Paracostibite

Wzór chemiczny: Co<sup>3+</sup>(SbS)<sup>3-</sup>

Parakostybit to rzadki, metaliczny minerał kobaltu i antymonu, blisko spokrewniony z kostybitem.

## Charakterystyka Parakostybit jest rzadkim siarczkiem antymonu i kobaltu. Występuje zazwyczaj w formie drobnych, wtopionych w skałę ziaren lub jako obwódki wokół ziaren innych minerałów, takich jak kostybit. Jego identyfikacja gołym okiem jest praktycznie niemożliwa i wymaga analizy laboratoryjnej. Ma metaliczny wygląd i stalowoszary do różowawoszarego kolor. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się wysoką twardością, wynoszącą 6-7 w skali Mohsa, co jest nietypowe dla wielu siarczków. Ma silny, metaliczny połysk i jest nieprzezroczysty. Jego gęstość jest znaczna, obliczona na 8,25 g/cm³. ## Barwy i odmiany Parakostybit ma barwę od stalowoszarej do różowawoszarej, często z fioletowym odcieniem. W świetle odbitym pod mikroskopem jego barwa jest opisywana jako szara z różowawym lub fioletowawym odcieniem. Nie wyróżnia się jego odmian. ## Historia i nazwa Parakostybit został po raz pierwszy opisany w 1970 roku przez L.J. Cabriego, D.C. Harrisa i J.M. Stewarta. Jego nazwa nawiązuje do podobieństwa strukturalnego i chemicznego do kostybitu (CoSbS), z przedrostkiem "para-" wskazującym na jego odmienną, rombową symetrię krystaliczną. Został odkryty w złożach miedziowo-niklowych w rejonie Red Lake w Ontario, w Kanadzie.

Właściwości

Twardość Mohsa
6-7
Połysk
Metaliczny
Rysa
Czarna
Gęstość
8.25
Łupliwość
Nierozpoznana
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Rombowy

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja parakostybitu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak analiza mikrosondą elektronową (EDS/WDS) oraz dyfrakcja rentgenowska (XRD). W świetle odbitym pod mikroskopem polaryzacyjnym wykazuje słabą anizotropię. Jego twardość jest cechą wyróżniającą spośród niektórych siarczków. ## Odróżnianie od podobnych Parakostybit jest niemal niemożliwy do odróżnienia gołym okiem od kostybitu, z którym często współwystępuje. Kostybit krystalizuje w układzie regularnym, podczas gdy parakostybit w rombowym, co jest podstawową cechą różnicującą, możliwą do stwierdzenia jedynie metodami krystalograficznymi. Można go również pomylić z innymi metalicznymi siarczkami i arsenkami, takimi jak saffloryt czy skutterudyt, od których odróżnia go skład chemiczny.

Środowisko występowania

## Geneza Parakostybit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego. Tworzy się w żyłach kruszcowych, najczęściej związanych ze złożami niklu, kobaltu i miedzi. Powstaje w stosunkowo szerokim zakresie temperatur, często w wyniku przeobrażeń wcześniej istniejących minerałów kobaltu i antymonu. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z kostybitem, chalkopirytem, kubanitem, pentlandytem, pirytem, sfalerytem, a także z minerałami z grupy platynowców (PGM). W miejscu odkrycia (Red Lake, Ontario) znaleziono go w towarzystwie kostybitu, chalkopirytu i pirytu. ## Lokalizacje Parakostybit jest minerałem bardzo rzadkim, znanym zaledwie z kilku miejsc na świecie. Poza lokalizacją typową w Red Lake w Ontario (Kanada), jego występowanie potwierdzono m.in. w złożu niccolite-galkhaite w kopalni Khaidarkan w Kirgistanie oraz w kompleksie magmowym Koillismaa w Finlandii.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Z perspektywy kolekcjonerskiej, wartość okazów z parakostybitem nie leży w ich estetyce, lecz w rzadkości i znaczeniu naukowym. Najbardziej pożądane są okazy z potwierdzoną analitycznie obecnością tego minerału, pochodzące z dobrze udokumentowanej lokalizacji, zwłaszcza z miejsca typowego (Red Lake, Ontario). Wartość podnosi bogata asocjacja z innymi rzadkimi minerałami, takimi jak kostybit.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na występowanie w formie mikroskopijnych ziaren w skale macierzystej, okazy parakostybitu z reguły nie wymagają i nie poddają się czyszczeniu. Jakiekolwiek próby mechanicznego lub chemicznego czyszczenia mogą uszkodzić zarówno sam minerał, jak i otaczające go minerały. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z silnymi kwasami i chemikaliami, które mogłyby reagować z siarczkami. Okazów nie należy podgrzewać. Ze względu na jego stabilność, nie są wymagane specjalne środki ostrożności dotyczące światła czy wilgoci. ## Przechowywanie Okazy zawierające parakostybit powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, w pudełkach kolekcjonerskich, chroniących przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Etykieta powinna precyzyjnie wskazywać lokalizację mikroskopijnych ziaren.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej