Parahibbingite

Wzór chemiczny: Fe<sup>2+</sup><sub>2</sub>(OH)<sub>3</sub>Cl

Parahibbingit to bardzo rzadki chlorek wodorotlenkowy żelaza, tworzący mikroskopijne, bezbarwne do bladozielonych kryształy o heksagonalnej strukturze.

## Charakterystyka Parahibbingit jest minerałem z grupy halogenków, chemicznie klasyfikowanym jako chlorek wodorotlenkowy żelaza(II). Występuje w postaci bardzo małych, heksagonalnych kryształów, które rzadko przekraczają ułamki milimetra. Zazwyczaj tworzy drobne, pryzmatyczne lub tabliczkowe kryształy, a także ich promieniste agregaty. Ze względu na swój rozmiar, obserwacja cech wizualnych wymaga użycia mikroskopu. ## Właściwości fizyczne Kryształy parahibbingitu wykazują połysk od szklistego do perłowego na powierzchniach łupliwości. Są przezroczyste do przeświecających. Twardość w skali Mohsa wynosi około 3.5, a gęstość obliczona to 3.45 g/cm³. Minerał ten jest kruchy. ## Barwy i odmiany Parahibbingit jest zazwyczaj bezbarwny, czasami przybiera odcień bladozielony. Nie wyróżniono żadnych jego odmian. ## Historia i nazwa Nazwa "parahibbingit" nawiązuje do jego bliskiego związku z hibbingitem. Przedrostek "para-" odnosi się do polimorfizmu, wskazując, że jest to heksagonalny polimorf hibbingitu, który krystalizuje w układzie rombowym. Został zatwierdzony jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 1992 roku. ## Zastosowania Parahibbingit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, choć ze względu na mikroskopijny rozmiar i rzadkość jest obiektem zainteresowania głównie wyspecjalizowanych kolekcjonerów.

Właściwości

Twardość Mohsa
3.5
Połysk
Szklisty do perłowego
Rysa
Biała
Gęstość
3.45
Łupliwość
Doskonała wg {0001}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przezroczysty do przeświecającego
Układ krystaliczny
Heksagonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja parahibbingitu jest możliwa niemal wyłącznie za pomocą zaawansowanych metod laboratoryjnych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) lub spektroskopia Ramana. Wizualnie, w warunkach mikroskopowych, można zaobserwować drobne, bezbarwne lub bladozielone heksagonalne kryształy. Jego niestabilność w kontakcie z powietrzem i wilgocią jest również cechą charakterystyczną. ## Odróżnianie od podobnych Hibbingit jest praktycznie niemożliwy do odróżnienia od parahibbingitu bez analizy krystalograficznej; różnią się one układem krystalograficznym (rombowy dla hibbingitu, heksagonalny dla parahibbingitu). Inne podobne, wtórne minerały żelaza mogą mieć zbliżony wygląd, ale ostateczna identyfikacja zawsze wymaga specjalistycznych badań. ## Formy kryształów Parahibbingit tworzy sześcioboczne, pryzmatyczne lub tabliczkowe kryształy. Często występują one w postaci promienistych lub nieregularnych skupień (agregatów).

Środowisko występowania

## Geneza Parahibbingit jest minerałem wtórnym, powstającym w specyficznych warunkach. Jego typowe środowisko powstawania to inkluzje fluidalne w skałach ultramaficznych, takich jak dunity, które zostały poddane procesom serpentynizacji. Tworzy się w warunkach silnie redukcyjnych, w obecności stężonych solanek bogatych w żelazo i chlor. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z hibbingitem, magnetytem, lizardytem, brucytem, chlorytem, awaruitem oraz siarczkami żelaza i niklu. Często znajduje się wewnątrz kryształów oliwinu lub w ich otoczeniu. ## Lokalizacje Najważniejsze i najlepiej udokumentowane stanowiska parahibbingitu na świecie to m.in. kompleks Duluth w Minnesocie (USA), gdzie został odkryty, oraz złoże niklu i miedzi Oktyabrskoye na Syberii (Rosja). Występuje również w ofiolitach na Cyprze oraz w kompleksie Bushveld w RPA.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości W przypadku parahibbingitu, okazy kolekcjonerskie to zazwyczaj fragmenty skały macierzystej zawierające mikroskopijne kryształy tego minerału. Najwyżej cenione są próbki, w których kryształy, mimo niewielkich rozmiarów, są dobrze wykształcone, tworzą widoczne pod mikroskopem agregaty i są potwierdzone analizą. Obecność minerałów towarzyszących, takich jak hibbingit, może podnieść wartość naukową i kolekcjonerską okazu. ## Popularne stanowiska Najbardziej znane okazy, choć wciąż będące rzadkością na rynku, pochodzą z lokalizacji typowej w kompleksie Duluth w Minnesocie, USA, oraz ze złoża Oktyabrskoye w rejonie Norylska w Rosji.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy z parahibbingitem należy traktować z najwyższą ostrożnością. Ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów, mechaniczne czyszczenie jest niewskazane. Jeśli konieczne jest usunięcie luźnych zanieczyszczeń, można użyć sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i chemikaliami, ponieważ minerał jest rozpuszczalny w kwasach i niestabilny w wilgotnym środowisku. Pod wpływem powietrza i wilgoci łatwo utlenia się i przechodzi w inne związki żelaza, tracąc swoją strukturę i wygląd. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i bezpośrednim światłem słonecznym. ## Przechowywanie Okazy parahibbingitu muszą być przechowywane w suchych warunkach, najlepiej w szczelnych pojemnikach (tzw. "perky box") z dala od wilgoci. Zalecane jest umieszczenie w pojemniku środka pochłaniającego wilgoć, np. żelu krzemionkowego. Przechowywanie w stabilnej temperaturze pokojowej jest kluczowe dla zachowania integralności minerału.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej