Simmonsite
Wzór chemiczny: Na₂LiAlF₆
Simmonsyt to rzadki fluorek sodu, litu i glinu, tworzący drobne, niepozorne skupienia o tłustym połysku.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5-3
- Połysk
- Greasy
- Rysa
- White
- Gęstość
- 3.05
- Łupliwość
- Brak
- Przełam
- Irregular/Uneven
- Przezroczystość
- Translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Rozpoznanie simmonsytu w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwe bez zaawansowanej analizy. W kolekcji można go zidentyfikować na podstawie etykiety z renomowanego źródła. Cechami pomocniczymi są jego występowanie w pegmatytach, niska twardość (2.5-3), tłusty połysk oraz barwa (biała do beżowej). Ostateczna identyfikacja wymaga metod laboratoryjnych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Simmonsyt może być mylony z innymi białymi lub kremowymi minerałami występującymi w pegmatytach, takimi jak kriolit, pachnolit czy thomsenolit. Kriolit ma podobny wygląd, ale inną strukturę krystaliczną. Rozróżnienie tych minerałów na podstawie cech wizualnych jest niezwykle trudne i najczęściej wymaga specjalistycznego sprzętu analitycznego. ## Formy kryształów Simmonsyt nie tworzy makroskopowo rozpoznawalnych kryształów. Występuje wyłącznie w postaci anhedralnych (nieforemnych) ziaren i ich skupień, tworząc masywne agregaty wrośnięte w inne minerały.
Środowisko występowania
## Geneza Simmonsyt jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego, krystalizującym w późnych stadiach ewolucji pegmatytów granitowych bogatych w lit i fluor. Powstaje w złożonych, miarolitycznych kieszeniach (pustkach) w obrębie tych pegmatytów. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami pegmatytowymi. W lokalizacji typowej (Zapot Pegmatite) znaleziono go w towarzystwie kwarcu, mikroklinu, albitem (odmiana cleavelandyt), topazu, kriolitu, elpasolitu, pachnolitu, thomsenolitu, ralstonitu i fluorytu. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym i opisanym miejscem występowania simmonsytu na świecie jest jego lokalizacja typowa: pegmatyt Zapot, położony w paśmie Gillis Range, w hrabstwie Mineral w stanie Nevada, USA.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jakość okazu simmonsytu jest oceniana przede wszystkim na podstawie bogactwa i ilości samego minerału w matrycy skalnej, a także jego asocjacji z innymi rzadkimi minerałami. Ponieważ nie tworzy on estetycznych kryształów, jego wartość wizualna jest znikoma. Najbardziej cenione są okazy z jak największą, możliwą do zidentyfikowania koncentracją simmonsytu, potwierdzoną analizą, pochodzące z lokalizacji typowej. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów simmonsytu jest pegmatyt Zapot w Nevadzie, USA. Wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim okazy pochodzą z tego jednego miejsca, co czyni je niezwykle rzadkimi i poszukiwanymi przez kolekcjonerów specjalizujących się w minerałach typowych (type-locality minerals) oraz rzadkich gatunkach.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy simmonsytu, zwykle wrośnięte w skałę, należy czyścić bardzo ostrożnie. Zaleca się używanie miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Jeśli konieczne jest użycie wody, powinna to być woda destylowana, a kontakt z nią jak najkrótszy. Po czyszczeniu okaz należy dokładnie osuszyć. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami, zwłaszcza kwasami, które mogą uszkodzić minerał. Ze względu na niską twardość, simmonsyt jest podatny na zarysowania, dlatego trzeba chronić go przed kontaktem z twardszymi minerałami. Należy również unikać myjek ultradźwiękowych i czyszczenia parowego. ## Przechowywanie Okazy simmonsytu najlepiej przechowywać w osobnych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich, aby zapobiec otarciom i uszkodzeniom mechanicznym. Powinny być chronione przed kurzem i wilgocią. Ze względu na jego rzadkość, każdy okaz powinien być odpowiednio oznaczony etykietą z nazwą i lokalizacją.