Palladothallite

Wzór chemiczny: Pd<sub>₃</sub>Tl

Palladothallit to bardzo rzadki stop palladu i talu, występujący w formie mikroskopijnych, metalicznych ziaren.

## Charakterystyka Palladothallit jest bardzo rzadkim minerałem z grupy stopów metali. Tworzy niezwykle małe, zaokrąglone lub nieregularne ziarna, zwykle o wielkości nieprzekraczającej 0.1 mm. Ze względu na swój rozmiar, jego cechy wizualne są trudne do zaobserwowania bez użycia specjalistycznego sprzętu, jak mikroskop elektronowy. W świetle odbitym prezentuje kremowobiałą barwę z różowawym odcieniem. ## Właściwości fizyczne Jako minerał metaliczny, palladothallit charakteryzuje się silnym, metalicznym połyskiem. Jest nieprzezroczysty. Jego twardość i gęstość nie zostały precyzyjnie zmierzone z powodu niewielkich rozmiarów ziaren, ale gęstość obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 13.05 g/cm³. ## Historia i nazwa Minerał został po raz pierwszy opisany w 1982 roku przez T. L. Evstigneevą, A. D. Genkina, V. A. Kovalenkera, N. V. Trubkina, T. V. Burova i I. P. Laputinę. Jego nazwa nawiązuje bezpośrednio do składu chemicznego - obecności palladu (pallado-) i talu (-thallite). Został zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w tym samym roku. Miejscem typowym (locus typicus) jest złoże miedziowo-niklowe Oktyabrskoye w rejonie Norylska na Syberii w Rosji.

Właściwości

Połysk: Metallic
Gęstość: 13.04
Łupliwość: None
Przezroczystość: Opaque
Układ krystaliczny: Tetragonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja palladothallitu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak mikroskopia rudowa w świetle odbitym oraz analiza chemiczna z użyciem mikrosondy elektronowej (EDS/WDS). Jego charakterystyczną cechą jest kremowobiała barwa z różowym odcieniem w świetle odbitym. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi mikroskopijnymi minerałami metali z grupy platynowców (PGM) lub stopami metali, które często z nim współwystępują, jak atokit, rustenburgit czy palladoarsenid. Pewne rozróżnienie wymaga analizy składu chemicznego, która wykaże dominację palladu i talu. ## Formy kryształów Palladothallit występuje jako anhedralne (nie wykazujące własnych ścian), zaokrąglone lub nieregularne ziarna i wrostki w innych minerałach, głównie w chalkopirycie i innych siarczkach.

Środowisko występowania

## Geneza Palladothallit powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych w obrębie złóż siarczków miedzi i niklu związanych z intruzjami maficznymi i ultramaficznymi. Krystalizuje w późnych stadiach mineralizacji, tworząc wrostki w siarczkach. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z chalkopirytem, talnakhitem, kubanitem, magnetytem, atokitem, rustenburgitem, palladoarsenidem (Pd₂As), polaritem, majakitem oraz innymi minerałami platynowców. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania palladothallitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - złoże miedziowo-niklowe Oktyabrskoye, w rejonie Talnakh, niedaleko Norylska na Płaskowyżu Putorana, Syberia, Rosja.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Palladothallit nie jest minerałem pozyskiwanym w celach kolekcjonerskich w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Jego wartość jest czysto naukowa. Okazy mają postać fragmentów skał (najczęściej siarczków) zawierających mikroskopijne, zidentyfikowane ziarna palladothallitu. Najcenniejsze są próbki z lokalizacji typowej, z jak największą ilością potwierdzonych ziaren, udokumentowane analizami.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na mikroskopijny rozmiar i ekstremalną rzadkość, okazy palladothallitu nie podlegają standardowemu czyszczeniu. Są one zazwyczaj zachowane w formie wypolerowanych zgładów do badań mikroskopowych lub pozostawione w oryginalnej matrycy skalnej. ## Czego unikać Należy unikać jakichkolwiek chemikaliów, ultradźwięków oraz czyszczenia mechanicznego, które mogłyby bezpowrotnie zniszczyć lub usunąć mikroskopijne ziarna minerału z podłoża. ## Przechowywanie Okazy powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, w specjalistycznych pudełkach chroniących przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami mechanicznymi. Najlepiej trzymać je w oryginalnej matrycy skalnej.