Martyite

Wzór chemiczny: Zn<sup>2+</sup><sub>3</sub>V<sup>5+</sup><sub>2</sub>O<sub>7</sub>(OH)<sub>2</sub>·2H<sub>2</sub>O

Martyit to bardzo rzadki, uwodniony wanadan cynku, tworzący charakterystyczne, żółte do pomarańczowych, tabliczkowe kryształy o perłowym połysku.

## Charakterystyka Martyit jest minerałem wtórnym z grupy wanadanów, chemicznie klasyfikowanym jako uwodniony diwanadan cynku z grupami wodorotlenowymi. Występuje w postaci bardzo małych, cienkich, tabliczkowych kryształów, które często łączą się w rozetowe lub sferyczne agregaty, a także tworzą powłoki i naloty. Jego najbardziej charakterystyczną cechą wizualną jest intensywna, żółta do pomarańczowo-żółtej barwa oraz wyraźny perłowy połysk na powierzchniach idealnej łupliwości. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest stosunkowo miękki, o twardości około 3 w skali Mohsa. Jest kruchy i posiada doskonałą łupliwość w jednej płaszczyźnie, co sprawia, że jego kryształy łatwo rozdzielają się na cienkie blaszki. Połysk na powierzchniach łupliwości jest silnie perłowy, na pozostałych ścianach bywa matowy. Jest minerałem przeświecającym. Jego gęstość obliczona wynosi 3,43 g/cm³. ## Barwy i odmiany Martyit występuje w odcieniach od jaskrawożółtego, przez pomarańczowo-żółty, do brązowawożółtego. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został opisany po raz pierwszy w 1991 roku przez W. S. Wise'a. Jego nazwa honoruje Joego Marty'ego (ur. 1945), amerykańskiego kolekcjonera mikrominerałów z Utah, który zebrał pierwsze okazy tego minerału w kopalni Blue Cap. Lokalizacją typową jest właśnie kopalnia Blue Cap w dystrykcie La Sal, w hrabstwie San Juan, Utah, USA. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i występowanie w postaci niewielkich kryształów, martyit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie, będąc cenionym nabytkiem w zbiorach mikrominerałów.

Właściwości

Twardość Mohsa
3
Połysk
Pearly, Dull
Rysa
Light yellow
Gęstość
3.43
Łupliwość
Perfect on {001}
Przezroczystość
Translucent
Układ krystaliczny
Orthorhombic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami ułatwiającymi identyfikację martyitu są jego charakterystyczna żółta do pomarańczowej barwa, pokrój cienkich, tabliczkowych kryształów tworzących rozety, a przede wszystkim silny perłowy połysk na powierzchniach łupliwości. Kluczowe znaczenie ma również jego środowisko występowania - strefy utleniania złóż uranowo-wanadowych w piaskowcach. ## Odróżnianie od podobnych Martyit może być mylony z innymi wtórnymi minerałami wanadu o żółtej barwie, takimi jak tyuyamunit, metatyuyamunit czy pascoit. Odróżnienie go na podstawie cech wizualnych bywa trudne i często wymaga zaawansowanych badań, np. analizy chemicznej (EDS) lub rentgenowskiej (XRD). W odróżnieniu od radioaktywnego karnotytu, martyit nie wykazuje promieniotwórczości. ## Formy kryształów Kryształy martyitu są cienkie, tabliczkowe lub blaszkowe, o pokroju mikowym. Zazwyczaj występują w formie promienistych agregatów, rozet, sferolitów lub jako cienkie powłoki na skale macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Martyit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż uranowo-wanadowych, które występują w skałach osadowych, głównie w piaskowcach. Tworzy się w wyniku procesów wietrzenia i przemian pierwotnych minerałów wanadu, takich jak montroseit. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami wanadu i uranu. Do jego najczęstszych asocjacji należą: volborthit, hewettit, fervanit, tyuyamunit, metatyuyamunit, a także relikty minerałów pierwotnych jak uraninit i montroseit. ## Lokalizacje Martyit jest minerałem bardzo rzadkim, znanym zaledwie z kilku miejsc na świecie. Najważniejsze i najlepiej udokumentowane stanowiska znajdują się w USA, na Płaskowyżu Kolorado. Należą do nich przede wszystkim kopalnie w dystrykcie La Sal w hrabstwie San Juan, Utah, w tym lokalizacja typowa - kopalnia Blue Cap, a także kopalnia Packrat.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazów kolekcjonerskich martyitu ocenia się przede wszystkim na podstawie bogactwa i wykształcenia kryształów. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnie uformowanymi, nieuszkodzonymi rozetami o intensywnej, żywej barwie. Atrakcyjność podnosi estetyczny kontrast z barwą skały macierzystej oraz obecność dobrze wykształconych kryształów innych, rzadkich minerałów towarzyszących. ## Popularne stanowiska Zdecydowana większość najlepszych jakościowo okazów martyitu pochodzi z jego pierwotnych lokalizacji w stanie Utah w USA, zwłaszcza z kopalń Blue Cap i Packrat w dystrykcie La Sal. Są to klasyczne i najbardziej pożądane stanowiska dla tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Martyit jest minerałem bardzo delikatnym i wrażliwym. Do usuwania kurzu należy używać wyłącznie sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości (dmuchawka fotograficzna). Należy unikać jakiegokolwiek kontaktu z wodą, ponieważ jest to minerał uwodniony i może ulec uszkodzeniu. ## Czego unikać Bezwzględnie należy unikać wody (szczególnie ciepłej), myjek ultradźwiękowych oraz wszelkich środków chemicznych. Minerał jest miękki i kruchy, dlatego trzeba chronić go przed uderzeniami i zarysowaniem. Podwyższona temperatura może prowadzić do dehydratacji i zniszczenia struktury kryształu. ## Przechowywanie Okazy martyitu, zazwyczaj w formie mikromontaży, powinny być przechowywane w zamykanych, wyściełanych pudełkach, które chronią je przed kurzem, światłem i uszkodzeniami mechanicznymi. Ważne jest zapewnienie stabilnych warunków otoczenia, bez gwałtownych zmian temperatury i wilgotności.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej