Leonite
Wzór chemiczny: K<sub>2</sub>Mg(S<sup>6+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>2</sub>·4H<sub>2</sub>O
Leonit to uwodniony siarczan magnezu i potasu, tworzący najczęściej ziarniste skupienia o gorzko-słonym smaku.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5-3
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 2.20-2.21
- Łupliwość
- Distinct on {110}
- Przełam
- Conchoidal
- Przezroczystość
- Transparent to translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowymi cechami diagnostycznymi leonitu są jego niska twardość, rozpuszczalność w wodzie oraz charakterystyczny gorzko-słony smak. Występowanie w postaci ziarnistych mas w złożach solnych jest również silną wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Leonit można pomylić z innymi ewaporatami, takimi jak halit, karnalit czy polihalit. - Od **halitu** odróżnia go gorzki smak (halit jest czysto słony) i zazwyczaj mniejsza przezroczystość. - Od **karnalitu** różni się mniejszą higroskopijnością (karnalit jest silnie higroskopijny i szybko rozpływa się na powietrzu). - Od **polihalitu** jest trudny do odróżnienia bez badań chemicznych, ale polihalit jest nieco twardszy (3 w skali Mohsa) i nie ma tak wyraźnego smaku. ## Formy kryształów Kryształy leonitu, choć rzadkie, przyjmują formę grubych, tabliczkowych lub pseudo-oktaedrycznych (ostrosłupowych) kryształów. Najczęściej jednak tworzy skupienia ziarniste, zbite lub włókniste agregaty.
Środowisko występowania
## Geneza Leonit jest typowym minerałem ewaporacyjnym. Powstaje w wyniku odparowywania wód słonych jezior lub zamkniętych basenów morskich, w klimacie suchym i gorącym. Krystalizuje w późnym etapie ewaporacji, po wytrąceniu się halitu, a przed sylwinem. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi solami potasowo-magnezowymi. Typowe minerały towarzyszące to kainit, polihalit, sylwin, halit, langbeinit, a także anhydryt i gips. ## Lokalizacje Znaczące złoża i wystąpienia leonitu znajdują się w Niemczech (m.in. w złożach solnych w Stassfurcie, Westeregeln, Hanowerze), Austrii (Hallstatt, Bad Ischl), a także w USA (w basenie permskim w Nowym Meksyku i Teksasie, np. w okolicach Carlsbad). Występuje również w złożach solnych w Rosji, Kazachstanie i Chinach.
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej pożądane przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostro zakończonymi i przezroczystymi kryształami. Wysoko cenione są również grupy kryształów na matrycy solnej. Kolor ma mniejsze znaczenie, chociaż czysto bezbarwne lub lekko żółtawe, szkliste kryształy są uważane za bardziej atrakcyjne. Wielkość kryształów jest istotnym czynnikiem wpływającym na wartość okazu. ## Popularne stanowiska Klasyczne, dobrze wykształcone kryształy pochodzą z historycznych lokalizacji w Niemczech, takich jak kopalnie w rejonie Stassfurtu. Okazy z Carlsbad w Nowym Meksyku (USA) są również znane z tworzenia dobrych jakościowo kryształów i są często spotykane na rynku kolekcjonerskim.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy leonitu należy czyścić wyłącznie na sucho, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Minerał jest rozpuszczalny w wodzie, dlatego kontakt z nią, nawet w postaci wilgotnej szmatki, spowoduje jego uszkodzenie lub całkowite rozpuszczenie. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i innymi płynami. Przechowywać z dala od wilgotnego powietrza, ponieważ jest higroskopijny i może absorbować wilgoć, co prowadzi do jego degradacji. Należy również unikać wysokich temperatur, które mogą spowodować utratę wody hydratacyjnej i zmianę struktury minerału. ## Przechowywanie Leonit wymaga przechowywania w suchych warunkach. Najlepiej trzymać go w szczelnie zamykanych pojemnikach lub gablotach z dodatkiem środka pochłaniającego wilgoć (np. żelu krzemionkowego). Aby uniknąć uszkodzeń mechanicznych, należy przechowywać go oddzielnie od twardszych minerałów.