Sarcolite
Wzór chemiczny: Na₄Ca₁₂Al₈Si₁₂O₄₆(SiO₄,PO₄)(OH,H₂O)₄(CO₃,Cl)
Sarkolit to rzadki tektokrzemian z grupy skapolitów, tworzący szkliste, białawe lub cielistoróżowe kryształy o charakterystycznym kwadratowym przekroju.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 6
- Barwa
- Flesh-pink, flesh-red, colourless
- Połysk
- Vitreous to greasy
- Rysa
- White
- Gęstość
- 2.91
- Łupliwość
- Imperfect on {001} and {110}
- Przełam
- Conchoidal
- Przezroczystość
- Translucent
- Układ krystaliczny
- Tetragonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną sarkolitu jest forma jego kryształów - krótkie, tetragonalne pryzmy o kwadratowym przekroju, często zakończone bipiramidą. Charakterystyczna jest również cielistoróżowa barwa, szklisty połysk oraz występowanie w specyficznym środowisku geologicznym (bloki lawy Wezuwiusza). ## Odróżnianie od podobnych Sarkolit bywa mylony z innymi krzemianami o podobnej barwie i pokroju, takimi jak niektóre skalenie czy inne minerały z grupy skapolitów. Od skalenii odróżnia go tetragonalny układ krystalograficzny (przekrój kryształu jest kwadratowy, a nie prostokątny). Od innych skapolitów bywa trudny do odróżnienia bez zaawansowanych badań, jednak forma kryształów i asocjacje mineralne w klasycznej lokalizacji są bardzo charakterystyczne. ## Formy kryształów Sarkolit krystalizuje w układzie tetragonalnym. Tworzy krótkie, grube kryształy pryzmatyczne o kwadratowym przekroju, zakończone ścianami podwójnej piramidy. Powierzchnie ścian pryzmatycznych mogą być prążkowane równolegle do osi krystalograficznej.
Środowisko występowania
## Geneza Sarkolit jest minerałem pochodzenia metamorficznego i metasomatycznego. Powstaje w wyniku procesów kontaktowych w wysokiej temperaturze. Najbardziej znane okazy uformowały się w zmienionych blokach wapiennych, wyrzuconych podczas erupcji wulkanicznych, gdzie gorące gazy i roztwory reagowały ze skałą węglanową. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi minerałami typowymi dla środowiska skarnów i bloków wulkanicznych. W lokalizacji typowej (Monte Somma) towarzyszą mu między innymi wezuwian, diopsyd, flogopit, sanidyn i leucyt. ## Lokalizacje Najważniejszym i historycznym miejscem występowania sarkolitu, skąd pochodzą najlepsze okazy, jest kompleks wulkaniczny Somma-Wezuwiusz w Kampanii we Włoszech. Jest to jego lokalizacja typowa. Znany jest również z kilku innych miejsc na świecie, na przykład z regionu Eifel w Niemczech, jednak okazy stamtąd nie dorównują jakością włoskim.
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z historycznej lokalizacji Monte Somma. Kluczowe kryteria oceny to: dobrze wykształcone, ostre i nieuszkodzone kryształy o wyraźnym kwadratowym przekroju, przezroczystość oraz intensywna, cielistoróżowa barwa. Atrakcyjność podnosi również umiejscowienie kryształów na kontrastującej matrycy skalnej, w towarzystwie innych rzadkich minerałów z tej lokalizacji. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej pożądanym i klasycznym stanowiskiem, z którego pochodzą niemal wszystkie wartościowe okazy kolekcjonerskie, jest kompleks Somma-Wezuwiusz we Włoszech.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy sarkolitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. W razie potrzeby można użyć wody destylowanej, ale należy unikać długotrwałego moczenia. Należy go natychmiast i dokładnie osuszyć. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami i innymi chemikaliami, które mogą uszkodzić powierzchnię minerału. Sarkolit jest wrażliwy na gwałtowne zmiany temperatury. Nie powinien być wystawiany na długotrwałe działanie bezpośredniego światła słonecznego, które może spowodować blaknięcie koloru. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie sarkolitu w osobnych, wyściełanych pudełkach lub gablotach, aby uniknąć zarysowań przez twardsze minerały. Ze względu na jego kruchość, należy chronić go przed uderzeniami i upadkami.