Magnesiokoritnigite

Wzór chemiczny: Mg(As<sup>5+</sup>O<sub>3</sub>OH)·H<sub>2</sub>O

Magnezjokoritnigit to rzadki uwodniony arsenian magnezu, tworzący bezbarwne do białych, igiełkowe kryształy, występujący w asocjacji z innymi arsenianami.

## Charakterystyka Magnezjokoritnigit jest uwodnionym arsenianem magnezu, należącym do grupy koritnigitu. Występuje w postaci bardzo małych, igiełkowych lub listewkowych kryształów, zazwyczaj nieprzekraczających 1 mm długości. Kryształy te tworzą promieniste agregaty, rozetki lub są bezładnie rozproszone na powierzchni skały macierzystej. Jest minerałem bezbarwnym do białego, o szklistym połysku. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością około 3 w skali Mohsa. Jest kruchy, a jego kryształy są elastyczne. Gęstość obliczona wynosi około 3.06 g/cm³. Posiada doskonałą łupliwość w jednym kierunku. ## Barwy i odmiany Zazwyczaj jest bezbarwny, może przybierać odcienie bieli. Nie wyróżniono żadnych odmian tego minerału. ## Historia i nazwa Nazwa magnezjokoritnigit nawiązuje do jego składu chemicznego - dominacji magnezu (magnesio) oraz do jego strukturalnego podobieństwa do koritnigitu. Został zatwierdzony jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 1978 roku. Opisali go niemieccy mineralodzy Paul Keller, Heinz Hess i Pete J. Dunn na podstawie próbek z kopalni Tsumeb w Namibii. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary kryształów, magnezjokoritnigit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach lub minerałach z konkretnych lokalizacji (tzw. "systematyków" i kolekcjonerów "locality").

Właściwości

Twardość Mohsa
3
Połysk
Szklisty
Rysa
Biała
Gęstość
3.06
Łupliwość
Doskonała wg {010}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przezroczysty do przeświecającego
Układ krystaliczny
Trójskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja magnezjokoritnigitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa i wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak rentgenowska analiza strukturalna (XRD) oraz analiza chemiczna (EDS/WDS). Wstępne rozpoznanie opiera się na formie kryształów (drobne, igiełkowe, promieniste agregaty), bezbarwnej lub białej barwie oraz współwystępowaniu z innymi rzadkimi arsenianami w znanych lokalizacjach. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi białymi, igiełkowymi minerałami wtórnymi, takimi jak gips, hemimorfit czy inne rzadkie arseniany (np. farmakolit, koritnigit). Pewne odróżnienie jest możliwe tylko za pomocą analizy chemicznej, która wykaże obecność magnezu i arsenu przy braku cynku (w odróżnieniu od koritnigitu) czy wapnia (w odróżnieniu od farmakolitu). ## Formy kryształów Kryształy są wydłużone wzdłuż osi b, tworząc formy igiełkowe lub listewkowe. Zazwyczaj występują w postaci promienistych lub bezładnych skupień i agregatów na powierzchni skały.

Środowisko występowania

## Geneza Magnezjokoritnigit jest wtórnym minerałem arsenianowym, który tworzy się w strefach utleniania (wietrzenia) złóż kruszców polimetalicznych bogatych w arsen. Powstaje w wyniku reakcji roztworów zawierających arsen z minerałami bogatymi w magnez, takimi jak dolomit, w warunkach niskiej temperatury i ciśnienia. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi arsenianami. W lokalizacji typowej (Tsumeb) znaleziono go w towarzystwie koritnigitu, ludlockitu, prosperitu, tsumcoritu, cynkoolivenitu, warikahnitu, germanitu i tennantytu. W Sterling Hill (USA) występuje z franklinitem, willemitem i innymi arsenianami. ## Lokalizacje Najważniejsze i potwierdzone stanowiska tego bardzo rzadkiego minerału to: - Kopalnia Tsumeb w Namibii - lokalizacja typowa, skąd pochodzą najlepiej wykształcone okazy. - Kopalnia Sterling Hill w Ogdensburgu, New Jersey, USA - druga potwierdzona lokalizacja na świecie.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu magnezjokoritnigitu ocenia się przede wszystkim na podstawie bogactwa i estetyki agregatów krystalicznych. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnymi, promienistymi skupieniami igiełkowych kryształów, dobrze odseparowanymi od siebie i osadzonymi na kontrastującej matrycy skalnej. Wielkość kryształów, mimo że zawsze mikroskopijna, również ma znaczenie - dłuższe igiełki są bardziej pożądane. Ważny jest również brak uszkodzeń delikatnych kryształów. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione i poszukiwane przez kolekcjonerów okazy pochodzą z lokalizacji typowej - kopalni Tsumeb w Namibii. Okazy ze Sterling Hill są równie rzadkie, ale te z Tsumeb uchodzą za klasyczne dla tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. Kontakt z wodą jest niewskazany ze względu na delikatność i potencjalną rozpuszczalność minerału. Należy unikać myjek ultradźwiękowych i jakiegokolwiek czyszczenia mechanicznego. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami, zwłaszcza kwasami, które mogą go uszkodzić. Minerał jest kruchy i wrażliwy na wstrząsy oraz zmiany temperatury. Nie należy go wystawiać na bezpośrednie działanie światła słonecznego. ## Przechowywanie Okazy magnezjokoritnigitu, jako mikrominerały, powinny być przechowywane w specjalistycznych pudełkach typu "micromount", które chronią je przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i wilgocią. Należy unikać przechowywania w miejscach o zmiennej wilgotności.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej