Mitscherlichite
Wzór chemiczny: K₂Cu²⁺Cl₄·2H₂O
Mitscherlichyt to rzadki, rozpuszczalny w wodzie halogenek miedzi i potasu, tworzący charakterystyczne, niebieskozielone kryształy w środowiskach wulkanicznych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5
- Barwa
- Greenish-blue; colourless in transmitted light
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- Light green
- Gęstość
- 2.418
- Łupliwość
- Good on {110}
- Przełam
- Conchoidal
- Przezroczystość
- Transparent
- Układ krystaliczny
- Tetragonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne mitscherlichytu to jego intensywnie niebieskozielona barwa, tetragonalna forma kryształów oraz występowanie w specyficznym środowisku - jako naloty i skorupy wokół fumaroli wulkanicznych. Najważniejszym testem jest jego całkowita rozpuszczalność w wodzie, która jednak jest testem niszczącym. ## Odróżnianie od podobnych Mitscherlichyt bywa mylony z innymi wtórnymi minerałami miedzi, takimi jak atakamit, paratakamit czy eriochalcyt. Odróżnia go od nich tetragonalny układ krystalograficzny oraz znacznie większa rozpuszczalność w wodzie. Eriochalcyt (CuCl₂·2H₂O) ma podobne właściwości fizyczne, ale krystalizuje w układzie rombowym i ma inny skład chemiczny (brak potasu). ## Formy kryształów Tworzy proste, pryzmatyczne lub tabliczkowe kryształy o przekroju kwadratowym, charakterystyczne dla układu tetragonalnego. Występuje także w formie skupień ziarnistych, nalotów lub cienkich skorup na skałach wulkanicznych.
Środowisko występowania
## Geneza Mitscherlichyt jest minerałem pochodzenia wulkanicznego. Powstaje w procesie sublimacji z gorących gazów (ekshalacji) wulkanicznych w temperaturach od 100 do 400°C. Krystalizuje bezpośrednio z fazy gazowej na powierzchni lawy lub tufu wulkanicznego w pobliżu aktywnych fumaroli. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z innymi minerałami powstałymi w podobnych warunkach, takimi jak sylwin (KCl), halit (NaCl), eriochalcyt (CuCl₂·2H₂O), sangiowannit, cotunnit (PbCl₂) oraz tenoryt (CuO). ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowiska dla tego minerału znajdują się we Włoszech, na wulkanach Wezuwiusz i Etna. Notowany był również na wulkanie Tolbaczik na Kamczatce w Rosji. Są to jedyne potwierdzone i dobrze udokumentowane miejsca występowania tego rzadkiego minerału.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy mitscherlichytu to te z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o intensywnej, szmaragdowozielonej barwie, osadzone na kontrastującym podłożu (matrycy skalnej). Ze względu na niewielkie rozmiary, nawet milimetrowe kryształy są uważane za wartościowe. Ważna jest również asocjacja z innymi rzadkimi minerałami fumarolicznymi. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej pożądane przez kolekcjonerów okazy pochodzą z historycznych lokalizacji na Wezuwiuszu we Włoszech, skąd minerał został po raz pierwszy opisany. Okazy z wulkanu Tolbaczik na Kamczatce również są cenione ze względu na jakość kryształów.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Minerału tego **nie wolno czyścić** przy użyciu jakichkolwiek płynów, w tym wody czy alkoholu, ponieważ jest w nich całkowicie rozpuszczalny. Jedyne dopuszczalne metody to bardzo ostrożne usuwanie kurzu za pomocą miękkiego pędzelka lub strumienia sprężonego powietrza z dużej odległości. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, parą wodną i wysoką wilgotnością powietrza, które prowadzą do rozpuszczenia i zniszczenia okazu. Minerał jest także wrażliwy na podwyższoną temperaturę. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. ## Przechowywanie Okazy mitscherlichytu wymagają przechowywania w warunkach o kontrolowanej, niskiej wilgotności. Najlepszym rozwiązaniem jest hermetyczny pojemnik (np. typu "perky box") z dodatkiem środka pochłaniającego wilgoć (silikażelu). Należy go trzymać w stabilnej temperaturze, z dala od źródeł światła i ciepła.