Hexatestibiopanickelite

Wzór chemiczny: (Pd,Ni)(Sb,Te) ?

Heksagonalny tellurek i antymonek niklu oraz palladu, tworzący drobne, metaliczne wrostki w innych minerałach.

## Charakterystyka Heksatestibiopanickelit jest bardzo rzadkim minerałem z grupy siarczków, a dokładniej tellurkiem i antymonkiem niklu oraz palladu. Występuje w postaci bardzo małych, heksagonalnych ziaren lub wrostków w innych minerałach, głównie w kotulskicie. Jego rozmiar rzadko przekracza kilkadziesiąt mikrometrów, co uniemożliwia obserwację gołym okiem. Ma metaliczny wygląd i srebrzystobiałą barwę z różowawym odcieniem. ## Właściwości fizyczne Z uwagi na ekstremalnie mały rozmiar ziaren, większość właściwości fizycznych, takich jak twardość, gęstość czy połysk, nie została precyzyjnie określona. Obserwacje pod mikroskopem wskazują na silny, metaliczny połysk. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego cech: "heksa" od heksagonalnego układu krystalograficznego, "testibio" od składu chemicznego (tellur i antymon, łac. *stibium*), a "panickelit" na cześć podobnego minerału, panickelitu (NiAs), z którym jest strukturalnie powiązany. Został opisany po raz pierwszy w 1973 roku na podstawie materiału z intruzji Norilsk w Rosji.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2
Połysk: Metallic
Gęstość: 0
Przezroczystość: Opaque
Układ krystaliczny: Hexagonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja heksatestibiopanickelitu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak mikroskopia rud w świetle odbitym oraz mikroanaliza rentgenowska (EDS/WDS). W świetle odbitym wykazuje kremoworóżowy odcień i jest anizotropowy. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi drobnymi tellurkami i antymonkami metali z grupy platynowców, takimi jak kotulskit, majakit czy sobolewskit. Pewne rozróżnienie wymaga analizy składu chemicznego. ## Formy kryształów Tworzy mikroskopijne, heksagonalne lub nieregularne ziarna, często jako wrostki w innych minerałach lub na granicach ziaren.

Środowisko występowania

## Geneza Powstaje w wyniku procesów magmowych w ultrazasadowych i zasadowych intruzjach warstwowych, związanych ze złożami siarczków miedzi i niklu. Krystalizuje w późnych stadiach krzepnięcia magmy, w obecności pierwiastków z grupy platynowców oraz telluru i antymonu. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z minerałami takimi jak kotulskit, chalkopiryt, pentlandyt, majakit, sobolewskit, a także ze złotem rodzimym. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska tego minerału to złoża Cu-Ni w rejonie Norylska i Talnakh na Syberii (Rosja). Znany jest również z kompleksu Bushveld w RPA, intruzji Sudbury w Kanadzie oraz z Finlandii.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Heksatestibiopanickelit nie tworzy okazów w skali makroskopowej, dlatego nie jest przedmiotem handlu na typowym rynku kolekcjonerskim. Jego wartość jest czysto naukowa. Dla instytucji badawczych cenne są próbki skał (najczęściej rdzenie wiertnicze) lub polerowane zgłady z dobrze wykształconymi i potwierdzonymi analitycznie ziarnami tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy zawierające heksatestibiopanickelit, będące zazwyczaj polerowanymi zgładami do badań mikroskopowych lub fragmentami skał, nie wymagają czyszczenia. Wszelkie próby czyszczenia chemicznego lub mechanicznego mogą zniszczyć mikroskopijne ziarna minerału. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z chemikaliami, kwasami oraz ultradźwiękami. Zmiany temperatury i wilgotności nie mają większego wpływu na minerał zamknięty w skale macierzystej. ## Przechowywanie Próbki skał z heksatestibiopanickelitem należy przechowywać w stabilnych warunkach, w pudełkach kolekcjonerskich, chroniąc je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Zgłady polerowane wymagają przechowywania w specjalnych pojemnikach, aby zapobiec zarysowaniu powierzchni.