Redgillite

Wzór chemiczny: Cu²⁺₆S⁶⁺O₄(OH)₁₀·H₂O

Redgillit to rzadki, uwodniony siarczan hydroksylowy miedzi, tworzący mikroskopijne, tabliczkowe kryształy o intensywnie zielonej barwie.

## Charakterystyka Redgillit jest rzadkim minerałem wtórnym z grupy siarczanów, chemicznie klasyfikowanym jako uwodniony siarczan hydroksylowy miedzi. Występuje w postaci bardzo małych, cienkich, tabliczkowych kryształów, które rzadko przekraczają 1 mm długości. Kryształy te często tworzą rozetkowe lub sferyczne agregaty, a także powłoki i naloty na innych minerałach. Ze względu na niewielki rozmiar kryształów, jego cechy są najczęściej obserwowane pod powiększeniem. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się niską twardością, wynoszącą 2 w skali Mohsa, co czyni go bardzo delikatnym. Jego gęstość obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 3.45 g/cm³. Kryształy wykazują szklisty połysk i są przezroczyste do przeświecających. Posiada dobrą łupliwość w trzech kierunkach. ## Barwy i odmiany Redgillit występuje w różnych odcieniach zieleni - od jasnozielonego, przez trawiastozielony i szmaragdowozielony, aż po zieleń niklową. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian. ## Historia i nazwa Redgillit został po raz pierwszy opisany w 1989 roku. Jego nazwa pochodzi od miejsca odkrycia - kopalni Red Gill w rejonie Caldbeck Fells w Kumbrii, w Anglii. Jest to jego lokalizacja typowa. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i mikroskopijne rozmiary kryształów, redgillit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie, będąc cenionym mikrominerałem.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2
Połysk: Szklisty
Rysa: Biała
Gęstość: 3.45
Łupliwość: Na {001} doskonała, na {100} i {010} dobra.
Przełam: Nieregularny/nierówny
Przezroczystość: Przezroczysty, przeświecający
Układ krystaliczny: Monokliniczny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Redgillit rozpoznaje się na podstawie jego charakterystycznej formy - małych, cienkich, tabliczkowych kryształów, często zebranych w rozetkowe agregaty. Kluczowe cechy to również intensywnie zielona barwa, niska twardość oraz współwystępowanie z innymi wtórnymi minerałami miedzi w strefach utleniania. ## Odróżnianie od podobnych Redgillit można pomylić z innymi zielonymi, wtórnymi minerałami miedzi, takimi jak brochantyt, malachit czy niedźwiedit. Odróżnienie go od niedźwieditu, z którym jest blisko spokrewniony, jest szczególnie trudne i często wymaga zaawansowanych analiz, np. dyfrakcji rentgenowskiej (XRD). Od malachitu różni się brakiem reakcji z kwasem solnym, a od brochantytu subtelnymi różnicami w odcieniu i formie kryształów. ## Formy kryształów Tworzy bardzo cienkie, listewkowe lub tabliczkowe kryształy o sześciobocznym zarysie. Kryształy te często łączą się w niewielkie, rozetkowe lub promieniste agregaty, a także tworzą cienkie naloty i powłoki.

Środowisko występowania

## Geneza Redgillit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (gossanach) złóż kruszców polimetalicznych, głównie miedzi. Tworzy się w wyniku wietrzenia pierwotnych siarczków miedzi w obecności wód bogatych w siarczany. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami miedzi i ołowiu. Do jego najczęstszych asocjacji należą: brochantyt, langit, anglesyt, cerusyt, chalkantyt, linaryt, malachit, niedźwiedit oraz sporadycznie gips i kwarc. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania redgillitu jest rejon Caldbeck Fells w Kumbrii, w Anglii (kopalnie Red Gill i Silver Gill). Znany jest również z kilku innych lokalizacji na świecie, m.in. z kopalni Clara w Schwarzwaldzie (Niemcy) oraz z Laurion w Grecji.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazów redgillitu ocenia się przede wszystkim na podstawie bogactwa i estetyki agregatów krystalicznych. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnie uformowanymi, nieuszkodzonymi, rozetkowymi skupieniami o intensywnej, szmaragdowozielonej barwie. Ważny jest również kontrast z matrycą skalną oraz obecność rzadkich minerałów towarzyszących. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione i klasyczne okazy redgillitu pochodzą z jego lokalizacji typowej w Caldbeck Fells w Kumbrii, w Anglii. Okazy z tego rejonu są uważane za wzorcowe dla tego gatunku i osiągają najwyższe ceny na rynku kolekcjonerskim mikrominerałów.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy redgillitu należy czyścić z najwyższą ostrożnością, wyłącznie za pomocą sprężonego powietrza w celu usunięcia kurzu. Ze względu na jego ekstremalną delikatność i małe rozmiary kryształów, należy unikać jakiegokolwiek kontaktu mechanicznego, w tym z pędzelkami czy wodą. ## Czego unikać Minerał jest bardzo miękki (twardość 2), dlatego należy unikać dotykania, tarcia i jakichkolwiek wibracji. Należy go chronić przed chemikaliami, zwłaszcza kwasami, które mogą go uszkodzić. Nie powinien być wystawiany na działanie wysokich temperatur ani ultradźwięków. ## Przechowywanie Redgillit powinien być przechowywany w specjalistycznych pudełkach na mikrominerały (tzw. micromount), które chronią go przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i nagłymi zmianami wilgotności. Należy unikać ekspozycji na bezpośrednie światło słoneczne, które z czasem mogłoby spowodować blaknięcie.