Strontiowhitlockite

Wzór chemiczny: Sr₉&#₉₇₂₃;Mg(PO₄)₆(PO₃OH)

Strontiowhitlockit to rzadki minerał fosforanowy z grupy whitlockitu, wyróżniający się dominacją strontu w składzie chemicznym.

## Charakterystyka Strontiowhitlockit jest minerałem z grupy whitlockitu, w którym stront jest dominującym pierwiastkiem w jednej z pozycji strukturalnych. Tworzy bezbarwne do białych, ziarniste agregaty lub słabo wykształcone, niewielkie kryształy, rzadko przekraczające 0.5 mm. Zazwyczaj występuje w formie skupień wrosłych w skałę macierzystą. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością około 5 w skali Mohsa. Ma szklisty połysk i jest przezroczysty do przeświecającego. Jego gęstość obliczona wynosi około 3.75 g/cm³. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego składu chemicznego - dominacji strontu (Sr) - oraz do jego związku strukturalnego z whitlockitem. Został zatwierdzony jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 1973 roku. Opisali go rosyjscy mineralodzy: L. N. Kapustin, A. P. Khomyakov i E. I. Semenov.

Właściwości

Twardość Mohsa: 5
Barwa: White
Połysk: Vitreous
Rysa: White
Gęstość: 3.64
Łupliwość: Moderate {001} cleavage(or parting).
Przełam: Uneven
Przezroczystość: Translucent
Układ krystaliczny: Trigonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja strontiowhitlockitu jest niezwykle trudna i w praktyce niemożliwa bez zaawansowanych metod analitycznych, takich jak analiza chemiczna (EDS/WDS) lub dyfrakcja rentgenowska (XRD). Wizualnie jest nie do odróżnienia od wielu innych białych lub bezbarwnych minerałów. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi minerałami z grupy whitlockitu (whitlockitem, merrillitem), a także z apatytem czy kwarcem. Pewne rozróżnienie wymaga specjalistycznego sprzętu laboratoryjnego w celu potwierdzenia dominacji strontu w składzie. ## Formy kryształów Kryształy są słabo wykształcone, często o zniekształconym, romboedrycznym wyglądzie. Najczęściej tworzy ziarniste lub masywne skupienia.

Środowisko występowania

## Geneza Strontiowhitlockit powstaje w warunkach hydrotermalnych w obrębie pegmatytów nefelinowo-syenitowych, które przecinają masywy alkaliczne. Jest to minerał późnego etapu krystalizacji w tych specyficznych środowiskach geologicznych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami alkalicznymi, takimi jak lomonosowit, murmanit, eudialit, lamprofyllit, a także z nefelinem, mikroklinem i egirynem. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i dobrze opisane stanowisko tego minerału na świecie to masyw Łowoziero na Półwyspie Kolskim w Rosji, skąd pochodzi materiał typowy.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Z uwagi na ekstremalną rzadkość, każdy potwierdzony analitycznie okaz strontiowhitlockitu jest cenny dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów rzadkich (tzw. "rare species collectors"). Najbardziej pożądane są okazy z możliwie jak najlepiej wykształconymi kryształami lub bogatymi skupieniami, współwystępujące z innymi rzadkimi minerałami z tej lokalizacji.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Z uwagi na rzadkość i potencjalną kruchość, zaleca się jedynie delikatne czyszczenie sprężonym powietrzem w celu usunięcia kurzu. Wszelkie metody "na mokro" są odradzane bez szczegółowej analizy okazu. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami, które mogą uszkodzić minerał. Nie należy go podgrzewać ani poddawać ultradźwiękom. Przechowywać z dala od wilgoci. ## Przechowywanie Okazy strontiowhitlockitu, jako niezwykle rzadkie i zazwyczaj mikroskopijne, powinny być przechowywane w specjalistycznych pudełkach typu "micromount", chroniących przed uszkodzeniami mechanicznymi i kurzem.