Inaglyite

Wzór chemiczny: Pb²⁺Cu²⁺₃Ir³⁺₈S²⁻₁₆

Inaglyit to ekstremalnie rzadki siarczek ołowiu, miedzi i irydu, tworzący mikroskopijne, heksagonalne kryształy o metalicznym połysku.

## Charakterystyka Inaglyit jest minerałem z gromady siarczków, charakteryzującym się złożonym składem chemicznym zawierającym ołów, miedź i iryd. Występuje w postaci niezwykle małych, heksagonalnych kryształów o wymiarach nieprzekraczających 0.2 mm. Zazwyczaj tworzy skupienia z innymi minerałami z grupy platynowców. Ze względu na rozmiar, jego cechy wizualne są obserwowalne jedynie pod dużym powiększeniem. ## Właściwości fizyczne Jako minerał nieprzezroczysty, wykazuje silny, metaliczny połysk. Jest kruchy. Gęstość, ze względu na obecność ciężkich metali (iryd, ołów), jest wysoka, obliczona na 8.76 g/cm³. Twardość nie została zmierzona z powodu zbyt małego rozmiaru kryształów. ## Barwy i odmiany Obserwowany w świetle odbitym, inaglyit ma szarą barwę. Nie są znane żadne jego odmiany. ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi od miejsca jego odkrycia - masywu Inagli na tarczy Ałdan w Jakucji (Rosja). Został zatwierdzony jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 1984 roku. Opisany został przez L.N. Rudaszewskiego i współpracowników.

Właściwości

Twardość Mohsa: 5.5
Barwa: Steel gray
Połysk: Metallic
Rysa: Black
Gęstość: 0
Łupliwość: In two directions
Przezroczystość: Opaque
Układ krystaliczny: Hexagonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja inaglyitu jest niemożliwa bez zaawansowanego sprzętu laboratoryjnego. Wymaga analizy składu chemicznego za pomocą mikrosondy elektronowej (EDS/WDS) oraz badań dyfrakcji rentgenowskiej (XRD) w celu potwierdzenia struktury krystalicznej. W świetle odbitym pod mikroskopem kruszcowym jest szary i wykazuje słabą anizotropię. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi rzadkimi siarczkami metali z grupy platynowców, takimi jak cuproiridsyt, malanit czy irarsyt, z którymi często współwystępuje. Pewne odróżnienie możliwe jest wyłącznie na podstawie precyzyjnej analizy chemicznej, która wykaże obecność ołowiu w strukturze inaglyitu. ## Formy kryształów Tworzy drobne, tabliczkowe kryształy o pokroju heksagonalnym, o wielkości do 0.2 mm. Występuje jako pojedyncze ziarna lub wrostki w innych minerałach, głównie w chromitycie.

Środowisko występowania

## Geneza Inaglyit jest minerałem pochodzenia magmowego. Powstaje w ultrazasadowych, zalkalizowanych kompleksach skalnych, w szczególności w dunitach i chromitytach. Jego krystalizacja związana jest z procesami zachodzącymi w bogatych w platynowce intruzjach warstwowych. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z chromitem, cuproiridsytem, irarsytem, laurytem, malanitem oraz rodzimym osmem, irydem i platyną. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i szczegółowo opisane miejsce występowania (lokalizacja typowa) to masyw dunitowy Inagli, położony na tarczy Ałdan w Jakucji, w Rosji. Zgłaszano również jego wystąpienia w kompleksie ofiolitowym na Uralu Polarnym (Rosja).

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości W przypadku tak rzadkiego minerału, jedynym kryterium jest samo jego potwierdzone występowanie w próbce. Okazy kolekcjonerskie to najczęściej fragmenty skały macierzystej (chromitytu) z mikroskopijnymi wrostkami inaglyitu, zidentyfikowanymi analitycznie. Wartość okazu rośnie, jeśli towarzyszą mu inne rzadkie minerały platynowców, a sam inaglyit tworzy stosunkowo "duże" (w skali mikro) i dobrze wykształcone kryształy widoczne pod mikroskopem.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na ekstremalną rzadkość i mikroskopijny rozmiar, okazy inaglyitu nie podlegają standardowemu czyszczeniu. Wszelkie próby czyszczenia powinny być podejmowane wyłącznie w warunkach laboratoryjnych przez specjalistów, najczęściej przy użyciu sprężonego powietrza lub ultradźwięków w odpowiednim medium. ## Czego unikać Należy unikać jakiegokolwiek kontaktu z chemikaliami, kwasami oraz gwałtownymi zmianami temperatury. Jakakolwiek mechaniczna ingerencja (np. próba zarysowania, dotykania) jest absolutnie niewskazana i grozi zniszczeniem mikroskopijnego okazu. ## Przechowywanie Okazy z inaglyitem powinny być przechowywane w specjalistycznych, zamykanych pudełkach typu "micromount", chroniących przed kurzem, wilgocią i wstrząsami. Najlepiej trzymać je w stabilnych warunkach pokojowych, z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła.