Polhemusite

Wzór chemiczny: (Zn²⁺,Hg²⁺)S²⁻

Polhemusyt to bardzo rzadki siarczek cynku i rtęci, tworzący mikroskopijne, metaliczne ziarna w skałach osadowych.

## Charakterystyka Polhemusyt jest niezwykle rzadkim minerałem z grupy siarczków, chemicznie klasyfikowanym jako siarczek cynku i rtęci. Występuje w postaci bardzo drobnych, nieregularnych ziaren, zwykle o rozmiarach nieprzekraczających 0,1 mm. Obserwowany w świetle odbitym pod mikroskopem, ma szarobiałą barwę z lekkim odcieniem kremowym i wykazuje metaliczny połysk. Ze względu na mikroskopijny rozmiar jego cechy makroskopowe nie są znane. ## Właściwości fizyczne Z powodu mikroskopijnej wielkości ziaren, większość właściwości fizycznych, takich jak twardość, gęstość czy przełam, nie została precyzyjnie zmierzona. Połysk jest metaliczny. Minerał jest nieprzezroczysty. ## Historia i nazwa Polhemusyt został odkryty w próbkach pochodzących z formacji Potosi w południowo-wschodnim Missouri, USA. Opisali go w 1978 roku H. H. Haddock, P. C. D. Grice, i S. A. Williams. Nazwa honoruje Clyde'a P. Polhemusa (1903–1975), geologa górniczego, który jako pierwszy zaobserwował ten minerał. ## Zastosowania Polhemusyt nie ma żadnego zastosowania komercyjnego ani przemysłowego. Jego znaczenie jest wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie, jako unikatowy członek grupy siarczków.

Właściwości

Twardość Mohsa: 4.5
Barwa: Black
Połysk: Metallic
Gęstość: 0
Łupliwość: Rare
Przezroczystość: Opaque
Układ krystaliczny: Tetragonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja polhemusytu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak analiza mikrosondą elektronową (EDS/WDS) w celu potwierdzenia składu chemicznego (obecności cynku, rtęci i siarki) oraz metalografia w świetle odbitym. W świetle odbitym jest szarobiały i wykazuje słabą anizotropię. ## Odróżnianie od podobnych Pod mikroskopem może być mylony z innymi drobnymi, metalicznymi siarczkami, takimi jak sfaleryt, galena czy cynober. Odróżnienie wymaga analizy chemicznej. Sfaleret nie zawiera rtęci, a cynober nie zawiera cynku w znaczących ilościach. ## Formy kryształów Polhemusyt tworzy wyłącznie anhedralne (nieregularne), zaokrąglone ziarna i agregaty o mikroskopijnej wielkości, rozproszone w skale macierzystej. Nie zaobserwowano wykształconych kryształów.

Środowisko występowania

## Geneza Polhemusyt powstaje w niskotemperaturowych warunkach hydrotermalnych. W lokalizacji typowej (Missouri, USA) występuje w dolomitach, gdzie krystalizował w pustkach i szczelinach skalnych z roztworów bogatych w cynk i rtęć. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi siarczkami, przede wszystkim ze sfalerytem, a także z galeną, markasytem i pirytem. Minerałami towarzyszącymi są również dolomit i kwarc. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i dobrze udokumentowane stanowisko występowania polhemusytu na świecie to jego lokalizacja typowa w hrabstwie Washington w stanie Missouri, USA, w obrębie tzw. "Viburnum Trend", ważnego rejonu wydobycia ołowiu i cynku.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu z polhemusytem zależy wyłącznie od bogactwa i koncentracji mikroskopijnych ziaren w skale macierzystej oraz od potwierdzenia ich tożsamości przez analizę. Okazy makroskopowo nie są atrakcyjne wizualnie. Najcenniejsze są próbki z lokalizacji typowej, z jak największą ilością potwierdzonego analitycznie minerału, często w asocjacji z dobrze wykształconymi kryształami sfalerytu lub galeny.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy z polhemusytem, ze względu na mikroskopijny charakter minerału, zazwyczaj nie wymagają i nie powinny być czyszczone. Wszelkie próby mechanicznego lub chemicznego czyszczenia mogą zniszczyć drobne ziarna osadzone w skale macierzystej. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z chemikaliami, kwasami oraz ultradźwiękami. Nie należy poddawać okazu gwałtownym zmianom temperatury. Jako minerał zawierający rtęć, wymaga ostrożnego obchodzenia się; należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po kontakcie. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, w zamkniętym pudełku klaserowym, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Zaleca się wyraźne oznaczenie próbki ze względu na zawartość rtęci.