Wilhelmkleinite

Wzór chemiczny: Zn²⁺Fe³⁺₂(As⁵⁺O₄)₂(OH)₂

Wilhelmkleinit to rzadki arsenian cynku i żelaza, tworzący małe, ciemnozielone kryształy o silnym, niemal diamentowym połysku.

## Charakterystyka Wilhelmkleinit jest uwodnionym arsenianem cynku i żelaza, należącym do grupy lazulitu. Występuje w postaci niewielkich, tabliczkowych lub pryzmatycznych kryształów, rzadko przekraczających kilka milimetrów. Tworzy także skupienia promieniste lub rozetowe. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest intensywny, ciemnozielony do niemal czarnego kolor i bardzo silny połysk. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością 4.5 w skali Mohsa. Jego połysk jest diamentowy, a przezroczystość określana jest jako przeświecający. Jest minerałem stosunkowo kruchym. ## Barwy i odmiany Wilhelmkleinit występuje w jednolitym, ciemnym, czarnozielonym kolorze. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału została nadana na cześć dr. Wilhelma Kleina (1889-1939), niemieckiego handlarza minerałami z Heidelbergu, który był znawcą okazów z kopalni Tsumeb. Minerał został opisany i zatwierdzony jako nowy gatunek w 1998 roku. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów, wilhelmkleinit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie obiektem zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach lub minerałach z Tsumeb.

Właściwości

Twardość Mohsa: 4.5
Połysk: Diamentowy
Rysa: Zielona
Gęstość: 0
Łupliwość: Na <mi>{23_2}</mi>
Przezroczystość: Prześwitujący
Układ krystaliczny: Monokliniczny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi wilhelmkleinitu są jego ciemnozielona, niemal czarna barwa, bardzo silny, diamentowy połysk oraz specyficzna forma niewielkich, tabliczkowych kryształów. Zielona rysa jest również ważną wskazówką diagnostyczną. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi ciemnymi arsenianami z Tsumeb, takimi jak duftyt czy olivenit. Odróżnia go od nich silniejszy, diamentowy połysk oraz charakterystyczny pokrój kryształów. Ostateczne potwierdzenie wymaga jednak zaawansowanych analiz chemicznych (EDS) lub rentgenowskich (XRD). ## Formy kryształów Wilhelmkleinit tworzy małe, tabliczkowe kryształy o pokroju pseudo-oktaedrycznym, często zebrane w promieniste agregaty lub niewielkie rozety. Kryształy rzadko występują pojedynczo.

Środowisko występowania

## Geneza Wilhelmkleinit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (gossanach) polimetalicznych złóż kruszców, które są bogate w arsen, cynk i żelazo. Powstaje w wyniku wietrzenia pierwotnych siarczków, takich jak sfaleryt i tennantyt. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami wtórnymi. W lokalizacji typowej (Tsumeb) znaleziono go w towarzystwie kankitu, skorodytu, kottigitu, tsumcoritu, ludlockitu, leiteitu oraz kwarcu. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym i najważniejszym miejscem występowania wilhelmkleinitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - kopalnia Tsumeb w regionie Oshikoto w Namibii. Jest to jedno z najsłynniejszych stanowisk mineralogicznych świata, znane z występowania wielu rzadkich i doskonale wykształconych minerałów.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy wilhelmkleinitu to te z ostrymi, dobrze wykształconymi kryształami o silnym połysku, tworzące estetyczne grupy lub rozety. Kontrastująca, jasna matryca skalna (np. kwarcowa) znacząco podnosi atrakcyjność wizualną i wartość okazu. Rozmiar kryształów jest kluczowy - każdy okaz z kryształami przekraczającymi 2-3 mm jest uważany za wyjątkowy. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest historyczna kopalnia Tsumeb w Namibii. Ponieważ kopalnia jest od lat nieczynna, nowe okazy nie pojawiają się na rynku, a dostępne pochodzą wyłącznie ze starych kolekcji.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy wilhelmkleinitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na zawartość arsenu, należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po kontakcie z minerałem. Czyszczenie na mokro jest niewskazane. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z chemikaliami, zwłaszcza kwasami, które mogą uszkodzić minerał. Nie należy go podgrzewać ani poddawać ultradźwiękom. Kruchość sprawia, że jest podatny na uszkodzenia mechaniczne. ## Przechowywanie Kolekcjonerskie okazy wilhelmkleinitu najlepiej przechowywać w zamykanych pudełkach typu "micromount", chroniących przed kurzem i uszkodzeniami. Należy trzymać go z dala od wilgoci i bezpośredniego światła słonecznego, chociaż nie jest znana jego szczególna wrażliwość na światło.