Kovdorskite

Wzór chemiczny: Mg₂PO₄(OH)·3H₂O

Kowdorskit to rzadki, uwodniony fosforan magnezu, tworzący bezbarwne lub bladoróżowe kryształy i promieniste agregaty.

## Charakterystyka Kowdorskit jest uwodnionym zasadowym fosforanem magnezu. Minerał ten najczęściej występuje w formie dobrze wykształconych, krótkich kryształów o pokroju tabliczkowym lub słupkowym, które mogą osiągać do 1 cm długości. Tworzy także charakterystyczne, promieniste lub sferulityczne agregaty, a niekiedy naloty i skupienia ziarniste. Jest minerałem kruchym. ## Właściwości fizyczne Kryształy kowdorskitu charakteryzują się szklistym połyskiem, a na powierzchniach łupliwości mogą wykazywać połysk perłowy. Jest przezroczysty do przeświecającego. Jego twardość w skali Mohsa wynosi 4, a gęstość waha się między 2,28 a 2,33 g/cm³. ## Barwy i odmiany Kowdorskit jest zazwyczaj bezbarwny, biały lub zabarwiony na delikatne odcienie różu, fioletu lub szarości. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian. ## Historia i nazwa Minerał został odkryty w 1979 roku w masywie Kowdor na Półwyspie Kolskim w Rosji. Jego nazwa pochodzi bezpośrednio od miejsca znalezienia (lokalizacji typowej). Został opisany przez rosyjskiego mineraloga J. L. Kapustina i współpracowników. ## Zastosowania Kowdorskit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie minerałem o znaczeniu naukowym i kolekcjonerskim.

Właściwości

Twardość Mohsa
4
Barwa
Colorless, pale rose, bright pink, pale blue
Połysk
Vitreous, Pearly
Rysa
White
Gęstość
2.28
Łupliwość
Perfect on {010}
Przełam
Irregular/Uneven,Conchoidal
Przezroczystość
Transparent,Opaque
Układ krystaliczny
Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kowdorskit można rozpoznać po jego charakterystycznych, promienistych agregatach, tabliczkowym pokroju kryształów, stosunkowo niskiej twardości oraz perłowym połysku na płaszczyznach łupliwości. Reaguje z kwasami. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi bezbarwnymi lub białymi minerałami wtórnymi występującymi w podobnych środowiskach, takimi jak bobierryt czy newberyit. Od bobierrytu różni się pokrojem kryształów (bobierryt tworzy igły), a od newberyitu obecnością hydroksylu w składzie i innymi właściwościami optycznymi. Dokładna identyfikacja wymaga zaawansowanych metod, np. dyfrakcji rentgenowskiej (XRD). ## Formy kryształów Kryształy są tabliczkowe lub krótkosłupowe, często zakończone piramidami. Zazwyczaj tworzą wachlarzowate i promieniste agregaty, a także sferulity (kuliste skupienia) zbudowane z drobnych, igiełkowych kryształów.

Środowisko występowania

## Geneza Kowdorskit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach wietrzenia karbonatytów i skał ultrazasadowych bogatych w magnez i fosfor. Tworzy się w wyniku procesów hydrotermalnych niskich temperatur lub wietrzenia minerałów pierwotnych, takich jak apatyt, w obecności roztworów bogatych w magnez. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak dolomit, apatyt, magnetyt, bobierryt, manasseit, hydrotalkit, piroaurit i lizardyt. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania kowdorskitu jest masyw Kowdor na Półwyspie Kolskim w Rosji, gdzie został odkryty. Jest to główna lokalizacja, z której pochodzą najlepsze okazy tego minerału.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi i przezroczystymi kryształami, zwłaszcza te tworzące estetyczne, promieniste agregaty. Atrakcyjność podnosi delikatne, różowe lub fioletowe zabarwienie. Ważna jest również matryca, na której występują kryształy - najczęściej jest to dolomit. ## Popularne stanowiska Zdecydowana większość, jeśli nie wszystkie, okazy kolekcjonerskie pochodzą z jedynego znaczącego stanowiska na świecie - masywu Kowdor w Rosji.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy kowdorskitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Dopuszczalne jest krótkie płukanie w wodzie destylowanej, a następnie dokładne osuszenie. Należy unikać myjek ultradźwiękowych. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na działanie kwasów, które mogą go uszkodzić. Jako minerał uwodniony, jest także podatny na zmiany pod wpływem wysokiej temperatury, która może prowadzić do jego dehydratacji i zniszczenia struktury. Należy chronić go przed długotrwałą ekspozycją na wilgoć. ## Przechowywanie Kolekcjonerskie okazy kowdorskitu najlepiej przechowywać w stabilnych warunkach, w zamkniętych pudełkach lub gablotach, z dala od źródeł ciepła i bezpośredniego światła słonecznego. Ze względu na jego niską twardość i doskonałą łupliwość, należy chronić go przed uderzeniami i kontaktem z twardszymi minerałami.

Powiązane minerały

Źródła zewnętrzne

Źródła

Czytaj więcej