Leadamalgam

Wzór chemiczny: HgPb₂

Leadamalgam to naturalny, bardzo rzadki amalgamat ołowiu i rtęci, tworzący niewielkie ziarna o metalicznym połysku.

## Charakterystyka Leadamalgam jest naturalnym stopem (amalgamatem) ołowiu i rtęci. Występuje w postaci bardzo drobnych, nieregularnych ziaren lub niewielkich, tabliczkowych kryształów o wymiarach nieprzekraczających kilkudziesięciu mikrometrów. Ze względu na swój skład, ma metaliczny wygląd i szarobiałą barwę. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest bardzo miękki, z twardością zaledwie 1.5 w skali Mohsa, co oznacza, że można go zarysować paznokciem. Ma metaliczny połysk i jest nieprzezroczysty. Jego gęstość nie została dokładnie zmierzona, ale teoretycznie jest bardzo wysoka ze względu na dużą zawartość ołowiu i rtęci. ## Barwy i odmiany Leadamalgam ma stałą, szarobiałą barwę. Nie są znane żadne jego odmiany. ## Historia i nazwa Nazwa "leadamalgam" pochodzi od angielskich słów "lead" (ołów) i "amalgam" (amalgamat), bezpośrednio wskazując na jego skład chemiczny - amalgamat ołowiu. Został oficjalnie uznany jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 1982 roku. ## Zastosowania Leadamalgam nie ma żadnego zastosowania przemysłowego ani komercyjnego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, jako przykład naturalnie występującego stopu metali.

Właściwości

Twardość Mohsa: 1.5
Połysk: Metallic
Gęstość: 0
Przezroczystość: Opaque
Układ krystaliczny: Tetragonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie leadalgamatu jest możliwe niemal wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak mikroskopia elektronowa skaningowa (SEM) z analizą składu chemicznego (EDS). W warunkach kolekcjonerskich identyfikacja wizualna jest niemożliwa ze względu na mikroskopijny rozmiar ziaren. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi naturalnymi stopami i amalgamatami (np. potaritem, amalgamem), a także z rodzimym ołowiem, platyną czy srebrem. Pewne odróżnienie wymaga analizy chemicznej w celu potwierdzenia obecności i proporcji rtęci oraz ołowiu. ## Formy kryształów Leadamalgam tworzy bardzo małe, nieregularne ziarna lub słabo wykształcone, cienkie tabliczki o rozmiarach do 40 mikrometrów.

Środowisko występowania

## Geneza Leadamalgam powstaje w ultrazasadowych skałach magmowych, w złożach rud miedzi, niklu oraz metali z grupy platynowców (PGE). Jest to minerał fazy późnomagmowej lub hydrotermalnej, krystalizujący w stosunkowo niskich temperaturach. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z rodzimą platyną, rodzimym ołowiem, chalkopirytem, pirytem, magnetytem, a także innymi rzadkimi minerałami z grupy platynowców. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i opisane miejsce występowania (lokalizacja typowa) to złoże Cu-Ni-(Pt-Pd) Xiaonanshan w okręgu Wuchuan, w Mongolii Wewnętrznej w Chinach.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jako minerał mikroskopijny, leadalgam nie jest oceniany pod kątem typowych kryteriów estetycznych. Dla kolekcjonerów specjalizujących się w systematyce minerałów lub okazach typu "micromount", wartość ma sam fakt posiadania potwierdzonego okazu z lokalizacji typowej. Najcenniejsze są próbki, w których ziarna leadalgamatu są stosunkowo "duże" (kilkadziesiąt mikrometrów) i dobrze wyizolowane na matrycy skalnej, co ułatwia ich obserwację pod mikroskopem. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest lokalizacja typowa w Chinach.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy z leadalgamem, ze względu na ich mikroskopijny rozmiar i delikatność, zasadniczo nie powinny być czyszczone mechanicznie. Wszelkie próby czyszczenia mogą zniszczyć drobne ziarna minerału. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z chemikaliami, kwasami oraz wysoką temperaturą, która mogłaby stopić lub uszkodzić minerał. Jako amalgamat zawierający rtęć, wymaga ostrożnego obchodzenia się, choć ryzyko jest minimalne przy tak małych ilościach. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, w zamkniętych pudełkach typu "micromount", aby chronić je przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i bezpośrednim kontaktem. Najlepiej trzymać je z dala od innych minerałów, które mogłyby wejść w reakcję z jego powierzchnią.