Olshanskyite
Wzór chemiczny: Ca<sub>2</sub>[B<sub>3</sub>O<sub>3</sub>(OH)<sub>6</sub>]OH·3H<sub>2</sub>O
Olszanskit to rzadki uwodniony boran wapnia, tworzący bezbarwne lub białe, igiełkowe kryształy i sferolityczne agregaty.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 3
- Połysk
- Szklisty, Jedwabisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.16-2.22
- Łupliwość
- Doskonała według {1011}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Trygonalny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi olszanskitu są jego formy występowania - delikatne, igiełkowe kryształy tworzące promieniste lub sferolityczne agregaty. Biała barwa, jedwabisty połysk skupień oraz niska twardość (około 3) są również pomocne w identyfikacji. Minerał ten jest związany ze specyficznym środowiskiem geologicznym - skarnami magnezowymi. ## Odróżnianie od podobnych Olszanskit można pomylić z innymi boranami lub minerałami wtórnymi tworzącymi podobne agregaty, takimi jak kalcyt, aragonit czy zeolity (np. natrolit). Od kalcytu i aragonitu odróżnia go brak reakcji z kwasem solnym. Od zeolitów odróżnienie może wymagać zaawansowanych metod badawczych, choć olszanskit jest znacznie rzadszy i występuje w specyficznym paragenezie ze skałami skarnowymi. ## Formy kryształów Kryształy mają formę igiełkową lub włoskową, wydłużoną zgodnie z jedną osią. Zazwyczaj występują w postaci promienistych agregatów, sferolitów (kulistych skupień) lub mat włóknistych.
Środowisko występowania
## Geneza Olszanskit jest minerałem hydrotermalnym, powstającym w strefach utleniania złóż boru. Tworzy się w niskich temperaturach w skarnach magnezowych, które powstały na kontakcie intruzji granitoidowych z skałami węglanowymi (dolomitami). ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi boranami, takimi jak kurchatovit, sakhaite, szaibelyit, a także z kalcytem, dolomitem, magnetytem i serpentynem. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowiska dla tego minerału znajdują się w Rosji, w tym w miejscu odkrycia - na złożu boru Solongo w Buriacji oraz w złożu Tajożnoje w Jakucji. Notowany był również w kopalni Fuka w prefekturze Okayama w Japonii oraz w kopalniach N`Chwaning w Południowej Afryce. Są to główne, dobrze udokumentowane lokalizacje tego rzadkiego minerału.
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Dla kolekcjonerów najbardziej wartościowe są okazy z dobrze wykształconymi, wyraźnymi sferolitami lub bogatymi, "puszystymi" skupieniami igiełkowych kryształów. Kontrast z ciemną skałą macierzystą (matrycą) znacznie podnosi estetykę i wartość okazu. Ważna jest również wielkość agregatów oraz brak uszkodzeń delikatnych struktur. ## Popularne stanowiska Najbardziej cenione okazy pochodzą z rosyjskich lokalizacji, zwłaszcza ze złoża Tajożnoje w Jakucji, skąd znane są bogate skupienia tego minerału. Okazy z kopalni Fuka w Japonii są również poszukiwane przez kolekcjonerów specjalizujących się w minerałach skarnowych.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Należy czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na niską twardość i możliwą reaktywność z wodą, należy unikać czyszczenia na mokro. Jeśli jest to absolutnie konieczne, można użyć minimalnej ilości alkoholu izopropylowego na waciku, unikając przemoczenia okazu. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i kwasami, które mogą uszkodzić lub rozpuścić minerał. Jest bardzo miękki i kruchy, podatny na uszkodzenia mechaniczne. Należy chronić go przed wysoką temperaturą, która może prowadzić do dehydratacji i zniszczenia struktury kryształów. ## Przechowywanie Okazy olszanskitu najlepiej przechowywać w zamkniętych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich lub gablotach, aby chronić je przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami fizycznymi. Należy trzymać go z dala od twardszych minerałów, które mogłyby go zarysować.