Veatchite-<i>A</i>
Wzór chemiczny: Sr<sub>2</sub>[B<sub>5</sub>O<sub>8</sub>(OH)]<sub>2</sub>[B(OH)<sub>3</sub>]·H<sub>2</sub>O
Rzadki boran strontu, tworzący bezbarwne lub białe, tabliczkowe kryształy o perłowym połysku, występujący w ewaporatach morskich.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2
- Połysk
- Perłowy, Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.66-2.69
- Łupliwość
- Doskonała {001}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Jednoskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne weatczytu-A to jego tabliczkowa forma kryształów, doskonała łupliwość w jednym kierunku, perłowy połysk na powierzchniach łupliwości oraz niska twardość. Charakterystyczne jest również jego występowanie w asocjacji z innymi boranami. ## Odróżnianie od podobnych Weatczyt-A jest bardzo podobny do swojego polimorfu, weatczytu (wcześniej weatczyt-p), i ich rozróżnienie bez zaawansowanych badań (np. rentgenograficznych) jest praktycznie niemożliwe. Można go pomylić z innymi bezbarwnymi, tabliczkowymi minerałami o perłowym połysku, takimi jak gips czy niektóre miki, jednak różni się od nich środowiskiem występowania i asocjacją mineralną (inne borany). ## Formy kryształów Tworzy cienkie do grubych, tabliczkowe kryształy, często o rombowym lub sześciobocznym zarysie. Kryształy mogą występować pojedynczo lub tworzyć promieniste agregaty i rozety.
Środowisko występowania
## Geneza Weatczyt-A jest minerałem pochodzenia osadowego, powstającym w morskich basenach ewaporacyjnych. Tworzy się w wyniku wytrącania z roztworów bogatych w bor i stront w warunkach suchego klimatu. Jest składnikiem skał solnych, głównie anhydrytowo-gipsowych. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi boranami, takimi jak kolemanit, howlit, uleksyt i gips. W miejscu typowym (Lang, Kalifornia) znaleziono go w towarzystwie howitu i kolemanitu. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowiska tego minerału znajdują się w USA, w hrabstwie Los Angeles w Kalifornii (kopalnia Sterling Borax w Lang). Notowany był również w Anglii (Robin Hood's Bay, North Yorkshire), Kazachstanie (złoże boru Inder) oraz w Niemczech (Rehden, Dolna Saksonia).
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są dobrze wykształcone, ostre, przezroczyste kryształy o wyraźnym połysku. Szczególnie poszukiwane są okazy z widocznymi, pojedynczymi kryształami lub estetycznymi grupami (rozetami) na matrycy skalnej. Wielkość kryształów również ma znaczenie, chociaż nawet niewielkie, ale dobrze uformowane okazy są wartościowe ze względu na rzadkość minerału. ## Popularne stanowiska Klasyczne i najbardziej znane okazy pochodzą z miejsca typowego w Lang, w Kalifornii, USA. Okazy z innych lokalizacji, jak Kazachstan czy Wielka Brytania, są również cenione, ale rzadziej spotykane na rynku kolekcjonerskim.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na niską twardość i doskonałą łupliwość, minerał jest niezwykle podatny na uszkodzenia mechaniczne. Kontakt z wodą jest niewskazany, ponieważ może ona uszkodzić powierzchnię kryształów lub je rozpuścić. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, kwasami i innymi chemikaliami. Minerał jest bardzo miękki, dlatego trzeba chronić go przed zarysowaniem przez twardsze minerały. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na długotrwałe działanie wilgoci. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w suchych warunkach, w zamykanych pudełkach klaserowych, z dala od innych minerałów, które mogłyby je porysować. Ze względu na kruchość, każdy okaz powinien być odpowiednio zabezpieczony, najlepiej w osobnym pojemniku.