Parasibirskite
Wzór chemiczny: CaHBO<sub>3</sub>
Parasibirskite to rzadki boran wapnia, tworzący drobne, bezbarwne do białych kryształy i agregaty, blisko spokrewniony z sibirskitem.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 3.5
- Połysk
- Szklisty, Perłowy
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.55
- Łupliwość
- Doskonała wg {010}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Jednoskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja parasibirskitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa ze względu na jego rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów. Rozpoznanie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak rentgenowska analiza strukturalna (XRD) lub spektroskopia. Wizualnie charakteryzuje się białymi, perłowo połyskującymi agregatami drobnych kryształów. ## Odróżnianie od podobnych Parasibirskite jest dimorficzny z sibirskitem. Odróżnienie tych dwóch minerałów bez specjalistycznego sprzętu jest niemożliwe. Może być również mylony z innymi białymi boranami lub węglanami występującymi w podobnych paragenezach, takimi jak kalcyt czy kolemanit. Reakcja z kwasem solnym (gwałtowne pienienie) odróżnia go od kolemanitu, ale nie od kalcytu. Ostateczne rozróżnienie wymaga analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Tworzy bardzo małe, cienkie, tabliczkowe kryształy o zarysie sześcioboku lub rombu, często wydłużone. Kryształy te zazwyczaj grupują się w rozetowe, promieniste lub sferulityczne agregaty.
Środowisko występowania
## Geneza Parasibirskite jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego, powstającym w niskich temperaturach. Tworzy się w skarnach magnezowych, które powstały na kontakcie intruzji granitoidowych ze skałami węglanowymi (wapieniami i dolomitami). ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z sibirskitem, kalcytem, dolomitem, fluoborytem, kotoitem, ludwigitem, szaibelyitem oraz minerałami z grupy serpentynu. ## Lokalizacje Jako minerał bardzo rzadki, znany jest zaledwie z kilku miejsc na świecie. Lokalizacja typowa to złoże boru Titovskoye na Grzbiecie Tas-Khayakhtakh w Jakucji (Republika Sacha) w Rosji. Potwierdzono jego występowanie także w kopalni Fuka w prefekturze Okayama w Japonii oraz w kopalniach Coroana i Brosso we Włoszech.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Ze względu na ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary kryształów, każdy potwierdzony analitycznie okaz parasibirskitu jest cenny dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów rzadkich (tzw. "rare species collectors"). Najwyżej cenione są okazy, na których widoczne są dobrze wykształcone, choćby najmniejsze, agregaty krystaliczne, wyraźnie odcinające się od skały macierzystej. Kluczowa jest precyzyjna dokumentacja i potwierdzenie lokalizacji. ## Popularne stanowiska Najbardziej "klasyczne" okazy, choć wciąż mikroskopijne, pochodzą z lokalizacji typowej w Rosji (złoże Titovskoye) oraz z kopalni Fuka w Japonii.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Z uwagi na niewielkie rozmiary i delikatność kryształów, czyszczenie mechaniczne jest niewskazane. W razie potrzeby można użyć sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. Kontakt z wodą, zwłaszcza dejonizowaną, może być ryzykowny z powodu potencjalnej rozpuszczalności. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z kwasami, które gwałtownie rozpuszczają minerał. Należy również unikać ultradźwięków, czyszczenia parowego oraz zanurzania w wodzie. Przechowywać z dala od wilgoci. ## Przechowywanie Okazy parasibirskitu są zazwyczaj małe i kruche, dlatego najlepiej przechowywać je w specjalistycznych pudełkach mikromontażowych (micromount boxes), które chronią je przed uszkodzeniami mechanicznymi i kurzem. Należy zapewnić suche warunki przechowywania.