Heazlewoodite
Wzór chemiczny: Ni₃S₂
Heazlewoodit to metaliczny, brązowożółty siarczek niklu, występujący w serpentynitach i ultrazasadowych skałach magmowych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 4
- Barwa
- Light bronze or brass yellow
- Połysk
- Metallic
- Rysa
- Light bronze
- Gęstość
- 5.82
- Łupliwość
- None
- Przełam
- Hackly
- Przezroczystość
- Opaque
- Układ krystaliczny
- Trigonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Heazlewoodit rozpoznaje się po jego charakterystycznej brązowożółtej barwie, silnym metalicznym połysku na świeżej powierzchni oraz występowaniu w serpentynitach lub innych skałach ultrazasadowych. Jest nieprzezroczysty i nie wykazuje magnetyzmu. Jego twardość (4 w skali Mohsa) jest pomocna w odróżnieniu od bardziej miękkich siarczków. ## Odróżnianie od podobnych Heazlewoodit bywa mylony z pentlandytem, który ma bardzo podobną barwę i połysk. Pentlandyt jednak zazwyczaj wykazuje wyraźną oddzielność. Od chalkopirytu odróżnia go brak odcieni mosiężnożółtych i zielonkawych, a od pirotynu brak właściwości magnetycznych i jaśniejsza barwa. Bornit z kolei charakteryzuje się pstrą, niebiesko-fioletową iryzacją, której heazlewoodit nie posiada. ## Formy kryształów Dobrze wykształcone kryształy heazlewooditu są ekstremalnie rzadkie. Zazwyczaj występuje w formie drobnych, nieregularnych ziaren, skupień ziarnistych lub jako masywne wypełnienia w skale macierzystej.
Środowisko występowania
## Geneza Heazlewoodit jest minerałem typowym dla zserpentynizowanych perydotytów i dunitów. Powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych w niskich temperaturach lub w trakcie serpentynizacji skał ultrazasadowych, kiedy to nikiel uwolniony z oliwinów reaguje z siarką. Może również krystalizować bezpośrednio z magm siarczkowych bogatych w nikiel. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi siarczkami niklu i żelaza. Jego typowymi minerałami towarzyszącymi są pentlandyt, awaryt, milleryt, a także magnetyt, chromit i minerały z grupy serpentynu (antygoryt, lizardyt, chryzotyl). ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska heazlewooditu na świecie to m.in. jego lokalizacja typowa w Heazlewood w Tasmanii (Australia), a także złoża w regionie Sudbury w Ontario i w Asbestos w Quebecu (Kanada), w Górach Ural (Rosja), w Kraubath (Austria) oraz w wielu miejscach w Kalifornii i Oregonie (USA), gdzie występuje w serpentynitach.
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska heazlewooditu jest związana nie tyle z formą pojedynczych kryształów, co z bogactwem i estetyką całego okazu. Najbardziej cenione są próbki, w których heazlewoodit tworzy wyraźne, błyszczące skupienia o intensywnej, brązowożółtej barwie, kontrastujące z ciemną skałą macierzystą (serpentynitem). Wysoko oceniane są również okazy z dobrze widocznymi asocjacjami mineralnymi, np. z igiełkowym millerytem czy srebrzystym awarytem. ## Popularne stanowiska Okazy o znaczeniu kolekcjonerskim pochodzą z klasycznych lokalizacji dla tego minerału. Szczególnie cenione są te z dystryktu Zeehan i Heazlewood w Tasmanii. Dobrej jakości materiał, często w asocjacji z innymi rzadkimi minerałami, dostarczają również niektóre kopalnie w Quebecu (Kanada) oraz w Kalifornii (USA).
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy heazlewooditu należy czyścić wyłącznie na sucho, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Kontakt z wodą, a zwłaszcza z chemikaliami, może prowadzić do utleniania i matowienia jego metalicznej powierzchni. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać wszelkich kwasów i środków czyszczących. Minerał jest wrażliwy na wilgoć, która przyspiesza procesy utleniania. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na długotrwałe działanie intensywnego światła. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w suchym miejscu, najlepiej w zamkniętych pudełkach klaserowych lub gablotach z pochłaniaczem wilgoci, aby chronić metaliczny połysk przed zmatowieniem. Należy unikać przechowywania w wilgotnych piwnicach.