Kinoshitalite

Wzór chemiczny: BaMg₃(Si₂Al₂)O₁₀(OH)₂

Kinoszytalit to rzadki minerał z grupy mik, kruchy, blaszkowy, o brązowawej barwie i szklistym lub perłowym połysku.

## Charakterystyka Kinoszytalit jest rzadkim minerałem należącym do grupy mik, a konkretnie do tzw. mik kruchych. Tworzy niewielkie, cienkie, blaszkowate lub łuseczkowate kryształy, często zebrane w rozetowe lub blaszkowe agregaty. Poszczególne blaszki są elastyczne, ale kruche, co odróżnia go od pospolitych mik. Zazwyczaj występuje w formie rozproszonej w skale macierzystej. ## Właściwości fizyczne Kryształy kinoszytalitu wykazują twardość w zakresie 4.5 w skali Mohsa, co czyni je twardszymi od większości pospolitych mik, takich jak biotyt czy muskowit. Jego gęstość wynosi około 3.31 g/cm³. Blaszki minerału są elastyczne, lecz kruche. Połysk jest szklisty do perłowego, szczególnie widoczny na płaszczyznach łupliwości. ## Barwy i odmiany Minerał ten najczęściej przybiera barwy od żółtawobrązowej i czerwonawobrązowej do niemal czarnej. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Kinoszytalit został po raz pierwszy opisany w 1973 roku przez M. Yoshii, K. Maedę i T. Kato. Jego nazwa honoruje japońskiego geologa i mineraloga, profesora Kameki Kinoshitę (1896-1974) z Instytutu Technologii Kyushu, w uznaniu jego wkładu w badania japońskich złóż rud. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów, kinoszytalit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach oraz naukowców.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2.5-3
Barwa: Yellow brown to colorless
Połysk: Vitreous to pearly
Rysa: Light brown
Gęstość: 3.30
Łupliwość: {001}
Przełam: Uneven
Przezroczystość: Translucent
Układ krystaliczny: Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kinoszytalit można rozpoznać po jego blaszkowatej lub łuseczkowatej formie, brązowawej barwie i stosunkowo wysokiej (jak na mikę) twardości. Charakterystyczna jest jego kruchość - blaszki, w przeciwieństwie do biotytu, łatwo się łamią. Występuje w specyficznym środowisku geologicznym - skałach metamorficznych i skarnach bogatych w mangan i bar. ## Odróżnianie od podobnych Najłatwiej pomylić go z innymi mikami o ciemnej barwie, głównie z biotytem. Kinoszytalit jest od niego twardszy (4.5 w porównaniu do 2.5-3 dla biotytu) i bardziej kruchy. Ostateczne odróżnienie od innych rzadkich mik kruchych, takich jak anandyt czy clintonit, wymaga zaawansowanych analiz chemicznych (EDS) lub rentgenowskich (XRD). ## Formy kryształów Kryształy mają pokrój tabliczkowy lub blaszkowy, często o pseudoheksagonalnym zarysie. Zazwyczaj tworzą agregaty łuseczkowate, rozetowe lub pakiety blaszek. Rzadko spotyka się pojedyncze, dobrze wykształcone kryształy.

Środowisko występowania

## Geneza Kinoszytalit jest minerałem pochodzenia metamorficznego. Powstaje w warunkach metamorfizmu kontaktowego, w skarnach lub innych skałach metamorficznych, które uległy metasomatozie. Jego tworzenie się jest związane z obecnością baru, magnezu i glinu w środowisku, często w złożach rud manganu. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi minerałami typowymi dla skał metamorficznych i skarnów, takimi jak tefroit, rodochrozyt, celsian, alleghanyit, willemit, flogopit, kalcyt i kwarc. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne lokalizacje tego minerału znajdują się w Japonii, skąd został po raz pierwszy opisany (kopalnia Noda-Tamagawa, prefektura Iwate oraz kopalnia Hokkejino, prefektura Kioto). Znany jest również z kopalni Kombat w Namibii, ze złoża Franklin w New Jersey (USA) oraz z kilku miejsc w Szwecji (np. Långban).

Rzadkość

Rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o pseudoheksagonalnym zarysie, tworzące estetyczne, rozetowe agregaty. Ważny jest również intensywny, czerwonawobrązowy kolor i wyraźny połysk. Kontrastujące umiejscowienie na jasnej matrycy skalnej, na przykład na białym kalcycie, znacznie podnosi atrakcyjność wizualną i wartość okazu. Ze względu na rzadkość minerału, nawet niewielkie, ale dobrze zdefiniowane kryształy są poszukiwane. ## Popularne stanowiska Za najlepsze na świecie uchodzą okazy pochodzące z kopalni Kombat w Namibii, które dostarczyły stosunkowo dużych i dobrze uformowanych kryształów. Klasyczne, choć zazwyczaj mniejsze, są okazy z lokalizacji typowej w Japonii (Noda-Tamagawa). Również amerykańskie złoże Franklin dostarczyło mikroskopijnych, ale dobrze zidentyfikowanych kryształów.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy kinoszytalitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Dopuszczalne jest użycie sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. Z uwagi na jego blaszkowatą budowę i kruchość, należy unikać mycia w wodzie, która mogłaby wniknąć między blaszki i osłabić strukturę agregatu. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z kwasami i innymi chemikaliami. Minerał jest kruchy, dlatego trzeba chronić go przed uderzeniami, zarysowaniem i zginaniem blaszek. Nie należy go podgrzewać ani poddawać ultradźwiękom. ## Przechowywanie Okazy kinoszytalitu najlepiej przechowywać w zamykanych pudełkach klaserowych, które chronią przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Należy unikać umieszczania na nim innych minerałów. Ze względu na niewielkie rozmiary kryształów, często jest przechowywany w formie zamontowanej na podstawce lub w pudełku membranowym.