Meierite

Wzór chemiczny: Ba<sub>44</sub>Si<sub>66</sub>Al<sub>30</sub>O<sub>192</sub>Cl<sub>25</sub>(OH)<sub>33</sub>

Meierit to ekstremalnie rzadki minerał z grupy zeolitów, odkryty w Norwegii, tworzący bezbarwne, tabliczkowe kryształy.

## Charakterystyka Meierit jest wyjątkowo rzadkim minerałem zaliczanym do grupy zeolitów. Został zidentyfikowany w kompleksie skał alkalicznych Larvik w Norwegii. Tworzy on bardzo małe, bezbarwne, tabliczkowe kryształy, osiągające rozmiary do 0.2 x 0.2 x 0.02 mm. Kryształy te są zwykle zebrane w niewielkie, promieniste agregaty. Ze względu na ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary, jest to minerał o znaczeniu wyłącznie naukowym i kolekcjonerskim. ## Właściwości fizyczne Kryształy meieritu wykazują szklisty połysk. Są przezroczyste i bezbarwne. Twardość w skali Mohsa jest szacowana na około 4.5. Gęstość obliczona na podstawie wzoru i parametrów komórki elementarnej wynosi 2.85 g/cm³. ## Historia i nazwa Minerał został zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2009 roku pod numerem IMA2009-068. Jego nazwa honoruje profesora Waltera M. Meiera (1926–2009) z Politechniki Federalnej w Zurychu (ETH Zürich) w Szwajcarii, w uznaniu jego fundamentalnego wkładu w chemię i krystalografię zeolitów.

Właściwości

Twardość Mohsa
~4.5
Połysk
Szklisty
Rysa
Biała
Gęstość
2.85
Łupliwość
Brak
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przezroczysty
Układ krystaliczny
Tetragonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja meieritu jest niemożliwa bez zaawansowanych technik analitycznych, takich jak rentgenowska analiza strukturalna (XRD) i mikroanaliza chemiczna (EDS/WDS). Wizualnie, w miejscu występowania, można go podejrzewać jako mikroskopijne, bezbarwne, tabliczkowe kryształy w kawernach sjenitu nefelinowego. ## Odróżnianie od podobnych Odróżnienie od innych bezbarwnych zeolitów lub minerałów wtórnych występujących w tym samym środowisku (np. analcym, natrolit) jest możliwe wyłącznie na podstawie analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Meierit tworzy cienkie, tabliczkowe kryształy o zarysie sześcio- lub ośmiokąta. Występują one jako pojedyncze, bardzo małe płytki lub częściej jako promieniste agregaty.

Środowisko występowania

## Geneza Meierit powstaje w warunkach hydrotermalnych w późnym stadium krystalizacji sjenitów nefelinowych. Krystalizuje w niewielkich pustkach i kawernach w skale, jako jeden z ostatnich minerałów. ## Asocjacje mineralne W lokalizacji typowej (Tvedalen, Norwegia) meierit współwystępuje z egirynem, albitem, analcymem, katapleitem, mikroklinem, natrolitem i nefelinem. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania meieritu na świecie jest jego lokalizacja typowa: kamieniołom sjenitu nefelinowego w Tvedalen, w kompleksie plutonicznym Larvik, w regionie Vestfold w Norwegii.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Ze względu na ekstremalną rzadkość i mikroskopijny charakter, każdy potwierdzony analitycznie okaz meieritu jest niezwykle cenny z naukowego punktu widzenia. Dla kolekcjonerów specjalizujących się w minerałach systematycznych lub "micromountach", wartościowy będzie każdy okaz z dobrze wykształconymi, choćby najmniejszymi kryształami, osadzonymi na estetycznej matrycy skalnej i współwystępującymi z innymi minerałami.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na mikroskopijne rozmiary i ekstremalną rzadkość, okazy meieritu nie powinny być czyszczone w żaden mechaniczny ani chemiczny sposób. Każda próba czyszczenia grozi bezpowrotnym zniszczeniem lub utratą minerału. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z jakimikolwiek chemikaliami, ultradźwiękami, a także nagłych zmian temperatury. Minerał jest prawdopodobnie wrażliwy na kwasy. Należy chronić go przed kurzem i wilgocią. ## Przechowywanie Okazy meieritu powinny być przechowywane wyłącznie w specjalistycznych, szczelnych pojemnikach typu "micromount", chroniących przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i zmianami wilgotności. Ekspozycja jest możliwa tylko pod mikroskopem.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej