Mereheadite
Wzór chemiczny: Pb<sup>2+</sup><sub>47</sub>O<sub>24</sub>(OH)<sub>13</sub>Cl<sub>25</sub>(BO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>(CO<sub>3</sub>)
Mereheadyt to rzadki, złożony tlenochlorek ołowiu, tworzący charakterystyczne, żółte do pomarańczowoczerwonych masywne lub włókniste skupienia.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 3.5
- Połysk
- Woskowy do żywicznego
- Rysa
- Żółta
- Gęstość
- 7.05
- Łupliwość
- Doskonała wg {0001}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przeświecający do nieprzezroczystego
- Układ krystaliczny
- Trygonalny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne mereheadytu to jego intensywna, żółta do pomarańczowej barwa, wysoka gęstość (okaz jest zaskakująco ciężki jak na swój rozmiar) oraz woskowy lub żywiczny połysk. Charakterystyczne jest również jego występowanie w postaci mas lub włóknistych skupień w specyficznym środowisku geologicznym. ## Odróżnianie od podobnych Mereheadyt można pomylić z innymi wtórnymi minerałami ołowiu o podobnej barwie, takimi jak mimetezyt, piromorfit czy wulfenit. Odróżnia go od nich niższa twardość, często masywny lub włóknisty pokrój (w przeciwieństwie do dobrze wykształconych kryształów mimetezytu i piromorfitu) oraz doskonała łupliwość. Reakcja z kwasem solnym (gwałtowne rozpuszczanie) jest również cechą odróżniającą go od wielu podobnych minerałów. Ostateczne potwierdzenie wymaga jednak zaawansowanych metod analitycznych (XRD, EDS). ## Formy kryształów Najczęściej występuje w formie zbitych, kryptokrystalicznych lub włóknistych mas. Rzadko obserwuje się pojedyncze, bardzo małe (poniżej 1 mm) kryształy o pokroju tabliczkowym i heksagonalnym zarysie, często tworzące promieniste agregaty.
Środowisko występowania
## Geneza Mereheadyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż kruszców, w specyficznych warunkach niskotemperaturowego przeobrażenia (metamorfizmu) skał węglanowych (wapieni) zmineralizowanych manganem i ołowiem. Jego powstanie jest związane z oddziaływaniem roztworów bogatych w chlor, bor i węglany na pierwotne minerały ołowiu. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami wtórnymi ołowiu i manganu. W lokalizacji typowej (Merehead Quarry) znaleziono go w towarzystwie takich minerałów jak: mendipit, cerusyt, hydrocerusyt, blixyt, parkinsonit, symesyt, oraz tlenki manganu (kryptomelan, hollandyt). ## Lokalizacje Poza typową i najważniejszą lokalizacją w kamieniołomie Merehead w Somerset (Anglia), potwierdzono jego występowanie jedynie w kilku innych miejscach na świecie, w tym w Långban w Szwecji oraz w rejonie Górniczym Laurion w Grecji. Wszystkie te stanowiska charakteryzują się podobną, złożoną geochemią.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy mereheadytu to te, które wykazują intensywną, pomarańczowoczerwoną barwę. Atrakcyjność podnoszą widoczne, choćby mikroskopijne, kryształy o tabliczkowym pokroju, zwłaszcza jeśli tworzą promieniste agregaty. Ważna jest również asocjacja z innymi rzadkimi minerałami, takimi jak mendipit czy symesyt, co tworzy estetyczne i wartościowe naukowo okazy. Z uwagi na naturę minerału, czystość i przezroczystość nie są kluczowymi kryteriami - liczy się forma i intensywność barwy. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej poszukiwane i klasyczne okazy pochodzą z miejsca odkrycia - kamieniołomu Merehead w Anglii. Okazy z tego miejsca są uważane za wzorcowe dla tego gatunku. Znaleziska z Långban i Laurion są również cenione, ale znacznie rzadziej spotykane na rynku kolekcjonerskim.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy mereheadytu należy czyścić z najwyższą ostrożnością. Dopuszczalne jest użycie miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na jego reaktywność, należy unikać kontaktu z wodą, a zwłaszcza z kwasami i detergentami. Jeśli konieczne jest użycie płynu, zalecana jest czysta, bezwodna izopropylowa lub etylowa. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z kwasami (nawet słabymi, jak ocet), które gwałtownie go rozkładają. Minerał jest wrażliwy na wilgoć i zmiany temperatury. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, które mogą spowodować zmianę barwy lub degradację. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w suchym miejscu, najlepiej w szczelnym, zamykanym pudełku z dala od światła i źródeł ciepła. Dobrą praktyką jest umieszczenie w pudełku pochłaniacza wilgoci (np. żelu krzemionkowego). Należy go izolować od innych minerałów, które mogłyby wejść z nim w reakcję, zwłaszcza siarczków.