Plumbophyllite

Wzór chemiczny: Pb²⁺₂Si₄O₁₀·H₂O

Plumbofillit to rzadki uwodniony krzemian ołowiu, tworzący skupienia blaszkowatych kryształów o charakterystycznej, blado-niebieskiej barwie.

## Charakterystyka Plumbofillit jest uwodnionym krzemianem ołowiu, który wizualnie przypomina talk lub mikę ze względu na swoją blaszkowatą budowę. Tworzy agregaty złożone z bardzo drobnych, elastycznych i giętkich płytek lub łusek, które rzadko przekraczają 1 mm. Okazy mają zazwyczaj wygląd mas ziemistych lub zbitych skupień, a ich charakterystyczną cechą jest blady, niebieski lub niebiesko-zielony kolor. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością wynoszącą 5 w skali Mohsa. Jego blaszki są elastyczne. Gęstość wynosi około 3.96 g/cm³, co jest wartością stosunkowo wysoką, typową dla minerałów zawierających ołów. Ma perłowy połysk na powierzchniach łupliwości oraz matowy w skupieniach ziemistych. Jest przeświecający. ## Barwy i odmiany Plumbofillit występuje w jednolitych, pastelowych odcieniach. Jego barwa jest opisywana jako blado-niebieska do bardzo jasno niebiesko-zielonej. Nie wyróżniono żadnych nazwanych odmian tego minerału. ## Historia i nazwa Nazwa minerału, zatwierdzona w 2000 roku, pochodzi od łacińskiego słowa *plumbum* (ołów) oraz greckiego *phyllon* (liść), co jest bezpośrednim nawiązaniem do jego składu chemicznego i blaszkowatej formy. Został odkryty w kopalni Blue Bell w hrabstwie San Bernardino w Kalifornii, USA. ## Zastosowania Plumbofillit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jego znaczenie jest wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie ze względu na rzadkość występowania i unikalny skład.

Właściwości

Twardość Mohsa: 5
Połysk: Perłowy
Rysa: biała
Gęstość: 3.96
Łupliwość: {100}
Przełam: Zadziorowy
Przezroczystość: Prześwitujący
Układ krystaliczny: Rombowy

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi plumbofillitu są jego unikalna blado-niebieska barwa, blaszkowata lub łuseczkowata budowa oraz perłowy połysk. Agregaty są miękkie w dotyku i przypominają nieco talk, jednak są od niego znacznie cięższe ze względu na wysoką zawartość ołowiu. Biała rysa jest również istotną wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Plumbofillit można pomylić z innymi minerałami wtórnymi o podobnej barwie i formie, takimi jak aurichalcyt czy chryzokola. Aurichalcyt tworzy jednak igiełkowe lub włosowate kryształy i silnie reaguje z kwasami. Chryzokola jest zazwyczaj twardsza, ma szklisty lub ziemisty połysk i występuje w szerszej gamie barw. Od talku i jasnych mik odróżnia go przede wszystkim znacznie większa gęstość. ## Formy kryształów Minerał ten tworzy bardzo drobne, cienkie, blaszkowate lub łuseczkowate kryształy, które układają się w rozetkowe lub foliowane agregaty. Występuje również w formie mas ziemistych i zbitych skupień.

Środowisko występowania

## Geneza Plumbofillit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (wietrzenia) złóż kruszców ołowiu. Tworzy się w środowisku bogatym w krzemionkę, w wyniku przeobrażenia innych minerałów ołowiu w warunkach niskich temperatur i ciśnień. ## Asocjacje mineralne Na stanowisku typowym (kopalnia Blue Bell) współwystępuje z takimi minerałami jak cerusyt, wulfenit, chryzokola, hemimorfit oraz kwarc. ## Lokalizacje Najważniejszym i jak dotąd jedynym potwierdzonym miejscem występowania wysokiej jakości okazów plumbofillitu jest jego lokalizacja typowa - kopalnia Blue Bell, Zzyzx, w hrabstwie San Bernardino w Kalifornii, USA.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy plumbofillitu to te, które wykazują intensywną, jak na ten minerał, niebieską barwę i tworzą dobrze zdefiniowane, rozetkowe agregaty blaszkowatych kryształów. Ważna jest również wielkość skupień oraz estetyczne umiejscowienie na skale macierzystej (matriksie), najlepiej w towarzystwie innych, kontrastujących minerałów, takich jak biały cerusyt. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest kopalnia Blue Bell w Kalifornii. Materiał z tej lokalizacji jest uważany za wzorcowy dla gatunku i jest poszukiwany przez wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów rzadkich oraz systematycznych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie mechanicznie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na jego blaszkowatą i delikatną naturę, należy unikać mycia wodą, która mogłaby wniknąć między płytki i osłabić strukturę agregatu. Czyszczenie ultradźwiękami jest absolutnie zabronione. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami, zwłaszcza kwasami, które mogą zniszczyć minerał. Jako minerał zawierający ołów, jest potencjalnie toksyczny - należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po każdym kontakcie. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i wilgocią. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w zamkniętych, stabilnych pojemnikach lub gablotach, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Ze względu na potencjalną toksyczność ołowiu, powinien być trzymany z dala od dzieci i zwierząt.