Molysite
Wzór chemiczny: Fe<sup>3+</sup>Cl<sub>3</sub>
Molibdyt to rzadki, higroskopijny chlorek żelaza(III), tworzący brunatnoczerwone naloty w ekshalacjach wulkanicznych.
Właściwości
- Połysk
- Resinous
- Rysa
- Yellow to yellow-brown
- Gęstość
- 2.9
- Łupliwość
- Perfect on {0001}
- Przezroczystość
- Translucent to Opaque
- Układ krystaliczny
- Trigonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną molibdytu jest jego środowisko występowania - aktywne fumarole wulkaniczne. W warunkach kolekcjonerskich jego najbardziej charakterystyczną właściwością jest silna higroskopijność (delikwescencja), czyli pochłanianie wilgoci z powietrza aż do rozpuszczenia. Czerwonobrunatna barwa i forma nalotów są również pomocne w identyfikacji. ## Odróżnianie od podobnych Molibdyt bywa mylony z tlenkami i wodorotlenkami żelaza, takimi jak hematyt czy goethyt, które mogą mieć podobną barwę. Podstawową różnicą jest jednak całkowita rozpuszczalność molibdytu w wodzie oraz jego znacznie niższa twardość. Hematyt i goethyt są twarde i zupełnie nierozpuszczalne. ## Formy kryształów Najczęściej występuje w postaci ziemistych, proszkowych lub włóknistych nalotów i skorup. Bardzo rzadko obserwuje się dobrze wykształcone, drobne (zwykle poniżej 1 mm) heksagonalne kryształy tabliczkowe.
Środowisko występowania
## Geneza Molibdyt jest typowym minerałem pochodzenia wulkanicznego. Powstaje w procesie sublimacji, czyli bezpośredniej krystalizacji z gorących gazów (ekshalacji) wulkanicznych w temperaturach od 200 do 400°C. Tworzy się na ścianach kraterów i w obrębie aktywnych fumaroli. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi minerałami fumarolicznymi, takimi jak halit (sól kamienna), sylwin, sassolin, tenoryt, a także z hematytem i siarką rodzimą. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne lokalizacje dla tego minerału to aktywne wulkany we Włoszech - Wezuwiusz (miejsce typowe) i Etna. Znajdowany jest również w ekshalacjach wulkanu Mount St. Helens (USA), na wulkanach półwyspu Kamczatka (Rosja) oraz w innych aktywnych rejonach wulkanicznych na świecie.
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Ze względu na skrajną niestabilność, głównym kryterium wartości okazu jest jego samo istnienie i prawidłowa identyfikacja. Wysoko cenione są próbki bogate w molibdyt, tworzące wyraźne, kolorowe naloty na skale macierzystej. Wyjątkową rzadkością, a zarazem najbardziej pożądaną formą, są okazy z widocznymi, choćby mikroskopijnymi, kryształami. Wartość podnosi również asocjacja z innymi rzadkimi minerałami fumarolicznymi. ## Popularne stanowiska Za klasyczne i dostarczające najlepszych historycznych materiałów uważa się stanowiska na Wezuwiuszu we Włoszech. Okazy z tego miejsca mają największe znaczenie dla kolekcjonerów specjalizujących się w minerałach rzadkich i z klasycznych lokalizacji.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Minerał jest ekstremalnie wrażliwy na wilgoć i wodę. **Pod żadnym pozorem nie wolno czyścić go na mokro.** Jakikolwiek kontakt z wodą lub nawet wilgotną szmatką spowoduje jego rozpuszczenie i zniszczenie. Dopuszczalne jest jedynie bardzo ostrożne, mechaniczne usunięcie kurzu za pomocą miękkiego, całkowicie suchego pędzelka. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, parą wodną i wilgotnym powietrzem. Nie wolno dotykać okazu gołymi rękami, ponieważ wilgoć skóry może zainicjować proces jego rozkładu. Należy chronić go przed wszelkimi chemikaliami. ## Przechowywanie Okazy molibdytu wymagają specjalistycznych warunków przechowywania. Muszą być trzymane w szczelnie zamykanych, hermetycznych pojemnikach (np. typu "perky box") wraz ze środkiem pochłaniającym wilgoć (np. żelem krzemionkowym - silicagelem). Ekspozycja na otwartym powietrzu, nawet w suchym pomieszczeniu, prowadzi do szybkiej degradacji minerału.