Rosickýite
Wzór chemiczny: S
Rosickýit to rzadka, jednoskośna odmiana polimorficzna siarki rodzimej, tworząca kruche, żółte kryształy i naloty w środowiskach wulkanicznych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2-3
- Barwa
- Colourless, pale yellow with green tint
- Połysk
- Resinous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 0
- Łupliwość
- Good on {010}, poor on {100}
- Przełam
- Conchoidal to Uneven
- Przezroczystość
- Transparent,Translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja rosickýitu w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwa i wymaga zaawansowanych metod laboratoryjnych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD), w celu potwierdzenia jego jednoskośnej struktury krystalicznej. Makroskopowo jest nieodróżnialny od drobnych kryształów zwykłej siarki rombowej. Jego występowanie ogranicza się do specyficznych środowisk, takich jak strefy ekshalacji wulkanicznych czy płonące hałdy. ## Odróżnianie od podobnych Rosickýit jest najczęściej mylony ze zwykłą siarką rombową (α-S). Różnica polega wyłącznie na układzie krystalograficznym, co jest niemożliwe do stwierdzenia bez specjalistycznej aparatury. Od innych żółtych minerałów, jak aurypigment, odróżnia go niższa twardość i specyficzne środowisko występowania. ## Formy kryształów Tworzy bardzo małe, cienkotabliczkowe kryształy o zarysie sześciobocznym lub rombowym, a także drobne, strome bipiramidy. Kryształy często występują w postaci promienistych lub sferolitycznych agregatów, a także jako cienkie naloty i skorupy.
Środowisko występowania
## Geneza Rosickýit jest minerałem niskotemperaturowym, powstającym w wyniku szybkiej krystalizacji z par siarki w procesach ekshalacji wulkanicznej (fumarole) lub w wyniku spalania skał osadowych bogatych w siarczki (np. piryt, markasyt), jak ma to miejsce na płonących hałdach kopalnianych. Jest formą metastabilną, która z czasem ulega przemianie w stabilniejszą siarkę rombową. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje ze zwykłą siarką rombową, a także z gipsem, salmiakiem i różnymi siarczanami powstającymi w strefach wietrzenia. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska na świecie to miejsca jego odkrycia w Czechach (Letovice, Kladno). Znany jest również z Włoch (fumarole Wezuwiusza i Pola Flegrejskie koło Neapolu), USA (płonące hałdy w Pensylwanii), Niemiec (Saksonia) oraz z obszarów aktywności wulkanicznej, np. w Japonii.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska rosickýitu wynika wyłącznie z jego rzadkości jako polimorfu siarki. Najbardziej cenione są okazy z dobrze wykształconymi, choćby mikroskopijnymi, kryształami, których jednoskośna struktura została potwierdzona analitycznie. Ze względu na mikroskopijny charakter większości wystąpień, okazy rzadko są wizualnie spektakularne. Wartość podnosi precyzyjnie określona lokalizacja i udokumentowana analiza. ## Popularne stanowiska Klasyczne okazy, choć trudne do zdobycia, pochodzą z Czech (Letovice). Materiał z włoskich fumaroli (Wezuwiusz) jest również ceniony przez wyspecjalizowanych kolekcjonerów.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy rosickýitu są ekstremalnie delikatne i wrażliwe. Należy unikać czyszczenia mechanicznego i kontaktu z wodą. Jeśli jest to absolutnie konieczne, można użyć sprężonego powietrza (z dużej odległości i o małej sile) do usunięcia luźnego kurzu. ## Czego unikać Minerał jest bardzo wrażliwy na zmiany temperatury, które mogą spowodować jego przemianę w stabilniejszą, rombową siarkę, niszcząc pierwotne kryształy. Należy unikać bezpośredniego światła słonecznego, źródeł ciepła (reflektory, grzejniki) oraz kontaktu z chemikaliami i wodą. Jest łatwopalny. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach termicznych, w zamkniętych, wyściełanych pojemnikach, z dala od światła i źródeł ciepła. Ze względu na kruchość, należy unikać wibracji i wstrząsów.