Para-alumohydrocalcite

Wzór chemiczny: CaAl<sub>2</sub>(CO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>(OH)<sub>4</sub>·6H<sub>2</sub>O

Para-alumohydrokalcyt to rzadki, uwodniony węglan wapnia i glinu, tworzący drobne, białe agregaty o jedwabistym lub perłowym połysku.

## Charakterystyka Para-alumohydrokalcyt jest minerałem z grupy węglanów, chemicznie uwodnionym węglanem wapnia i glinu. Występuje w postaci bardzo małych, listewkowych lub włóknistych kryształów, które najczęściej tworzą sferolityczne (kuliste) lub promieniste agregaty. Poszczególne kryształy rzadko przekraczają 0.5 mm długości. Ze względu na drobnokrystaliczną budowę, makroskopowo przybiera formę miękkich, kredopodobnych lub ziemistych skupień i nalotów. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest bardzo miękki, jego twardość w skali Mohsa wynosi około 2.5. Ma niewielką gęstość, wahającą się od 2.23 do 2.26 g/cm³. Charakteryzuje się jedwabistym lub perłowym połyskiem, a w skupieniach ziemistych jest matowy. Jest przeświecający do nieprzezroczystego. ## Barwy i odmiany Para-alumohydrokalcyt jest zazwyczaj biały, śnieżnobiały lub bezbarwny. Nie wyróżniono jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego składu chemicznego (glin, woda, grupa węglanowa - "alumohydrocalcite") oraz związku strukturalnego z alumohydrokalcytem ("para-"). Został opisany po raz pierwszy w 1977 roku przez B. F. Menchenettiego i C. Sabelliego na podstawie materiału z kopalni węgla brunatnego Santa Barbara we Włoszech. ## Zastosowania Para-alumohydrokalcyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach oraz naukowców.

Właściwości

Twardość Mohsa
2.5
Połysk
Perłowy lub Jedwabisty
Rysa
Biała
Gęstość
2.23-2.26
Łupliwość
Doskonała wg {010}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przeświecający do nieprzezroczystego
Układ krystaliczny
Jednoskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie para-alumohydrokalcytu opiera się na jego charakterystycznej formie występowania - w postaci białych, sferolitycznych lub promienistych agregatów o jedwabistym połysku. Kluczowe cechy to ekstremalna miękkość, niska gęstość oraz reakcja z kwasem solnym. Ostateczna identyfikacja wymaga jednak zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi wtórnymi, białymi węglanami lub siarczanami, takimi jak alumohydrokalcyt, hydrocynkit, huntit czy gips. Od gipsu odróżnia go reakcja z kwasem. Odróżnienie od alumohydrokalcytu i innych rzadkich węglanów glinu jest niemożliwe bez specjalistycznych badań. ## Formy kryształów Tworzy bardzo drobne, wydłużone, listewkowe kryształy, które łączą się w sferolityczne, promieniste lub włókniste agregaty. Występuje także w formie skupień ziemistych i kredopodobnych nalotów.

Środowisko występowania

## Geneza Para-alumohydrokalcyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach wietrzenia skał bogatych w glin i wapń. Tworzy się w niskich temperaturach w wyniku działania wód zasobnych w dwutlenek węgla na minerały skałotwórcze. Jest spotykany w spękaniach i szczelinach skał osadowych, a także w kopalniach węgla. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi minerałami wtórnymi, takimi jak kalcyt, dolomit, gips, allofan, a przede wszystkim z bardzo podobnym alumohydrokalcytem. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska tego rzadkiego minerału to m.in. kopalnia Santa Barbara w Toskanii (Włochy), gdzie został odkryty; kamieniołom Klöch w Styrii (Austria); kopalnia Clara w Schwarzwaldzie (Niemcy); oraz niektóre lokalizacje w Rosji (Północny Kaukaz) i na Węgrzech.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska okazów para-alumohydrokalcytu zależy przede wszystkim od bogactwa i estetyki agregatów. Najbardziej cenione są okazy z dobrze wykształconymi, wyraźnymi sferolitami o jedwabistym połysku, kontrastujące z barwą skały macierzystej. Ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów, ich pojedyncze formy nie są kryterium oceny. Ważna jest także asocjacja z innymi rzadkimi minerałami. ## Popularne stanowiska Okazy pochodzące z lokalizacji typowej, czyli kopalni Santa Barbara we Włoszech, mają szczególną wartość dla kolekcjonerów systematycznych. Dobrej jakości sferolityczne agregaty pochodzą również z kamieniołomu Klöch w Austrii.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na ekstremalną miękkość i kruchość, należy unikać kontaktu z wodą i jakichkolwiek narzędzi mechanicznych. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, kwasami (reaguje z wydzieleniem CO₂) oraz innymi chemikaliami. Minerał jest bardzo miękki i wrażliwy na uszkodzenia mechaniczne, zarysowania i ścieranie. Należy chronić go przed wysoką temperaturą, która może spowodować utratę wody z jego struktury. ## Przechowywanie Okazy para-alumohydrokalcytu powinny być przechowywane w zamkniętych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich, aby chronić je przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami fizycznymi. Nie nadaje się do ekspozycji w otwartych gablotach.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej