Horomanite

Wzór chemiczny: Fe<sub>6</sub>Ni<sub>3</sub>S<sub>8</sub>

Ekstremalnie rzadki siarczek żelaza i niklu, kluczowy dla zrozumienia procesów zachodzących w płaszczu Ziemi.

## Charakterystyka Horomanit jest niezwykle rzadkim minerałem z grupy siarczków, występującym w postaci drobnych, wtopionych w inne minerały ziaren, zwykle o rozmiarach nieprzekraczających 100 mikrometrów. Obserwowany pod mikroskopem w świetle odbitym ma barwę od kremowej do jasnobrązowej z różowawym odcieniem. Jest nieprzezroczysty i wykazuje metaliczny połysk. ## Właściwości fizyczne Z uwagi na mikroskopijne rozmiary kryształów, wiele właściwości fizycznych, takich jak twardość, gęstość czy przełam, nie zostało precyzyjnie określonych. Minerał jest anizotropowy, co jest widoczne pod mikroskopem polaryzacyjnym. ## Historia i nazwa Nazwa horomanit pochodzi od miejsca odkrycia - masywu perydotytowego Horoman w regionie Hidaka na Hokkaido w Japonii. Minerał został po raz pierwszy opisany w 1998 roku przez grupę japońskich naukowców: Kazuhito Ozawa, Masaaki Shimizu i Tokuhei Tagai. Został zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) pod numerem IMA1997-010.

Właściwości

Połysk
Metaliczny
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Tetragonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja horomanitu jest możliwa wyłącznie przy użyciu zaawansowanych technik laboratoryjnych. Wymaga analizy pod mikroskopem w świetle odbitym, gdzie widoczny jest jego charakterystyczny kolor i anizotropia. Ostateczne potwierdzenie tożsamości uzyskuje się za pomocą mikrosondy elektronowej (analiza składu chemicznego) oraz metod dyfrakcji rentgenowskiej. ## Odróżnianie od podobnych Pod mikroskopem horomanit może być mylony z innymi nieprzezroczystymi siarczkami, takimi jak pentlandyt, pirotyn czy troilit, które często z nim współwystępują. Rozróżnienie opiera się na subtelnych różnicach w barwie, właściwościach optycznych (pleochroizm, anizotropia) oraz, przede wszystkim, na precyzyjnej analizie składu chemicznego. ## Formy kryształów Horomanit tworzy wyłącznie anhedralne (nieregularne) ziarna, wrosłe w inne minerały. Nie zaobserwowano go w formie dobrze wykształconych kryształów.

Środowisko występowania

## Geneza Horomanit jest minerałem pochodzenia magmowego, krystalizującym w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury, typowych dla górnego płaszcza Ziemi. Powstaje w ultrazasadowych skałach, takich jak perydotyty, w wyniku procesów segregacji stopu siarczkowego z magmy krzemianowej. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w paragenezie z innymi siarczkami i minerałami skałotwórczymi. Najczęściej towarzyszą mu: pentlandyt, troilit, djerfisheryt, a także oliwin, pirop, diopsyd i enstatyt. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym i opisanym miejscem występowania horomanitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - masyw perydotytowy Horoman, położony w górach Hidaka na wyspie Hokkaido w Japonii.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Horomanit nie występuje na rynku kolekcjonerskim w formie okazów makroskopowych. Jego wartość jest czysto naukowa. Jedyną formą, w jakiej można go "posiadać", są specjalistyczne preparaty badawcze (zgłady polerowane) znajdujące się w kolekcjach uniwersyteckich i instytutów geologicznych. Wartość takiego preparatu zależy od jakości jego wykonania oraz czytelności i rozmiaru ziaren horomanitu widocznych pod mikroskopem.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na ekstremalną rzadkość i mikroskopijny charakter występowania, okazy horomanitu w praktyce nie podlegają czyszczeniu. Występują jako inkluzje w skale macierzystej lub w postaci specjalistycznych preparatów mikroskopowych (zgładów), które wymagają jedynie ochrony przed kurzem. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z jakimikolwiek chemikaliami, ultradźwiękami oraz ścieraniem, ponieważ mogłoby to bezpowrotnie zniszczyć mikroskopijne ziarna minerału lub uszkodzić polerowaną powierzchnię zgładu. ## Przechowywanie Okazy zawierające horomanit, najczęściej w formie płytek cienkich lub zgładów, powinny być przechowywane w specjalistycznych pudełkach na preparaty mikroskopowe, w suchym miejscu, z dala od kurzu i ryzyka uszkodzeń mechanicznych.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej