Mathesiusite
Wzór chemiczny: K<sub>5</sub>(U<sup>6+</sup>O<sub>2</sub>)<sub>4</sub>(S<sup>6+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>4</sub>(V<sup>5+</sup>O<sub>5</sub>)·4H<sub>2</sub>O
Mathesiusyt to rzadki, radioaktywny minerał wtórny uranu, tworzący charakterystyczne, igiełkowe kryształy o intensywnie żółtej barwie.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2
- Połysk
- Vitreous, Silky
- Rysa
- Light yellow
- Gęstość
- 4.03
- Przezroczystość
- Transparent to Translucent
- Układ krystaliczny
- Tetragonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Najważniejszymi cechami rozpoznawczymi mathesiusytu są jego forma - promieniste agregaty złożone z drobnych, igiełkowych kryształów - oraz intensywna, kanarkowożółta barwa. Kluczową cechą diagnostyczną jest również silna, zielona fluorescencja w świetle ultrafioletowym (zarówno krótko-, jak i długofalowym). ## Odróżnianie od podobnych Mathesiusyt bywa mylony z innymi wtórnymi minerałami uranu o żółtej barwie i podobnej formie, takimi jak zippeit czy uranopilite. Zippeit często tworzy bardziej zbite, ziemiste naskorupienia i wykazuje nieco inną fluorescencję. Uranopilite może mieć bardziej zielonkawy odcień. Pewne rozróżnienie tych minerałów bez zaawansowanych badań (analiza chemiczna, XRD) jest bardzo trudne i często opiera się na analizie minerałów towarzyszących w danej lokalizacji. ## Formy kryształów Kryształy mathesiusytu są zawsze bardzo małe, igiełkowe (acykularne) lub włókniste. Prawie nigdy nie występują jako pojedyncze kryształy, lecz tworzą charakterystyczne, promieniste agregaty przypominające małe słońca, wachlarze lub puszyste kule. Mogą również tworzyć gęste, spilśnione maty na powierzchni skał.
Środowisko występowania
## Geneza Mathesiusyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż uranu. Tworzy się w wyniku wietrzenia pierwotnych rud uranowych (głównie uraninitu) w środowisku bogatym w siarczany, potas i wanad. Jest to typowy minerał strefy wietrzenia, często znajdowany na ociosach starych wyrobisk górniczych, gdzie krystalizuje z przesiąkających, kwaśnych wód kopalnianych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi wtórnymi siarczanami i wanadanami uranu. Do jego najczęstszych asocjacji należą adolfpateraite (w lokalizacji typowej), zippeit, uranopilite, johannit oraz gips. ## Lokalizacje Najważniejszym i najbardziej znanym na świecie miejscem występowania mathesiusytu, skąd pochodzą najlepsze okazy, jest kompleks kopalni Rovnost w Jáchymovie (Czechy). Został również zidentyfikowany w kilku innych miejscach na świecie, m.in. w kopalni Blue Lizard w hrabstwie San Juan (Utah, USA).
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najwyżej cenione okazy mathesiusytu charakteryzują się bogatymi naskorupieniami z licznymi, dobrze wykształconymi, promienistymi agregatami o intensywnej, kanarkowożółtej barwie. Ważny jest kontrast z ciemną skałą macierzystą (matrycą) oraz wielkość poszczególnych "słoneczek". Dodatkową wartość stanowi obecność innych rzadkich minerałów wtórnych na tym samym okazie. ## Popularne stanowiska Jáchymov w Czechach jest klasyczną i praktycznie jedyną komercyjnie istotną lokalizacją dla tego minerału. Okazy z tego miejsca są uważane za wzorcowe dla gatunku i osiągają najwyższe ceny na rynku kolekcjonerskim.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy mathesiusytu są ekstremalnie wrażliwe na wodę, w której mogą się rozpuszczać. Czyszczenie należy ograniczyć do bardzo delikatnego usunięcia kurzu za pomocą miękkiego, suchego pędzelka lub ostrożnego użycia strumienia sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i innymi płynami. Należy chronić okazy przed wilgocią, wysoką temperaturą oraz bezpośrednim, długotrwałym działaniem światła słonecznego. Ze względu na znaczną kruchość, minerał jest podatny na uszkodzenia mechaniczne. Jako minerał uranu jest radioaktywny - należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po każdym kontakcie z okazem. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w suchym miejscu, najlepiej w szczelnie zamykanych pojemnikach (np. typu "micromount"), które chronią przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami. Z powodu radioaktywności, okazy powinny być trzymane z dala od miejsc stałego przebywania ludzi, a kolekcje minerałów promieniotwórczych należy przechowywać osobno.