Pecoraite
Wzór chemiczny: Ni<sup>2+</sup><sub>3</sub>Si<sub>2</sub>O<sub>5</sub>(OH)<sub>4</sub>
Uwodniony krzemian niklu z grupy serpentynu, tworzący charakterystyczne, jasnozielone naloty i masy ziemiste.
Opis
## Charakterystyka Pekorait to minerał z grupy serpentynu, będący uwodnionym krzemianem niklu. Najczęściej występuje w postaci bardzo drobnoziarnistych, zbitych lub ziemistych skupień, a także jako naskorupienia i naloty. Ze względu na mikrokrystaliczną budowę, wykształcone kryształy nie są obserwowane. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest intensywna, jabłkowo-zielona lub żółtozielona barwa, bezpośrednio związana z wysoką zawartością niklu. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest stosunkowo miękki, o twardości około 2.5 w skali Mohsa. Połysk opisywany jest jako ziemisty, matowy, niekiedy woskowy w bardziej zbitych agregatach. Jest minerałem przeświecającym do nieprzezroczystego. Jego obliczona gęstość wynosi około 3.57 g/cm³, co jest wartością stosunkowo wysoką jak na minerał o ziemistym pokroju. ## Barwy i odmiany Pekorait jest jednobarwny - jego odcienie wahają się od jasnozielonego, przez żywy, jabłkowy zielony, po odcienie żółtozielone. Intensywność barwy zależy od stopnia uwodnienia i czystości chemicznej. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został opisany w 1969 roku przez George'a T. Fausta, Josepha J. Faheya, Briana H. Masona i Edwarda J. Dwornika. Jego nazwa upamiętnia Williama Thomasa Pecorę (1913–1971), amerykańskiego geologa i dyrektora Służby Geologicznej Stanów Zjednoczonych (USGS), w uznaniu jego wkładu w badania złóż niklu. ## Zastosowania Pekorait nie ma zastosowania przemysłowego. Stanowi natomiast obiekt zainteresowania naukowców oraz kolekcjonerów minerałów, zwłaszcza okazy pochodzące z unikatowych lokalizacji.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną pekoraitu jest jego żywa, jabłkowo-zielona barwa połączona z niską twardością (daje się zarysować paznokciem) oraz ziemistą lub woskową formą występowania. Jego geneza, związana z wietrzeniem skał ultrazasadowych lub meteorytów niklowych, jest również ważną wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Pekorait bywa mylony z garnierytem, który jednak nie jest formalnie minerałem, a mieszaniną różnych uwodnionych krzemianów niklu. Annabergit (kwiat niklowy) ma podobną barwę, lecz często tworzy drobne, igiełkowe kryształki i jest arsenianem, a nie krzemianem. Inne minerały z grupy serpentynu rzadko osiągają tak intensywnie zielone zabarwienie. ## Formy kryształów Pekorait jest minerałem mikrokrystalicznym. Tworzy skupienia ziemiste, zbite, porowate masy, a także cienkie naskorupienia i żyłki. Makroskopowe kryształy nie są znane.
Środowisko geologiczne
## Geneza Pekorait jest minerałem wtórnym. Powstaje w wyniku wietrzenia i hydrotermalnej alteracji pierwotnych minerałów bogatych w nikiel, takich jak milleryt, pentlandyt czy awaruit. Formuje się w strefach utleniania złóż siarczków niklu, w laterytowych zwietrzelinach na skałach ultrazasadowych (serpentynitach, perydotytach) oraz, co jest jego cechą szczególną, w zwietrzałych fragmentach meteorytów żelazno-niklowych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi produktami wietrzenia. W zależności od środowiska powstawania, towarzyszą mu getyt, kwarc, chalcedon, maghemity, a także relikty minerałów pierwotnych, jak milleryt. W przypadku występowania w meteorytach, jego asocjację stanowią kamacyt, schreibersyt i inne minerały meteorytowe. ## Lokalizacje Stanowisko typowe, z którego po raz pierwszy opisano pekorait, to krater meteorytowy Wolf Creek w Australii Zachodniej, gdzie powstał on w wyniku wietrzenia meteorytu. Inne znane lokalizacje to między innymi złoża laterytowe w Moa Bay na Kubie, serpentynity w pobliżu miejscowości Ortitaia na Korsyce (Francja) oraz niektóre złoża niklu w Kanadzie i Rosji.
Rzadkość
Rzadki
Aspekty kolekcjonerskie
## Kryteria jakości Najwyżej cenione okazy pekoraitu charakteryzują się intensywną, nasyconą, jabłkowo-zieloną barwą. Ważna jest również grubość i jednorodność naskorupienia na skale macierzystej (matriksie). Szczególną wartość mają okazy ze stanowiska typowego (Wolf Creek Crater), gdzie pekorait występuje na fragmentach meteorytu, co stanowi unikatowe połączenie materiału pozaziemskiego i wtórnego minerału. ## Popularne stanowiska Najbardziej klasyczne i poszukiwane przez kolekcjonerów są okazy z krateru Wolf Creek w Australii. Materiał z tej lokalizacji jest uważany za wzorcowy dla tego minerału. Okazy z innych stanowisk, jak Korsyka czy Kuba, również są cenione, jeśli odznaczają się dobrą jakością wykształcenia i barwą.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy pekoraitu są miękkie i podatne na zarysowania. Do usuwania kurzu najlepiej używać miękkiego pędzelka lub sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. Należy unikać mycia w wodzie; jeśli jest to absolutnie konieczne, należy użyć niewielkiej ilości wody destylowanej i natychmiast dokładnie osuszyć okaz. ## Czego unikać Minerał należy chronić przed uszkodzeniami mechanicznymi, kontaktem z twardszymi minerałami oraz chemikaliami, zwłaszcza silnymi kwasami. Ze względu na jego ziemistą, porowatą naturę, należy unikać kontaktu z płynami, które mogłyby wniknąć w jego strukturę i spowodować zmianę barwy lub rozpad agregatu. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w osobnych, zamykanych pudełkach lub klaserach, aby zapobiec ich ścieraniu, kruszeniu i gromadzeniu się kurzu. Ekspozycja powinna odbywać się w stabilnych warunkach, z dala od źródeł wilgoci i wibracji.