Pokhodyashinite
Wzór chemiczny: Cu<sup>1+</sup>Tl<sup>1+</sup>Sb<sup>3+</sup><sub>2</sub>(Sb<sup>3+</sup><sub>0.7</sub>Tl<sup>1+</sup><sub>0.3</sub>)As<sup>3+</sup>S<sup>2-</sup><sub>6.7</sub>
Pokhodyashinit to ekstremalnie rzadki siarkosól talu, miedzi, antymonu i arsenu, tworzący igiełkowe kryształy o metalicznym połysku.
Opis
## Charakterystyka Pokhodyashinit jest bardzo rzadkim minerałem z grupy siarkosoli, składającym się z miedzi, talu, antymonu, arsenu i siarki. Tworzy niewielkie, pryzmatyczne lub igiełkowe kryształy, które rzadko przekraczają 0.5 mm długości. Kryształy te często występują w formie promienistych lub wachlarzowatych agregatów. Minerał ma czarną barwę i jest całkowicie nieprzezroczysty. ## Właściwości fizyczne Charakteryzuje się silnym, metalicznym połyskiem. Jego gęstość obliczona na podstawie składu chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 5.23 g/cm³. Twardość minerału nie została dotychczas określona. Jest kruchy. ## Barwy i odmiany Pokhodyashinit występuje wyłącznie w kolorze czarnym. Nie są znane żadne jego odmiany barwne ani handlowe. ## Historia i nazwa Minerał został zatwierdzony przez IMA w 2004 roku. Jego nazwa upamiętnia Nikołaja Dmitrijewicza Pochodiaszina (1950–2010), rosyjskiego mineraloga i specjalistę w dziedzinie mineralogii złóż rudnych Uralu. Został opisany na podstawie materiału zebranego w jedynym znanym miejscu jego występowania. ## Zastosowania Z uwagi na swoją ekstremalną rzadkość, niewielkie rozmiary kryształów oraz toksyczny skład chemiczny (zawartość talu i arsenu), pokhodyashinit nie ma żadnego zastosowania praktycznego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego i kolekcjonerskiego dla wyspecjalizowanych zbieraczy mikrominerałów.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja pokhodyashinitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa. Cechami wskazującymi mogą być czarna barwa, metaliczny połysk oraz forma drobnych, igiełkowych kryształów w promienistych skupieniach. Kluczowe znaczenie ma jego występowanie w asocjacji z innymi rzadkimi minerałami arsenowo-talowymi w jedynej znanej lokalizacji. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak analiza EDS/WDS lub dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z wieloma innymi czarnymi, metalicznymi siarkosolami, takimi jak stibnit, który jednak tworzy znacznie większe kryształy. Odróżnienie go od współwystępujących minerałów, takich jak aktashit, galkhait czy wakabayashilit, jest niemożliwe bez specjalistycznej aparatury badawczej. ## Formy kryształów Tworzy wydłużone, pryzmatyczne do igiełkowych kryształy, zazwyczaj o długości do 0.5 mm. Kryształy te układają się w charakterystyczne agregaty o budowie promienistej lub wachlarzowej.
Środowisko geologiczne
## Geneza Pokhodyashinit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego. Powstaje w niskotemperaturowych warunkach w obrębie arsenowo-antymonowo-siarkosolowej mineralizacji, która rozwija się w zmetasomatyzowanych skałach (berezytach) na kontakcie z wapieniami. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami zawierającymi tal i arsen, takimi jak aktashit, galkhait i wakabayashilit. Towarzyszą mu również realgar, aurypigment, stibnit, piryt, sfaleryt, a także złoto rodzime i arsen rodzimy. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania pokhodyashinitu na świecie jest złoże złota Vorontsovskoe, położone w rejonie sierowskim w obwodzie swierdłowskim na Uralu w Rosji.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Aspekty kolekcjonerskie
## Kryteria jakości Jako mikrominerał, najwyżej cenione są okazy z wyraźnie uformowanymi, ostrymi i nieuszkodzonymi kryształami, nawet jeśli są one submilimetrowej wielkości. Wartość okazu podnosi bogactwo występowania pokhodyashinitu na matrycy skalnej oraz jego asocjacja z innymi dobrze wykształconymi, rzadkimi minerałami. ## Popularne stanowiska Okazy pochodzą wyłącznie z lokalizacji typowej - złoża złota Vorontsovskoe w Rosji. Materiał z tego miejsca jest niezwykle trudny do zdobycia.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy pokhodyashinitu są niezwykle delikatne i małe, dlatego nie należy ich czyścić mechanicznie ani za pomocą płynów. Jedyną bezpieczną metodą usuwania kurzu jest użycie sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Minerał zawiera tal i arsen, które są pierwiastkami silnie toksycznymi. Należy bezwzględnie unikać wdychania pyłu i bezpośredniego kontaktu ze skórą. Po każdym kontakcie z okazem należy dokładnie umyć ręce. Minerał należy chronić przed wilgocią, wysoką temperaturą i chemikaliami. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w szczelnie zamkniętych, przezroczystych pojemnikach (np. typu micromount), które chronią przed pyleniem i przypadkowym kontaktem. Każdy pojemnik powinien być wyraźnie oznaczony jako materiał toksyczny.