Strontioginorite

Wzór chemiczny: SrCaB₁₄O₂₀(OH)₆·₅H₂O

Strontioginoryt to rzadki, bezbarwny boran strontu i wapnia, tworzący przezroczyste, tabliczkowe kryształy o doskonałej łupliwości.

## Charakterystyka Strontioginoryt jest uwodnionym boranem strontu i wapnia, należącym do grupy ginorytu. Występuje w postaci przezroczystych, bezbarwnych kryształów o pokroju tabliczkowym lub listewkowym, często zebranych w promieniste lub chaotyczne agregaty. Jego charakterystyczną cechą jest doskonała łupliwość w jednym kierunku, co sprawia, że okazy są delikatne i łatwo dzielą się na cienkie blaszki. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest stosunkowo miękki, z twardością w skali Mohsa wynoszącą 2-3, co oznacza, że można go zarysować paznokciem. Ma gęstość 2,25 g/cm³, zbliżoną do innych boranów. Połysk na powierzchniach łupliwości jest szklisty do perłowego. Jest przezroczysty. ## Barwy i odmiany Strontioginoryt jest zazwyczaj bezbarwny i nie tworzy barwnych odmian. Nie posiada również nazw handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego składu chemicznego - obecności strontu (strontio-) oraz podobieństwa strukturalnego do ginorytu. Został opisany po raz pierwszy w 1959 roku na podstawie okazów znalezionych w kopalni Königshall-Hindenburg w Reyershausen, w Dolnej Saksonii (Niemcy), która jest jego lokalizacją typową. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów, strontioginoryt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach lub systematyce boranów.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2-3
Połysk: Szklisty do perłowego
Rysa: Biała
Gęstość: 2.25
Łupliwość: (010) doskonała, (001) bardzo dobra
Przełam: Nierówny
Przezroczystość: Przezroczysty
Układ krystaliczny: Monokliniczny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne strontioginorytu to jego pokrój (cienkie, tabliczkowe kryształy), doskonała łupliwość w jednym kierunku, niska twardość (2-3 w skali Mohsa) oraz występowanie w specyficznym środowisku geologicznym (ewaporaty solne). Reaguje z kwasami. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi bezbarwnymi boranami, takimi jak ginoryt czy kolemanit. Od ginorytu różni się obecnością strontu, co wymaga analizy chemicznej. Od kolemanitu odróżnia go niższa twardość i inna forma kryształów. Podobny wyglądem może być także gips, który jednak ma jeszcze niższą twardość (2). ## Formy kryształów Krystalizuje w układzie jednoskośnym, tworząc cienkie, tabliczkowe lub listewkowe kryształy, często wydłużone. Kryształy te układają się w promieniste, gwiaździste lub bezładne skupienia i agregaty.

Środowisko występowania

## Geneza Strontioginoryt jest minerałem pochodzenia osadowego. Powstaje w wyniku ewaporacji (odparowywania) w basenach solnych, w skałach bogatych w bor, wapń i stront. Tworzy się w iłach anhydrytowych i złożach soli kamiennej. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi minerałami ewaporatowymi, takimi jak halit, sylwin, anhydryt, gips, kolemanit, ginoryt, hydroboracyt i boracyt. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowisko tego minerału to jego miejsce odkrycia - kopalnia Königshall-Hindenburg w Reyershausen w Niemczech. Znany jest również z kilku innych lokalizacji na świecie o podobnej geologii, w tym z doliny Inder w Kazachstanie oraz ze złóż boru w Dolinie Śmierci w Kalifornii, USA.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, przezroczystymi kryształami tworzącymi estetyczne, promieniste agregaty. Ważna jest wielkość kryształów oraz brak uszkodzeń mechanicznych, które są częste ze względu na delikatność minerału. Kontrastująca matryca, np. ciemniejszy ił, podnosi atrakcyjność wizualną okazu. ## Popularne stanowiska Okazy pochodzące z lokalizacji typowej w Niemczech (Reyershausen) mają wartość historyczną. Wysokiej jakości kryształy pochodzą również ze złóż boranów w Kazachstanie i Kalifornii.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na niską twardość i doskonałą łupliwość, kontakt z wodą lub innymi płynami jest niewskazany i może prowadzić do uszkodzenia lub rozpuszczenia minerału. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, chemikaliami, a także ultradźwiękami. Minerał jest bardzo miękki i kruchy, dlatego trzeba chronić go przed uderzeniami, zarysowaniem i wibracjami. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na działanie wilgoci. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w zamkniętych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich, aby chronić je przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i zmianami wilgotności. Nie nadaje się do ekspozycji w otwartych gablotach.