Magnesio-lucchesiite

Wzór chemiczny: CaMg<sub>3</sub>Al<sub>6</sub>(Si<sub>6</sub>O<sub>18</sub>)(BO<sub>3</sub>)<sub>3</sub>(OH)<sub>3</sub>O

Magnezjolukkesyit to bardzo rzadki minerał z grupy turmalinów, wyróżniający się unikalnym składem chemicznym i ciemną barwą.

## Charakterystyka Magnezjolukkesyit jest minerałem należącym do grupy turmalinów. Tworzy wydłużone, pryzmatyczne kryształy, często zakończone piramidalnie, które mogą osiągać do 2 cm długości. Zazwyczaj występują one w formie promienistych agregatów. Jest minerałem nieprzezroczystym, o czarnej barwie i szklistym połysku. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością w skali Mohsa wynoszącą 7. Jego gęstość jest szacowana na około 3,18 g/cm³. Posiada szklisty połysk i czarną rysę. Nie wykazuje łupliwości, a jego przełam jest nierówny do muszlowego. ## Barwy i odmiany Magnezjolukkesyit jest minerałem idiochromatycznym, co oznacza, że jego barwa jest stała i wynika bezpośrednio z jego składu chemicznego. Występuje wyłącznie w kolorze czarnym. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa "magnezjolukkesyit" (ang. magnesio-lucchesiite) odnosi się do jego składu chemicznego - dominacji magnezu (magnesio) oraz jest hołdem dla Fabrizio Lucchesiego (ur. 1953), włoskiego mineraloga i krystalografa z Uniwersytetu Sapienza w Rzymie, za jego wkład w badania nad grupą turmalinów. Minerał został oficjalnie zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2019 roku (IMA2019-022). ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość, magnezjolukkesyit nie ma żadnych zastosowań przemysłowych. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest cennym nabytkiem dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów rzadkich i systematycznych.

Właściwości

Twardość Mohsa
7
Połysk
Szklisty
Rysa
Czarna
Gęstość
3.18
Łupliwość
Brak
Przełam
Nierówny do muszlowego
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Trigonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie magnezjolukkesyitu opiera się na jego charakterystycznym wyglądzie - czarnych, pryzmatycznych kryształach, często w promienistych agregatach. Kluczowe cechy to czarna barwa, szklisty połysk i wysoka twardość (7 w skali Mohsa). Ostateczna identyfikacja jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych metod analitycznych, takich jak spektroskopia i analiza chemiczna, ze względu na podobieństwo do innych czarnych turmalinów. ## Odróżnianie od podobnych Magnezjolukkesyit jest wizualnie nieodróżnialny od innych czarnych turmalinów, takich jak szerl (schorl) czy drawit. Różnice tkwią w składzie chemicznym, w szczególności w zawartości magnezu, wapnia i glinu oraz w szczegółach struktury krystalicznej. Bez specjalistycznych badań laboratoryjnych nie można go od nich odróżnić. ## Formy kryształów Minerał ten tworzy dobrze wykształcone, wydłużone kryształy o pokroju pryzmatycznym, z charakterystycznymi pionowymi zbrużdżeniami na ścianach. Kryształy są często zakończone ścianami piramid. Występuje również w postaci promienistych lub włóknistych agregatów.

Środowisko występowania

## Geneza Magnezjolukkesyit powstaje w specyficznych warunkach metamorficznych. Jego występowanie jest związane ze skałami bogatymi w magnez i bor, które zostały poddane metamorfizmowi kontaktowemu w strefach kontaktu z intruzjami magmowymi. W lokalizacji typowej (Mogok, Mjanma) znaleziono go w skarnach forsterytowo-spinelowych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi minerałami typowymi dla środowisk metamorficznych i skarnowych. W jego paragenezie stwierdzono obecność takich minerałów jak: forsteryt, spinel, sinhalit, pargasyt, fluoryt, chondrodyt, flogopit, kalcyt, dolomit, grafit oraz inne minerały z grupy turmalinów. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym i opisanym miejscem występowania magnezjolukkesyitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: kopalnie Pein-Pyit w dystrykcie Mogok, w regionie Mandalaj w Mjanmie (Birmie).

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najwyżej cenione okazy magnezjolukkesyitu to te, które posiadają dobrze wykształcone, ostro zakończone kryształy o silnym połysku. Szczególnie pożądane są okazy, gdzie kryształy są wyizolowane lub tworzą estetyczne, promieniste agregaty na kontrastującej matrycy skalnej. Ze względu na naukowy charakter minerału, kluczowa jest potwierdzona analitycznie tożsamość okazu. ## Popularne stanowiska Jako że minerał ten znany jest tylko z jednego miejsca na świecie, wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim okazy pochodzą z kopalń w rejonie Mogok w Mjanmie. Jest to jedyne źródło materiału dla kolekcjonerów i instytucji naukowych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie mechanicznie, używając miękkiej, suchej szczoteczki lub pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na ryzyko reakcji z wodą i chemikaliami, należy unikać czyszczenia na mokro. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, kwasami oraz innymi środkami chemicznymi. Minerał jest wrażliwy na wilgoć. Nie należy go podgrzewać ani poddawać ultradźwiękom. Długotrwała ekspozycja na światło słoneczne nie jest zalecana. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w suchym miejscu, najlepiej w szczelnym, zamykanym pudełku klaserowym z dala od źródeł wilgoci. Warto zastosować pochłaniacze wilgoci (np. żel krzemionkowy), aby zapewnić stabilne warunki.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej