Liandratite
Wzór chemiczny: U<sup>6+</sup>Nb<sup>5+</sup><sub>2</sub>O<sub>8</sub>
Liandratyt to ekstremalnie rzadki minerał uranu i niobu, tworzący drobne, heksagonalne kryształy o czerwonobrązowej barwie w pegmatytach granitowych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 3.5
- Połysk
- Resinous
- Rysa
- Light brown
- Gęstość
- 6.35
- Łupliwość
- Perfect on {0001}
- Przezroczystość
- Translucent
- Układ krystaliczny
- Hexagonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi liandratytu są jego forma - cienkie, heksagonalne blaszki, intensywna czerwonobrązowa barwa oraz występowanie w pustkach pegmatytów. Kluczową cechą diagnostyczną jest silna radioaktywność, łatwa do wykrycia za pomocą licznika Geigera. Ze względu na rozmiar, identyfikacja wymaga zwykle powiększenia stereoskopowego. ## Odróżnianie od podobnych Liandratyt bywa mylony z innymi drobnymi, brązowymi minerałami wtórnymi z pegmatytów, takimi jak niektóre minerały z grupy pirochloru. Odróżnia go jednak wyraźnie tabliczkowy, heksagonalny kształt kryształów. Pewna identyfikacja najczęściej wymaga analizy chemicznej (EDS). ## Formy kryształów Tworzy cienkie, sześcioboczne blaszki i tabliczki. Kryształy te mogą występować pojedynczo lub tworzyć niewielkie, promieniste agregaty i rozetki na powierzchni innych minerałów.
Środowisko występowania
## Geneza Liandratyt jest wtórnym minerałem hydrotermalnym, krystalizującym w późnym etapie ewolucji złożonych pegmatytów granitowych. Powstaje w miarolitycznych pustkach w wyniku przemian pierwotnych minerałów zawierających uran i niob, takich jak uraninit i kolumbit. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z minerałami typowymi dla pegmatytów, takimi jak kwarc, skalenie (zwłaszcza albit), miki, a także z rzadszymi minerałami, jak kolumbit, uraninit, beta-uranofan i iochroït (jeden z jego produktów przemian). ## Lokalizacje Najważniejszym i najbardziej znanym miejscem występowania liandratytu, skąd pochodzą najlepsze okazy, jest jego lokalizacja typowa - pegmatyty w dolinie Sahatany na Madagaskarze. Jest to minerał znany tylko z kilku miejsc na świecie.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jakość okazu liandratytu ocenia się na podstawie ostrości i wielkości heksagonalnych kryształów, ich przezroczystości oraz intensywności barwy. Najbardziej cenione są dobrze wykształcone, nieuszkodzone kryształy lub ich rozetkowe skupienia, osadzone na kontrastującym podłożu, na przykład na białym alicie lub kwarcu. ## Popularne stanowiska Dla kolekcjonerów praktycznie jedynym źródłem okazów liandratytu są pegmatyty z doliny Sahatany na Madagaskarze. Okazy z tej lokalizacji uchodzą za klasyczne dla tego gatunku.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy liandratytu, jako minerały mikromontowe, są niezwykle delikatne. Do usuwania kurzu najlepiej używać sprężonego powietrza (z bezpiecznej odległości) lub bardzo miękkiego, suchego pędzelka. Należy unikać czyszczenia na mokro i z użyciem jakichkolwiek środków chemicznych. ## Czego unikać Liandratyt jest minerałem radioaktywnym ze względu na zawartość uranu i należy obchodzić się z nim z ostrożnością. Unikaj bezpośredniego, długotrwałego kontaktu i wdychania pyłu. Nie należy go podgrzewać ani poddawać działaniu silnych chemikaliów. Myjki ultradźwiękowe mogą zniszczyć delikatne kryształy. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w zamkniętych, szczelnych pojemnikach (np. pudełkach typu "perky box"), aby ograniczyć ewentualną emisję radonu i zabezpieczyć przed pyleniem. Każdy pojemnik musi być wyraźnie oznaczony jako materiał radioaktywny. Należy go trzymać z dala od innych minerałów, które mogą być wrażliwe na promieniowanie.