Simonellite
Wzór chemiczny: C<sub>19</sub>H<sub>24</sub>
Simonellit to rzadki, naturalny węglowodór, tworzący miękkie, bezbarwne lub żółtawe kryształy w skamieniałym drewnie i lignicie.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 1-2
- Połysk
- Szklisty do żywicznego
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 1.05-1.10
- Łupliwość
- Doskonała wg {010}
- Przełam
- Muszlowy
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Rombowy
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne simonellitu to jego ekstremalna miękkość (można go zarysować paznokciem), bardzo niska gęstość oraz doskonała łupliwość w jednym kierunku. Charakterystyczna jest również jego fluorescencja - w świetle ultrafioletowym wykazuje niebieską poświatę. Topi się w płomieniu zapałki. Najważniejszym wskaźnikiem jest jednak jego specyficzne środowisko występowania - lignit i skamieniałe drewno. ## Odróżnianie od podobnych Simonellit bywa mylony z innym węglowodorem, fichtelitem, z którym często współwystępuje. Fichtelit krystalizuje jednak w układzie jednoskośnym i zazwyczaj tworzy kryształy o innym kształcie. Inne naturalne żywice, jak retinit, są amorficzne (bezpostaciowe) i nie wykazują łupliwości. Gips, choć bywa podobny z wyglądu, jest wyraźnie twardszy (2 w skali Mohsa) i znacznie gęstszy. ## Formy kryształów Simonellit tworzy cienkie, tabliczkowe kryształy o zarysie rombowym lub heksagonalnym. Kryształy te często grupują się w wachlarzowate lub rozetowe agregaty, narastające na powierzchni lignitu lub w jego spękaniach.
Środowisko występowania
## Geneza Simonellit jest minerałem pochodzenia organicznego. Powstaje w wyniku procesów diagenezy (przeobrażeń) związków terpenowych, pochodzących z żywic drzew iglastych. Proces ten zachodzi w warunkach beztlenowych, w obrębie pogrzebanych osadów zawierających materię roślinną, głównie w lignitach (węglu brunatnym) i skamieniałym drewnie. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z fichtelitem, innym rzadkim węglowodorem. Towarzyszą mu również minerały typowe dla środowisk osadowych, takie jak gips, siarka rodzima, a przede wszystkim materiał macierzysty - lignit. ## Lokalizacje Stanowisko typowe, z którego pochodzą historyczne okazy, znajduje się w Fognano, w Toskanii we Włoszech. Inne znane lokalizacje to m.in. kopalnie węgla brunatnego w Saksonii (Niemcy), niektóre stanowiska w Czechach (np. kopalnia Bílina) oraz pojedyncze wystąpienia w Stanach Zjednoczonych (Kalifornia).
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi i przezroczystymi kryształami. Wysoko oceniane są również bogate agregaty w formie rozet, zwłaszcza gdy kontrastują z ciemną barwą matrycy (lignitu). Wielkość kryształów jest istotnym czynnikiem, ponieważ zazwyczaj są one niewielkie. ## Popularne stanowiska Za klasyczne i dostarczające najlepszych okazów uważa się historyczne lokalizacje europejskie, w tym stanowisko typowe w Toskanii oraz niemieckie kopalnie węgla brunatnego. Okazy z tych miejsc są poszukiwane ze względu na ich historyczne i naukowe znaczenie.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy simonellitu należy czyścić wyłącznie na sucho, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na jego miękkość i reaktywność, należy unikać kontaktu z wodą i wszelkimi środkami chemicznymi. ## Czego unikać Minerał jest bardzo wrażliwy na ciepło - topi się w temperaturze około 145°C. Należy chronić go przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych, długotrwałą ekspozycją na światło UV (może powodować degradację) oraz kontaktem z rozpuszczalnikami organicznymi. Jest niezwykle kruchy i miękki, więc należy unikać zarysowań i upadków. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w osobnych, zamykanych pudełkach, w stabilnej temperaturze pokojowej, z dala od źródeł światła i ciepła. Należy go izolować od twardszych minerałów, aby zapobiec porysowaniu.