Metauroxite

Wzór chemiczny: (U⁶⁺O₂)₂((C₂)⁶⁺O₄)(OH)₂(H₂O)₂

Metaurokcyt to bardzo rzadki, wtórny minerał uranylu, występujący w postaci żółtych, mikroskopijnych kryształów i nalotów.

## Charakterystyka Metaurokcyt jest uwodnionym szczawianem uranylu. Tworzy bardzo małe, listewkowe lub igiełkowe kryształy, które rzadko przekraczają 0.2 mm długości. Zazwyczaj występuje w formie mikrokrystalicznych skupień, nalotów, powłok lub sferolitów (kulistych agregatów) na skałach macierzystych. ## Właściwości fizyczne Kryształy wykazują połysk szklisty. Ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów, wiele właściwości fizycznych, takich jak twardość czy gęstość, nie zostało precyzyjnie określonych. ## Barwy i odmiany Minerał ten ma charakterystyczną, jasnożółtą barwę. Nie wyróżnia się jego odmian. ## Historia i nazwa Metaurokcyt został opisany po raz pierwszy w 1994 roku przez E.I. Nefedova. Jego nazwa nawiązuje do składu chemicznego - zawiera uran (U), szczawian (oxalate) i jest minerałem wtórnym, co sugeruje przedrostek "meta-", wskazujący na niższy stopień uwodnienia w stosunku do hipotetycznego, bardziej uwodnionego minerału.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2
Barwa: Light yellow
Połysk: Vitreous
Rysa: Very pale yellow
Gęstość: 4.403
Łupliwość: Two good cleavages probably on {101} and {010} based on the structure.
Przełam: Irregular/Uneven
Przezroczystość: Transparent
Układ krystaliczny: Triclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie metaurokcytu opiera się głównie na jego charakterystycznej, jasnożółtej barwie, formie występowania (drobne igiełki, naloty) oraz środowisku geologicznym (strefy utleniania złóż uranu). Kluczową cechą diagnostyczną jest silna, żółtozielona fluorescencja w krótkofalowym świetle ultrafioletowym (UV-SW). Ostateczna identyfikacja wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi wtórnymi minerałami uranu o żółtej barwie, takimi jak uranofan, autunit czy tyuyamunit. Odróżnienie "gołym okiem" jest praktycznie niemożliwe. Metaurokcyt wyróżnia się unikalnym składem chemicznym (jest szczawianem), co można potwierdzić jedynie laboratoryjnie. ## Formy kryształów Tworzy wydłużone, listewkowe lub igiełkowe kryształy, często zgrupowane w promieniste agregaty (sferolity) lub tworzące cienkie powłoki i naloty.

Środowisko występowania

## Geneza Metaurokcyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż uranu. Jego geneza jest prawdopodobnie związana z oddziaływaniem roztworów bogatych w kwas szczawiowy (pochodzenia organicznego, np. z rozkładu porostów lub innych materii organicznych) na wcześniejsze minerały uranu. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z innymi minerałami uranu, takimi jak uraninit (którego jest produktem utleniania), a także z innymi rzadkimi szczawianami uranylu, jak urokcyt i moolooit. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i opisane miejsce występowania tego minerału (lokalizacja typowa) to złoże uranu Schlema-Alberoda w Górach Kruszcowych (Erzgebirge) w Saksonii, w Niemczech.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jako ekstremalnie rzadki "mikrominerał", każdy potwierdzony analitycznie okaz jest cenny dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów. Najwyżej cenione są okazy z widocznymi, choćby pod mikroskopem, dobrze wykształconymi kryształami lub bogatymi, jaskrawo wybarwionymi nalotami na niewielkiej matrycy skalnej. Kluczowa jest dokładna dokumentacja lokalizacji. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest historyczna lokalizacja typowa w Schlema-Alberoda w Niemczech. Okazy są praktycznie niedostępne na rynku komercyjnym i znajdują się głównie w kolekcjach instytucjonalnych i systematycznych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na ekstremalną rzadkość, kruchość i mikroskopijny rozmiar kryształów, czyszczenie mechaniczne jest niewskazane. Okazy należy chronić przed kurzem, przechowując je w zamkniętych pojemnikach. ## Czego unikać Metaurokcyt jest minerałem uranu i jest radioaktywny - należy go obsługiwać z zachowaniem odpowiednich środków ostrożności (unikanie wdychania pyłu, mycie rąk po kontakcie). Należy unikać kontaktu z wodą i chemikaliami. Jest wrażliwy na ciepło. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w specjalistycznych, szczelnych pojemnikach dla minerałów radioaktywnych, z dala od innych minerałów, które mogłyby ulec uszkodzeniu przez promieniowanie. Przechowywać w suchym miejscu, z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła.