Magnesiotaaffeite-6<i>N</i>'3<i>S</i>
Wzór chemiczny: Mg<sub>2</sub>BeAl<sub>6</sub>O<sub>12</sub>
Magnezjotaaffeit-6N'3S to niezwykle rzadki minerał z grupy taaffeitu, przezroczysty, o szklistym połysku, spotykany w skałach metamorficznych i aluwiach.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 8-8.5
- Połysk
- Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 3.63-3.68
- Łupliwość
- Niedoskonała na {0001}
- Przełam
- Muszlowy, nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Trigonalny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja magnezjotaaffeitu-6N'3S jest bardzo trudna bez zaawansowanych badań. Kluczowe cechy to wyjątkowo wysoka twardość (8-8,5), szklisty połysk, gęstość oraz charakterystyczne, heksagonalne formy kryształów. W osadach rzecznych występuje jako obtoczone ziarna. Ostateczne potwierdzenie wymaga analizy chemicznej (EDS) lub badań dyfrakcji rentgenowskiej (XRD) w celu odróżnienia od innych poli-typów z grupy taaffeitu. ## Odróżnianie od podobnych Może być łatwo pomylony z bardzo podobnym taaffeitem (magnezjotaaffeitem-2N'2S), od którego jest praktycznie niemożliwy do odróżnienia wizualnie - wymaga to zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak spektroskopia Ramana lub XRD. Może również przypominać niektóre odmiany spinelu, szafiru czy chryzoberylu, od których różni się właściwościami optycznymi i strukturą krystaliczną. ## Formy kryształów Kryształy są zazwyczaj niewielkie, o pokroju tabliczkowym lub krótkopryzmatycznym, często zakończone podwójną piramidą. Wykazują heksagonalny zarys. Występuje również w formie obtoczonych, nieregularnych ziaren w złożach aluwialnych.
Środowisko występowania
## Geneza Jest to minerał metamorficzny, powstający w warunkach wysokiej temperatury w skałach bogatych w glin i węglany, takich jak skarny, marmury dolomitowe czy gnejsy. Spotykany jest również wtórnie, w osadach aluwialnych (piaskach i żwirach rzecznych), gdzie trafia w wyniku erozji i wietrzenia skał macierzystych. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak spinel, flogopit, pargasyt, szafiryn, chryzoberyl, kalcyt, dolomit oraz inne minerały z grupy taaffeitu. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowisko, będące jednocześnie miejscem typowym, to Musgrave Ranges w Australii Południowej. Znaczące ilości materiału jubilerskiego pochodzą ze złóż aluwialnych w rejonie Tunduru w Tanzanii oraz Mogok w Mjanmie (Birmie). Wystąpienia odnotowano również na Madagaskarze (rejon Tranomaro), Grenlandii (Fiord Kangerlussuaq) oraz na Antarktydzie (Ziemia Enderby).
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najwyżej cenione są okazy o statusie kamieni szlachetnych - w pełni przezroczyste, bez widocznych inkluzji i pęknięć. Kluczowa jest barwa: najbardziej poszukiwane są intensywne odcienie fioletu, fioletoworóżowe oraz głębokie zielenie. Wielkość ma ogromne znaczenie; fasetowane kamienie powyżej jednego karata są już uważane za duże i wyjątkowo cenne. Dobrze wykształcone, ostrokrawędziste kryształy, nawet jeśli nie są jakości jubilerskiej, również są bardzo cenione przez kolekcjonerów minerałów. ## Ceny rynkowe Ceny magnezjotaaffeitu-6N'3S (musgrawitu) są bardzo wysokie. Fasetowane kamienie o dobrej jakości mogą osiągać ceny od kilku do nawet kilkudziesięciu tysięcy dolarów za karat, w zależności od barwy, czystości i wielkości. Ceny surowych, dobrze wykształconych kryształów również są wysokie i zależą od ich formy i asocjacji z innymi minerałami. ## Popularne stanowiska Najbardziej znane i cenione okazy jubilerskie pochodzą z osadów rzecznych w Tunduru (Tanzania) i Mogok (Mjanma). Materiał z miejsca typowego w Australii jest rzadko spotykany na rynku. Okazy z Madagaskaru i Grenlandii mają głównie znaczenie naukowe i są rzadkością w kolekcjach.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie letnią wodą z mydłem i miękką szczoteczką. Można stosować myjki ultradźwiękowe, ale z dużą ostrożnością, zwłaszcza w przypadku okazów z inkluzjami lub wewnętrznymi pęknięciami. Po czyszczeniu należy dokładnie spłukać i osuszyć miękką szmatką. ## Czego unikać Minerał jest odporny na większość chemikaliów, jednak należy unikać kontaktu z kwasem fluorowodorowym. Mimo wysokiej twardości jest kruchy i wrażliwy na uderzenia oraz gwałtowne zmiany temperatury, które mogą powodować pęknięcia. Nie należy narażać go na działanie bardzo wysokich temperatur. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów osobno, w wyściełanych pudełkach lub klaserach, aby uniknąć zarysowania przez inne minerały (np. diament) lub uszkodzenia miększych kamieni. Należy chronić go przed uderzeniami i upadkiem.