Potassic-ferro-ferri-sadanagaite

Wzór chemiczny: KCa<sub>2</sub>(Fe<sup>2+</sup><sub>3</sub>Fe<sup>3+</sup><sub>2</sub>)(Si<sub>5</sub>Al<sub>3</sub>)O<sub>22</sub>(OH)<sub>2</sub>

Potassic-ferro-ferri-sadanagait to bardzo rzadki, czarny minerał z grupy amfiboli, spotykany w skarnach i gnejsach bogatych w żelazo.

## Charakterystyka Potassic-ferro-ferri-sadanagait jest złożonym krzemianem z supergrupy amfiboli. Tworzy czarne, pryzmatyczne kryształy, zazwyczaj o długości do kilku milimetrów, występujące w formie skupień ziarnistych lub wrosłych w skałę. Jest minerałem nieprzezroczystym o szklistym połysku. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością w zakresie 5-6 w skali Mohsa. Jego gęstość jest stosunkowo duża i wynosi około 3,45 g/cm³. Wykazuje doskonałą łupliwość w dwóch kierunkach, co jest typowe dla amfiboli. ## Barwy i odmiany Potassic-ferro-ferri-sadanagait występuje wyłącznie w kolorze czarnym. Nie są znane jego odmiany barwne ani handlowe. ## Historia i nazwa Nazwa minerału odnosi się do jego składu chemicznego - dominacji potasu (potassic), żelaza dwuwartościowego (ferro) i żelaza trójwartościowego (ferri) - oraz nawiązuje do jego związku z sadanagaitem. Został formalnie opisany jako nowy minerał w 2003 roku przez N.V. Sokolovą i współpracowników. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość, potassic-ferro-ferri-sadanagait nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie.

Właściwości

Twardość Mohsa
5-6
Połysk
Szklisty
Rysa
Szara
Gęstość
3.45
Łupliwość
Doskonała wg {110}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Jednoskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja tego minerału w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwa i wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak analiza chemiczna (EDS/WDS) i rentgenowska (XRD). W kolekcji można go wstępnie rozpoznać po czarnej barwie, pryzmatycznym pokroju i współwystępowaniu z minerałami typowymi dla skarnów. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi czarnymi amfibolami (np. hornblendą, arfvedsonitem) lub piroksenami (np. augitem). Odróżnienie jest możliwe niemal wyłącznie na podstawie szczegółowych badań laboratoryjnych, które potwierdzą unikalny skład chemiczny z dominacją potasu i obu form żelaza. ## Formy kryształów Tworzy słupkowe lub pryzmatyczne kryształy, często o pokroju ziarnistym. Zazwyczaj występuje w postaci agregatów lub jako pojedyncze ziarna wrośnięte w skałę macierzystą.

Środowisko występowania

## Geneza Jest to minerał metamorficzny, powstający w warunkach wysokiej temperatury. Formuje się w bogatych w żelazo skarnach powstałych na kontakcie intruzji alkalicznych syenitów z formacjami żelazistymi oraz w gnejsach biotytowo-amfibolowych. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: diopsyd, hedenbergit, andradyt, magnetyt, ilmenit, apatyt, tytanit, biotyt, plagioklaz i mikroklin. ## Lokalizacje Potwierdzone stanowiska tego minerału są nieliczne. Najważniejsze z nich to lokalizacja typowa w Kovdorze na Półwyspie Kolskim w Rosji. Znany jest również z kompleksu alkalicznego Ilímaussaq na Grenlandii oraz z Sagåsen w Norwegii.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej wartościowe okazy to te z dobrze wykształconymi, widocznymi kryształami, kontrastujące z jasną skałą macierzystą. Ze względu na rzadkość, każdy potwierdzony analitycznie okaz ma dużą wartość dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów rzadkich i systematycznych. ## Popularne stanowiska Najbardziej znane i cenione okazy pochodzą z masywu Kovdor na Półwyspie Kolskim w Rosji, który jest jego lokalizacją typową.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie mechanicznie, używając miękkiej, suchej szczoteczki lub pędzelka do usunięcia kurzu. Nie zaleca się stosowania wody ani żadnych środków chemicznych, ponieważ minerał może reagować z kwasami. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z chemikaliami, zwłaszcza kwasami. Nie należy poddawać go działaniu ultradźwięków ani gwałtownym zmianom temperatury. Przechowywać z dala od wilgoci. ## Przechowywanie Okazy powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, w suchym miejscu, najlepiej w zamykanym pudełku klaserowym, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Ze względu na jego kruchość, należy unikać umieszczania go w kontakcie z twardszymi minerałami.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej