskopia Ramana lub analiza chemiczna (EDS), ze względu na niewielki rozmiar kryształów i podobieństwo wizualne do innych minerałów z tej grupy. ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, cienkotabliczkowe lub listewkowe, wydłużone wzdłuż jednej osi. Najczęściej tworzą promieniste, gwiaździste lub sferulityczne agregaty, a także rozetki.

Środowisko występowania

## Geneza Wilhelmvierlingit jest wtórnym minerałem fosforanowym, który powstaje w strefach utleniania pegmatytów granitowych. Tworzy się w wyniku hydrotermalnych przeobrażeń pierwotnych fosforanów, takich jak zwieselit, w obecności roztworów bogatych w wapń. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi fosforanami, takimi jak strengit, stewartyt, laueit, pseudolaueit, rockbridgeit, jahnsyt-(CaMnFe), mitrydatyt, a także z kwarcem, muskowitem i tlenkami żelaza (limonitem). ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania jest kamieniołom Hagendorf-Süd w Waidhaus, Górny Palatynat, w Bawarii (Niemcy). Jest to jedyna potwierdzona i dobrze udokumentowana lokalizacja tego minerału na świecie.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jako minerał występujący wyłącznie w formie mikroskopijnych kryształów, jego wartość kolekcjonerska zależy od jakości tychże kryształów. Najbardziej cenione są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi i nieuszkodzonymi agregatami promienistymi. Ważny jest również kontrast z podłożem (matrycą) oraz obecność rzadkich minerałów towarzyszących. Wielkość agregatów, chociaż zazwyczaj nie przekracza 1-2 mm, również wpływa na atrakcyjność okazu. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest historyczna lokalizacja typowa - Hagendorf-Süd w Niemczech. Okazy z tego miejsca są bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów specjalizujących się w systematyce minerałów i mikrominerałach.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie sprężonym powietrzem w celu usunięcia kurzu. Ze względu na kruchość i niewielki rozmiar kryształów, należy unikać czyszczenia mechanicznego, w tym szczoteczek. Stosowanie wody jest niewskazane z powodu ryzyka uszkodzenia delikatnych agregatów i potencjalnej reakcji z minerałami towarzyszącymi. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami, w tym kwasami i detergentami. Minerał jest kruchy i wrażliwy na wstrząsy oraz ultradźwięki. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i wilgocią. ## Przechowywanie Okazy wilhelmvierlingitu, jako mikrominerały, najlepiej przechowywać w specjalistycznych pudełkach typu "micromount", które chronią je przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i nagłymi zmianami wilgotności.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej