Jankovićite
Wzór chemiczny: Tl<sup>1+</sup><sub>5</sub>Sb<sup>3+</sup><sub>9</sub>(As<sup>3+</sup>,Sb<sup>3+</sup>)<sub>4</sub>S<sup>2-</sup><sub>22</sub>
Jankovicit to bardzo rzadki siarkosól ołowiu, antymonu i arsenu, tworzący igiełkowe kryształy o metalicznym połysku.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2
- Połysk
- Metallic
- Rysa
- Black
- Gęstość
- 5.33
- Łupliwość
- Perfect on {100}
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Opaque
- Układ krystaliczny
- Triclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Rozpoznanie jankovicitu na podstawie cech wizualnych jest praktycznie niemożliwe bez specjalistycznego sprzętu. Identyfikacja wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak mikrosonda elektronowa (EDS/WDS) do określenia składu chemicznego oraz dyfrakcja rentgenowska (XRD) do potwierdzenia struktury krystalicznej. Jego występowanie w formie drobnych, igiełkowych, metalicznych kryształów w specyficznym środowisku geologicznym jest wskazówką, ale nie podstawą do identyfikacji. ## Odróżnianie od podobnych Jankovicit może być mylony z wieloma innymi drobnokrystalicznymi siarkosolami, takimi jak jamesonit, boulangeryt, zinkenit czy inne rzadkie siarkosole talu (np. lorandyt, pierrotit). Wszystkie one tworzą podobne igiełkowe lub włoskowe kryształy o metalicznym połysku. Pewne odróżnienie jest możliwe wyłącznie na podstawie analizy chemicznej, która wykaże obecność i proporcje talu, antymonu i arsenu. ## Formy kryształów Kryształy jankovicitu są bardzo małe, osiągają długość do 1 mm. Mają formę igiełkową lub włoskową, są wydłużone i giętkie. Zwykle występują jako splątane, wełniste agregaty lub promieniste skupienia wrastające w inne minerały, najczęściej w kalcyt lub realgar.
Środowisko występowania
## Geneza Jankovicit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego niskich temperatur. Powstaje w końcowych etapach krystalizacji w złożach polimetalicznych, bogatych w arsen, antymon i tal. W lokalizacji typowej (Allchar) jest związany z mineralizacją arsenowo-antymonowo-talową osadzoną w skałach wulkanicznych (andezytach) i osadowych (dolomity, tufy). ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi siarczkami i siarkosolami. W złożu Allchar znaleziono go w towarzystwie realgaru, aurypigmentu, lorandytu, raguinitu, pierrotitu, a także markasytu i pirytu. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym i szczegółowo opisanym miejscem występowania jankovicitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: złoże Crven Dol w obrębie kompleksu Allchar, niedaleko miejscowości Kavadarci w Macedonii Północnej. Jest to jedyne znane stanowisko tego minerału.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jako minerał typu "micromount", wartość kolekcjonerska jankovicitu zależy od bogactwa skupień i jakości kryształów widocznych pod mikroskopem. Najbardziej pożądane są okazy z gęstymi, dobrze uformowanymi, nieuszkodzonymi igiełkami, tworzącymi wyraźne agregaty na kontrastującej matrycy (np. na kalcycie). Ważna jest również asocjacja z innymi rzadkimi minerałami z tej lokalizacji, takimi jak lorandyt czy realgar. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest historyczne złoże Allchar w Macedonii Północnej. Materiał pochodzący z tej lokalizacji jest niezwykle trudny do zdobycia i pojawia się na rynku bardzo sporadycznie, zwykle w obrocie między wyspecjalizowanymi kolekcjonerami minerałów rzadkich.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy jankovicitu są niezwykle delikatne i rzadkie. Czyszczenie mechaniczne jest wysoce niewskazane. Jeśli jest to absolutnie konieczne, można użyć sprężonego powietrza (z bezpiecznej odległości) do usunięcia kurzu. Należy unikać kontaktu z wodą i wszelkimi chemikaliami. ## Czego unikać Jankovicit jest bardzo miękki i kruchy, dlatego należy unikać jakiegokolwiek dotykania, tarcia czy uderzeń. Jako siarkosól może być wrażliwy na działanie wilgoci i tlenu z powietrza, co może prowadzić do jego powolnego utleniania. Należy chronić go przed chemikaliami, wysoką temperaturą i nagłymi jej zmianami. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, najlepiej w zamkniętym, wyściełanym pudełku typu "micromount", aby chronić je przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i wahaniami wilgotności. Ekspozycja powinna odbywać się z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła.