Magnesiochloritoid

Wzór chemiczny: MgAl<sub>2</sub>O(SiO<sub>4</sub>)(OH)<sub>2</sub>

Magneziochloryttoid to rzadki minerał z grupy krzemianów, magnezowy odpowiednik chloryttoidu, tworzący tabliczkowe kryształy w skałach metamorficznych.

## Charakterystyka Magneziochloryttoid jest minerałem należącym do grupy chloryttoidu, stanowiąc jego magnezowy człon skrajny. Tworzy charakterystyczne, dobrze wykształcone kryształy o pokroju tabliczkowym lub blaszkowym, często o zarysach pseudoheksagonalnych. Zazwyczaj występuje w postaci wrośniętych w skałę skupień lub rozet. Rzadko spotyka się go w formie izolowanych, wolnostojących kryształów. Jest kruchy. ## Właściwości fizyczne Minerał ten cechuje się znaczną twardością, wynoszącą 6.5 w skali Mohsa, co odróżnia go od wizualnie podobnych, lecz znacznie bardziej miękkich minerałów z grupy chlorytów. Połysk jest szklisty, a na powierzchniach łupliwości może być perłowy. Jest przeświecający, a jego gęstość to około 3.43 g/cm³. ## Barwy i odmiany Magneziochloryttoid występuje w różnych odcieniach zieleni - od szarozielonego i oliwkowozielonego po ciemnozielony, niemal czarny. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje bezpośrednio do jego składu chemicznego (dominujący magnez) oraz strukturalnego podobieństwa do chloryttoidu. Został formalnie opisany jako odrębny gatunek mineralny w 1988 roku. Za miejsce typowe uznaje się rejon Zermatt-Saas Fee w kantonie Valais w Szwajcarii. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i niewielkie nagromadzenia, magneziochloryttoid nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi natomiast obiekt zainteresowania naukowego (jako wskaźnik warunków metamorfizmu) oraz kolekcjonerskiego.

Właściwości

Twardość Mohsa
6.5
Połysk
Vitreous, Pearly on cleavage surfaces
Rysa
Greenish white
Gęstość
3.43
Łupliwość
Good on {110}, parting on {001}
Przełam
Uneven
Przezroczystość
Translucent
Układ krystaliczny
Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną w warunkach terenowych jest jego twardość (ok. 6.5 w skali Mohsa), która pozwala łatwo odróżnić go od znacznie miększych chlorytów i mik (twardość 2-3). Charakterystyczny jest również tabliczkowy pokrój kryształów i występowanie w skałach metamorficznych, takich jak łupki. ## Odróżnianie od podobnych Odróżnienie magneziochloryttoidu od innych minerałów z jego własnej grupy (żelazistego chloryttoidu czy manganowego ottrelitu) jest niemożliwe bez zaawansowanych analiz chemicznych (np. EDS). Można go pomylić z zielonymi turmalinami (elbaitem, dravitem), które mają jednak pokrój słupkowy i wyższą twardość (7-7.5). Od epidotu różni się pokrojem i niższą gęstością. ## Formy kryształów Najczęściej tworzy pojedyncze kryształy tabliczkowe lub blaszkowe, często zebrane w wachlarzowate lub rozetowe agregaty. Kryształy bywają pseudoheksagonalne w zarysie. Zazwyczaj są wrośnięte w skałę macierzystą.

Środowisko występowania

## Geneza Magneziochloryttoid jest typowym minerałem skał metamorficznych. Powstaje w warunkach metamorfizmu regionalnego niskiego i średniego stopnia, w facji zieleńcowej i amfibolitowej. Jego obecność wskazuje na specyficzne warunki ciśnienia i temperatury oraz na dużą zawartość magnezu i glinu w pierwotnej skale osadowej (najczęściej iłach). ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi minerałami metamorficznymi, takimi jak dysten (kyanit), staurolit, talk, chloryt, muskowit, paragonit oraz kwarc. ## Lokalizacje Najbardziej znane i klasyczne stanowiska magneziochloryttoidu znajdują się w Alpach, szczególnie w Szwajcarii (rejon Zermatt-Saas Fee, Alpe Arami w kantonie Ticino) i we Włoszech. Występuje również w metamorficznych masywach na całym świecie, jednak rzadko tworzy dobrze wykształcone, duże kryształy.

Rzadkość

Rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najwyżej cenione okazy to te z ostrymi, dobrze wykształconymi, dużymi kryształami o intensywnie zielonej barwie. Szczególnie atrakcyjne są kompozycje, w których kryształy magneziochloryttoidu kontrastują z innymi minerałami, na przykład z niebieskim dystenem lub białym kwarcem. Ważna jest również estetyka agregatów, np. symetryczne rozety. ## Popularne stanowiska Za źródło najlepszych na świecie okazów kolekcjonerskich uważa się alpejskie szczeliny i łupki krystaliczne, zwłaszcza z okolic Zermatt w Szwajcarii. Okazy z tych lokalizacji stanowią wzorzec dla tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy magneziochloryttoidu należy czyścić wyłącznie mechanicznie, używając miękkiej szczoteczki i wody destylowanej. Ze względu na blaszkową budowę i możliwą obecność oddzielności, należy zachować ostrożność. Nie zaleca się stosowania myjek ultradźwiękowych, które mogą uszkodzić kruche kryształy. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na działanie silnych kwasów. Należy unikać gwałtownych zmian temperatury. Jest stabilny w świetle słonecznym i przy normalnej wilgotności powietrza. ## Przechowywanie Przechowywać w klaserach lub gablotach, z dala od kurzu i możliwości uszkodzeń mechanicznych. Okazy wrośnięte w macierzystą skałę są generalnie bardziej odporne niż izolowane kryształy.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej