Matthiasweilite

Wzór chemiczny: Pb²⁺Te⁴⁺O₃

Matthiasweilite to rzadki telluryn ołowiu o jasnożółtej barwie, znajdowany w strefach utlenienia złóż złota i telluru.

## Charakterystyka Matthiasweilite jest tellurynem ołowiu, który wizualnie prezentuje się jako agregaty drobnych, listewkowych lub igiełkowych kryształów, rzadko przekraczających 1 mm długości. Kryształy te tworzą rozetkowe lub promieniste skupienia o jasnożółtej barwie. Ze względu na niewielki rozmiar kryształów, jego cechy są najczęściej obserwowane pod mikroskopem. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością 2.5 w skali Mohsa, co czyni go bardzo miękkim. Ma dużą gęstość (7.28 g/cm³), typową dla minerałów zawierających ołów. Połysk opisywany jest jako diamentowy do żywicznego. Przełam jest muszlowy. ## Barwy i odmiany Matthiasweilite występuje w jednolitym, jasnożółtym kolorze. Nie są znane jego barwne odmiany. ## Historia i nazwa Nazwa minerału honoruje Matthiasa Weila (ur. 1966), niemieckiego kolekcjonera minerałów i fotografa specjalizującego się w mikrominerałach, który dostarczył pierwszy okaz do badań. Został on zatwierdzony jako nowy gatunek mineralny przez IMA w 2019 roku. Typowa lokalizacja to hałda kopalni Delamar w hrabstwie Lincoln, Nevada, USA. ## Zastosowania Matthiasweilite nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie przedmiotem zainteresowania kolekcjonerów, zwłaszcza tych specjalizujących się w mikrominerałach i rzadkich gatunkach.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2.5
Połysk: Diamentowy
Rysa: Biała
Gęstość: 7.282
Przełam: Muszlowy
Przezroczystość: Przeświecający
Układ krystaliczny: Trójskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja matthiasweilite w terenie jest niemożliwa. W kolekcji rozpoznaje się go po charakterystycznych, promienistych agregatach jasnożółtych, igiełkowych kryształów na typowej matrycy kwarcowej. Ostateczne potwierdzenie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak spektroskopia Ramana lub analiza chemiczna (EDS). ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi wtórnymi, żółtymi minerałami ołowiu lub telluru, takimi jak fairbankite czy plumbotellurite. Odróżnienie na podstawie cech wizualnych jest praktycznie niemożliwe i wymaga analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Tworzy cienkie, listewkowe lub igiełkowe kryształy, które łączą się w promieniste lub rozetkowe agregaty. Pojedyncze, dobrze wykształcone kryształy są niezwykle rzadkie.

Środowisko występowania

## Geneza Matthiasweilite jest minerałem wtórnym, powstającym w strefie utlenienia hydrotermalnych złóż złota i telluru. Tworzy się w wyniku wietrzenia pierwotnych tellurków w obecności płynów bogatych w ołów. ## Asocjacje mineralne Na typowej lokalizacji współwystępuje z kwarcem, barytem, cerusytem, anglesitem, a także innymi rzadkimi tellurynami i telluranami, takimi jak mcalpineite, quetzalcoatlite czy eztlite. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania matthiasweilite na świecie jest jego typowa lokalizacja - hałda kopalni Delamar w Dystrykcie Górniczym Delamar, w hrabstwie Lincoln, Nevada, USA.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej wartościowe okazy to te, które posiadają bogate, dobrze uformowane, promieniste agregaty kryształów o intensywnej, jasnożółtej barwie, kontrastujące z matrycą skalną. Ze względu na mikroskopijny charakter, kluczowa jest estetyka i fotogeniczność okazu pod powiększeniem. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest kopalnia Delamar w Nevadzie, USA. Wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim okazy pochodzą z tego jednego miejsca.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Z uwagi na ekstremalną rzadkość i delikatność, okazy nie powinny być czyszczone mechanicznie ani chemicznie. W razie konieczności można użyć ostrożnie sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, chemikaliami, ultradźwiękami oraz wszelkimi narzędziami czyszczącymi. Minerał jest bardzo miękki i kruchy, podatny na uszkodzenia mechaniczne. Należy chronić go przed nagłymi zmianami temperatury. ## Przechowywanie Okazy matthiasweilite, jako mikrominerały, powinny być przechowywane w specjalistycznych, zamykanych pudełkach typu "micromount", które chronią je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Ekspozycja jest możliwa wyłącznie pod mikroskopem.