Geuerite

Wzór chemiczny: Ag¹⁺₂Tl¹⁺₄Pb²⁺₄As³⁺₂₂S²⁻₄₀

Geueryt to ekstremalnie rzadki, ołowianoszary siarczek srebra, talu, ołowiu i arsenu, tworzący mikroskopijne, metaliczne ziarna.

## Charakterystyka Geueryt jest bardzo rzadkim minerałem z grupy siarkosoli, opisanym naukowo dopiero w 2023 roku. Występuje w postaci niezwykle małych, anhedralnych (nieforemnych) ziaren, o rozmiarach nieprzekraczających 150 mikrometrów, które są wrośnięte w inne minerały. Obserwowany w świetle odbitym ma ołowianoszarą barwę i metaliczny połysk. Ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów, jego cechy makroskopowe nie są znane. ## Właściwości fizyczne Z powodu ekstremalnie małych rozmiarów ziaren, nie udało się określić większości właściwości fizycznych geuerytu, takich jak twardość, łupliwość, przełam czy gęstość. Gęstość została jedynie obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej i wynosi 5,63 g/cm³. ## Historia i nazwa Nazwa minerału honoruje dr. Marca Geuera, kuratora kolekcji mineralogicznej w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie (Szwajcaria), w uznaniu jego wkładu w badania nad minerałami z kamieniołomu Lengenbach. Geueryt został zatwierdzony jako nowy gatunek minerału przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2023 roku (IMA2023-010).

Właściwości

Połysk: Metallic
Rysa: Black
Gęstość: 5.63
Łupliwość: None
Przezroczystość: Opaque
Układ krystaliczny: Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja geuerytu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych metod laboratoryjnych, takich jak analiza składu chemicznego w mikrosondzie elektronowej (EDS/WDS) oraz dyfrakcja rentgenowska (XRD). W świetle odbitym pod mikroskopem jest ołowianoszary i wykazuje słaby pleochroizm. ## Odróżnianie od podobnych Jest praktycznie niemożliwy do odróżnienia gołym okiem od innych rzadkich siarkosoli z Lengenbach, takich jak hutchinsonit, imhofit czy wallisit, z którymi współwystępuje. Rozróżnienie wymaga specjalistycznej analizy chemicznej i strukturalnej.

Środowisko występowania

## Geneza Geueryt powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych w złożach osadowo-metamorficznych. Występuje w dolomitowych skałach triasowych, gdzie krystalizuje w niewielkich pustkach i szczelinach. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w paragenezie z innymi rzadkimi siarkosolami arsenu i talu. Najczęściej towarzyszą mu hutchinsonit, imhofit, wallisit, a także realgar, aurypigment i piryt. Całość krystalizuje na podłożu z dolomitu. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania geuerytu na świecie jest jego lokalizacja typowa - kamieniołom Lengenbach w dolinie Binn (Binntal) w kantonie Valais w Szwajcarii. Jest to stanowisko znane z występowania wielu unikatowych siarkosoli.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Geueryt nie tworzy okazów w makroskopowej skali. Jego wartość jest czysto naukowa i systematyczna. Dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów "mikrominerałów" lub minerałów systematycznych, jedyną wartością jest posiadanie udokumentowanego analitycznie fragmentu skały (najczęściej dolomitu) zawierającego mikroskopijne ziarna geuerytu, z precyzyjnie oznaczoną lokalizacją wrostka. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest kamieniołom Lengenbach w Szwajcarii. Materiał do badań i kolekcjonerski pochodzi wyłącznie z tego jednego miejsca.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na mikroskopijny charakter występowania (jako wrostki w innych minerałach), pojedyncze ziarna geuerytu nie są przedmiotem czyszczenia. Okaz macierzysty (najczęściej dolomit) można czyścić mechanicznie, bardzo delikatną szczoteczką. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami i silnymi chemikaliami, które mogą reagować z siarczkami. Jako minerał zawierający arsen i tal, wymaga ostrożnego obchodzenia się - należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po kontakcie z okazem. ## Przechowywanie Okazy z geuerytem powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, z dala od wilgoci, w zamkniętym pudełku lub gablocie, aby ograniczyć utlenianie i pylenie. Zaleca się wyraźne oznaczenie okazu ze względu na toksyczność składników.