Rumoiite

Wzór chemiczny: AuSn<sub>2</sub>

Rumoiit to rzadki minerał z gromady pierwiastków rodzimych, naturalny stop złota i cyny, znajdowany w postaci mikroskopijnych ziaren.

## Charakterystyka Rumoiit jest naturalnym stopem (międzyfazowym związkiem) złota i cyny. Występuje w postaci niezwykle małych, zaokrąglonych lub nieregularnych ziaren, zwykle o wielkości nieprzekraczającej kilkudziesięciu mikrometrów. Ze względu na swój rozmiar, cechy wizualne są obserwowalne jedynie pod dużym powiększeniem. W świetle odbitym jego powierzchnia jest metaliczna. ## Właściwości fizyczne Jako minerał nieprzezroczysty o metalicznym połysku, jego twardość i inne właściwości fizyczne nie zostały precyzyjnie określone z powodu mikroskopijnej wielkości ziaren. Gęstość obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi około 11.25 g/cm³. ## Barwy i odmiany W świetle odbitym pod mikroskopem rumoiit ma barwę szarobiałą z lekkim żółtawym odcieniem. Nie wyróżniono żadnych jego odmian. ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi od miejsca jego odkrycia - rzeki Rumoi na Hokkaido w Japonii. Został opisany i zatwierdzony jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 1998 roku. Odkrycia dokonała grupa japońskich naukowców, w tym H. Matsueda, Y. Shimizu i S. Yui. ## Zastosowania Rumoiit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jego znaczenie jest wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie, jako rzadki i nietypowy naturalny stop metali szlachetnych.

Właściwości

Połysk
Metaliczny
Gęstość
11.25
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Tetragonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja rumoiitu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych. Wymaga analizy w świetle odbitym (mikroskopia kruszcowa) oraz potwierdzenia składu chemicznego metodą mikrosondy elektronowej (EDS/WDS). Jego wysoka gęstość pozwala na wyizolowanie go w koncentratach ciężkich minerałów. ## Odróżnianie od podobnych Pod mikroskopem może być mylony z innymi naturalnymi stopami złota i cyny lub metali z grupy platynowców. Pewne rozróżnienie jest możliwe tylko na podstawie precyzyjnej analizy składu chemicznego. Różni się od rodzimego złota znacznie jaśniejszą, szarobiałą barwą. ## Formy kryształów Rumoiit tworzy wyłącznie anhedralne (nie wykazujące własnych ścian), zaokrąglone lub nieregularne ziarna o mikroskopijnej wielkości.

Środowisko występowania

## Geneza Rumoiit jest minerałem pochodzenia wtórnego, znajdowanym w złożach aluwialnych (osadach rzecznych). Powstaje w wyniku wietrzenia i erozji pierwotnych skał ultrazasadowych (serpentynitów), w których występują mineralizacje metali grupy platynowców oraz złota i cyny. Ziarna rumoiitu, ze względu na swoją wysoką gęstość, koncentrują się w osadach wraz z innymi ciężkimi minerałami. ## Asocjacje mineralne W złożach aluwialnych współwystępuje z rodzimym złotem, rodzimą platyną, irydem, osmem, rutheniridosminem, a także z chromitem, magnetytem i cyrkonem. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania rumoiitu na świecie są aluwialne osady rzeki Rumoi w prowincji Rumoi na wyspie Hokkaido w Japonii.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazów z rumoiitem nie jest oceniana w tradycyjny sposób, ponieważ minerał ten nie tworzy widocznych makroskopowo kryształów. Wartość naukowa i kolekcjonerska polega na samym potwierdzeniu obecności tego rzadkiego minerału w próbce. Najcenniejsze są preparaty mikroskopowe (zgłady) z dobrze wyodrębnionymi i zbadanymi ziarnami, z udokumentowaną analizą chemiczną. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest lokalizacja typowa - aluwia rzeki Rumoi w Japonii. Materiał z tego miejsca jest ekstremalnie trudny do pozyskania i dostępny niemal wyłącznie w kolekcjach instytucji naukowych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy, w których występuje rumoiit (zazwyczaj koncentraty ciężkich minerałów), nie wymagają specjalnego czyszczenia. Jakiekolwiek próby mechanicznego lub chemicznego czyszczenia mogą zniszczyć lub usunąć mikroskopijne ziarna minerału. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z chemikaliami, zwłaszcza silnymi kwasami, które mogą reagować ze złotem i cyną. Nie należy podgrzewać okazów ani poddawać ich ultradźwiękom. ## Przechowywanie Próbki z rumoiitem, najczęściej w postaci wypolerowanych zgładów petrograficznych lub zatopionych w żywicy, powinny być przechowywane w suchym miejscu, w stabilnej temperaturze. Najlepiej trzymać je w specjalistycznych pudełkach na preparaty mikroskopowe, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej