Glushinskite
Wzór chemiczny: Mg(C₂)⁶⁺O₄·2H₂O
Glushinskit to rzadki, organiczny minerał - uwodniony szczawian magnezu, tworzący miękkie, białe lub bezbarwne naloty i agregaty.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2
- Połysk
- Perłowy, Szklisty
- Gęstość
- 1.85
- Przezroczystość
- Prześwitujący
- Układ krystaliczny
- Monokliniczny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Glushinskit rozpoznaje się po jego wyjątkowej miękkości (twardość 2), niskiej gęstości oraz występowaniu w specyficznym środowisku geologicznym - na skałach ultrazasadowych lub w złożach węgla. Zazwyczaj tworzy białe, kredopodobne naloty lub drobne, słabo wykształcone kryształy. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi wtórnymi minerałami węglanowymi lub siarczanowymi o podobnym wyglądzie, takimi jak kalcyt, gips czy hydromagnezyt. Odróżnia go od nich bardzo niska twardość oraz geneza (jest minerałem organicznym). Pewna identyfikacja wymaga zaawansowanych metod analitycznych, jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Formy kryształów Kryształy glushinskitu są rzadkie i zazwyczaj bardzo małe, o pokroju tabliczkowym lub słupkowym. Najczęściej tworzy skupienia ziarniste, proszkowe, ziemiste naloty i skorupy.
Środowisko występowania
## Geneza Glushinskit jest minerałem pochodzenia organicznego. Powstaje w wyniku oddziaływania kwasu szczawiowego, produkowanego przez porosty i inną materię organiczną, na skały bogate w magnez, takie jak serpentynity i inne skały ultrazasadowe. Spotykany jest również w złożach węgla, gdzie tworzy się jako produkt procesów diagenetycznych lub wietrzeniowych. ## Asocjacje mineralne Na skałach ultrazasadowych współwystępuje z minerałami skałotwórczymi takimi jak serpentyn, a także z innymi szczawianami. W miejscu typowym (złoża węgla) nie odnotowano minerałów towarzyszących. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska glushinskitu to miejsce jego odkrycia - złoża węgla Chai-Tumus w Jakucji (Rosja). Znajdowany jest również w serpentynitach na wyspie Unst na Szetlandach (Szkocja) oraz w kilku miejscach we Włoszech, m.in. w dolinie Aosty i Ligurii, gdzie powstaje w wyniku działania porostów na skały ofiolitowe.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jakość okazu glushinskitu zależy przede wszystkim od stopnia wykształcenia kryształów. Najbardziej cenione są próbki z widocznymi, choćby niewielkimi, przezroczystymi kryształami, co jest dużą rzadkością. W przypadku typowych nalotów, wartość ma obfitość minerału na matrycy skalnej oraz dobrze udokumentowana lokalizacja. ## Popularne stanowiska Okazy pochodzące z miejsca typowego w Rosji są historycznie ważne, ale niezwykle rzadkie w kolekcjach. Niewielkie, lecz dobrze zdefiniowane kryształy pochodzą z niektórych stanowisk we Włoszech, gdzie minerał tworzy się na serpentynitach.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy glushinskitu są niezwykle delikatne i miękkie. Należy je czyścić wyłącznie za pomocą bardzo miękkiego pędzelka lub strumienia sprężonego powietrza, aby usunąć kurz. Unikać kontaktu z wodą, która może rozpuścić lub uszkodzić minerał. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać wody, kwasów, detergentów i wszelkich innych chemikaliów. Minerał jest wrażliwy na wysoką temperaturę i wilgoć. Nie należy go poddawać czyszczeniu ultradźwiękowemu ani parowemu. ## Przechowywanie Glushinskit wymaga przechowywania w stabilnych warunkach, z dala od wilgoci i źródeł ciepła. Najlepiej trzymać go w zamkniętym, wyściełanym pudełku klaserowym, aby chronić go przed uszkodzeniami mechanicznymi i kurzem.