Paralomonosovite

Wzór chemiczny: Na<sub>2</sub>&#9744;<sub>4</sub>Na<sub>2</sub>Ti<sup>4+</sup><sub>2</sub>Na<sub>2</sub>Ti<sup>4+</sup><sub>2</sub>(Si<sub>2</sub>O<sub>7</sub>)<sub>2</sub>[PO<sub>3</sub>(OH)][PO<sub>2</sub>(OH)<sub>2</sub>]O<sub>2</sub>(OF)

Paralomonosowit to bardzo rzadki minerał z grupy krzemianów, znajdowany w postaci tabliczkowych kryształów w masywach alkalicznych.

## Charakterystyka Paralomonosowit jest złożonym krzemianem tytanu, sodu i fosforu, należącym do grupy lomonosowitu. Tworzy tabliczkowe lub listewkowe kryształy, często zgrupowane w promieniste lub wachlarzowate agregaty. Poszczególne kryształy rzadko przekraczają 1 cm długości. Minerał jest kruchy i charakteryzuje się szklistym połyskiem, który na powierzchniach łupliwości może przechodzić w perłowy. ## Właściwości fizyczne Paralomonosowit ma twardość około 5 w skali Mohsa. Jego gęstość wynosi około 3,16 g/cm³. Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego. Wykazuje doskonałą łupliwość w jednym kierunku. ## Barwy i odmiany Minerał ten występuje w odcieniach brązu, od żółtawobrązowego i czerwonawobrązowego po ciemnobrązowy. Nie wyróżniono jego odmian. ## Historia i nazwa Paralomonosowit został opisany po raz pierwszy w 1970 roku przez V.I. Gerasimovsky'ego, V.P. Volkova, E.I. Semenova i A.P. Khomyakova. Jego nazwa nawiązuje do strukturalnego i chemicznego podobieństwa do lomonosowitu, z którym jest blisko spokrewniony. Nazwa lomonosowit z kolei honoruje rosyjskiego uczonego Michaiła Łomonosowa.

Właściwości

Twardość Mohsa
5
Połysk
Szklisty, Perłowy
Rysa
Biała
Gęstość
3.16
Łupliwość
Doskonała wg {001}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przezroczysty do przeświecającego
Układ krystaliczny
Trójskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną jest jego tabliczkowy lub listewkowy pokrój kryształów, brązowa barwa, szklisto-perłowy połysk oraz doskonała łupliwość. Reakcja na wodę (powolny rozkład) jest cechą charakterystyczną, ale destrukcyjną dla próbki. ## Odróżnianie od podobnych Paralomonosowit jest trudny do odróżnienia od lomonosowitu i murmanitu bez zaawansowanych badań (XRD, EDS). Lomonosowit ma zazwyczaj jaśniejszą, różowawo-brązową barwę. Murmanit, produkt jego wietrzenia, często ma fioletowy lub liliowy odcień i jest mniej przezroczysty. Odróżnienie od innych minerałów z grupy, jak betalomonosowit, wymaga analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Kryształy są tabliczkowe, spłaszczone zgodnie z płaszczyzną {001}, o zarysie sześcio- lub ośmiokątnym. Występują jako pojedyncze blaszki lub tworzą promieniste, wachlarzowate, a czasami sferulityczne agregaty.

Środowisko występowania

## Geneza Paralomonosowit jest minerałem pochodzenia magmowego, krystalizującym w późnych stadiach w ultraalkalicznych intruzjach, zwłaszcza w pegmatytach nefelinowo-syenitowych. Powstaje w środowisku bogatym w sód, tytan i fosfor. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z minerałami typowymi dla pegmatytów alkalicznych, takimi jak mikroklin, nefelin, egiryn, eudialit, lorenzenit, lomonosowit, murmanit, ramsayit i williaumit. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne lokalizacje tego minerału znajdują się w Rosji, w masywach alkalicznych na Półwyspie Kolskim. Są to przede wszystkim masyw Łowozierski (góry Alluaiv, Karnasurt, Kedykverpakhk) oraz masyw Chibiński (góra Eveslogchorr).

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy paralomonosowitu to te z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o wyraźnym tabliczkowym pokroju i intensywnej, brązowej barwie. Duże, promieniste agregaty na kontrastującej matrycy (np. z białym nefelinem lub zielonym egirynem) są szczególnie poszukiwane. Ważna jest również przezroczystość i brak śladów wietrzenia (przemiany w murmanit).

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie mechanicznie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na jego niestabilność w wodzie, należy bezwzględnie unikać kontaktu z nią oraz z innymi płynami. ## Czego unikać Paralomonosowit jest niestabilny w kontakcie z wodą, w której ulega rozkładowi, przechodząc w murmanit. Należy chronić go przed wilgocią, wodą, kwasami i innymi chemikaliami. Nie należy go podgrzewać ani poddawać ultradźwiękom. ## Przechowywanie Okazy powinny być przechowywane w suchym miejscu, najlepiej w szczelnym pojemniku lub pudełku klaserowym, aby zminimalizować kontakt z wilgocią z powietrza. Należy unikać ekspozycji na bezpośrednie światło słoneczne, chociaż nie jest ono głównym zagrożeniem.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej