Tetradymite
Wzór chemiczny: Bi³⁺₂Te²⁻₂S²⁻
Telluryd siarczku bizmutu, tworzący charakterystyczne, blaszkowate kryształy o metalicznym połysku, często spotykany w żyłach hydrotermalnych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 1.5-2
- Barwa
- Bright steel-gray, tin-white, tarnishes iridescent to dull
- Połysk
- Metallic
- Rysa
- Pale steel-gray
- Gęstość
- 7.3
- Łupliwość
- On {0001}
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Opaque
- Układ krystaliczny
- Trigonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Tetradymit można rozpoznać po jego stalowoszarej barwie, silnym metalicznym połysku, bardzo niskiej twardości (daje się zarysować paznokciem) oraz doskonałej łupliwości, która pozwala na oddzielanie cienkich, lekko giętkich blaszek. Jest również bardzo gęsty. Charakterystyczne są też trójkątne wzory na powierzchniach bazalnych kryształów. ## Odróżnianie od podobnych Tetradymit bywa mylony z molibdenitem, grafitem, bizmutynitem czy tellurobizmutytem. Od molibdenitu i grafitu odróżnia go znacznie większa gęstość i jaśniejszy, bardziej srebrzysty odcień. Bizmutynit tworzy kryształy igiełkowe, a nie blaszkowate. Odróżnienie od innych tellurydów bizmutu, jak tellurobizmutyt, często wymaga zaawansowanych analiz chemicznych, chociaż tellurobizmutyt jest zazwyczaj jaśniejszy i bardziej srebrzysty. ## Formy kryształów Kryształy tetradymitu są zazwyczaj niewielkie, o pokroju tabliczkowym, krótkosłupowym lub piramidalnym. Często występują jako czterokrotne bliźniaki penetracyjne. Najczęściej spotyka się go w formie skupień blaszkowatych, łuskowych, ziarnistych lub jako wrostki w innych minerałach.
Środowisko występowania
## Geneza Tetradymit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego. Powstaje w żyłach kwarcowych formujących się w warunkach od średnich do wysokich temperatur. Spotykany jest również w pegmatytach, skarnach oraz w złożach kontaktowo-metasomatycznych. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi tellurydami, siarczkami i metalami rodzimymi. Do jego typowych minerałów towarzyszących należą: złoto rodzime, bizmut rodzimy, tellur, bizmutynit, hessyt, petzyt, altait, piryt, chalkopiryt, galena, sfaleryt oraz kwarc i kalcyt. ## Lokalizacje Znaczące okazy tetradymitu pochodzą z wielu miejsc na świecie. W Europie znany jest z kopalni Baita Bihorului (dawniej Rézbánya) w Rumunii, skąd pochodzą klasyczne okazy, a także z Żupanyi w Serbii (miejsce typowe). Występuje również w Szwecji (Falun), Norwegii i na Słowacji (Schubkau). W Ameryce Północnej ważne stanowiska znajdują się w USA (stany Montana, Kolorado, Kalifornia, Wirginia) oraz w Kanadzie (prowincje Ontario i Quebec). Notowany jest także w Boliwii, Meksyku i Australii.
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami, zwłaszcza jeśli tworzą one charakterystyczne bliźniaki. Wysoko oceniane są również bogate skupienia blaszkowate o silnym, metalicznym połysku. Atrakcyjność okazu podnosi jego asocjacja z innymi rzadkimi minerałami, a zwłaszcza ze złotem rodzimym. Wielkość kryształów i brak uszkodzeń mechanicznych są kluczowymi czynnikami wpływającymi na wartość. ## Popularne stanowiska Klasyczne, historyczne okazy pochodzą z Baita Bihorului w Rumunii. Okazy z ostrymi kryształami w towarzystwie złota są znane z kopalni w rejonie Dahlonega w Georgii (USA) oraz z kopalni Second Relief w Kolumbii Brytyjskiej (Kanada). Dobrej jakości kryształy znajdowano również w kopalniach w okolicach Boulder w Kolorado (USA).
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy tetradymitu są niezwykle delikatne i należy obchodzić się z nimi z najwyższą ostrożnością. Do usuwania kurzu najlepiej używać sprężonego powietrza lub bardzo miękkiego pędzelka (np. z włosia wiewiórki). Należy unikać czyszczenia na mokro, a jeśli jest to absolutnie konieczne, używać wyłącznie wody destylowanej i natychmiast dokładnie osuszyć okaz. ## Czego unikać Tetradymit jest bardzo miękki, podatny na zarysowania i uszkodzenia mechaniczne. Łatwo dzieli się na cienkie blaszki. Należy unikać kontaktu z kwasami i innymi chemikaliami. Długotrwała ekspozycja na światło słoneczne lub wilgoć może powodować matowienie i powstawanie nalotów na jego powierzchni. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w osobnych, wyściełanych pudełkach, aby uniknąć otarć i kontaktu z twardszymi minerałami. Najlepiej trzymać go w stabilnych warunkach, z dala od źródeł ciepła, wilgoci i bezpośredniego światła słonecznego.