Galileiite

Wzór chemiczny: NaFe<sup>2+</sup><sub>4</sub>(PO<sub>4</sub>)<sub>3</sub>

Galileit to bardzo rzadki, ciemnozielony do czarnego minerał fosforanowy, znajdowany wyłącznie w meteorytach.

## Charakterystyka Galileit jest bardzo rzadkim fosforanem sodu i żelaza, występującym w postaci niewielkich, zaokrąglonych ziaren o wielkości do 200 mikrometrów. Zazwyczaj tworzy agregaty z innymi minerałami fosforanowymi. Jego barwa jest ciemnozielona do niemal czarnej, a w świetle przechodzącym ujawnia intensywnie zielony kolor bez pleochroizmu. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się szklistym połyskiem i jest nieprzezroczysty, choć bardzo cienkie odłamki mogą być przeświecające. Ma twardość około 5 w skali Mohsa i gęstość wynoszącą 3,86 g/cm³. Nie wykazuje łupliwości, a jego przełam jest nierówny. ## Historia i nazwa Galileit został po raz pierwszy opisany w 1997 roku przez A. M. Fioretti, G. Molin, M. Mellini, A. C. Corrêa-Neves i S. A. S. de Almeida. Jego nazwa honoruje Galileusza (Galileo Galilei, 1564-1642), włoskiego astronoma i fizyka, w uznaniu jego wkładu w naukę. Minerał został zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) pod numerem IMA1995-037. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i występowanie wyłącznie w postaci mikroskopijnych ziaren w meteorytach, galileit ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie (w formie mikromontaży).

Właściwości

Twardość Mohsa
5
Połysk
Szklisty
Gęstość
3.86
Łupliwość
Brak
Przełam
Nieregularny
Przezroczystość
Prześwitujący do Nieprzezroczystego
Układ krystaliczny
Trigonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie galileitu jest możliwe wyłącznie za pomocą zaawansowanych metod laboratoryjnych, takich jak analiza chemiczna (mikrosonda elektronowa) i dyfrakcja rentgenowska (XRD), ze względu na jego mikroskopijny rozmiar i występowanie w złożonych skupieniach. W świetle odbitym ma szarą barwę z zielonkawym odcieniem i słabym bireflektancją. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi fosforanami występującymi w meteorytach, takimi jak johnsomervilleit, sarcopsyd czy graftonit. Odróżnienie wymaga precyzyjnej analizy składu chemicznego – galileit wyróżnia się specyficzną stechiometrią sodu i żelaza. ## Formy kryształów Galileit występuje jako anhedralne (nie wykazujące własnych ścian), zaokrąglone ziarna, zwykle o średnicy od 50 do 200 mikrometrów. Tworzy proste zrosty z innymi fosforanami.

Środowisko występowania

## Geneza Galileit jest minerałem pochodzenia pozaziemskiego. Powstaje w meteorytach żelaznych (syderatach), konkretnie w oktaedrytach typu IAB. Tworzy się w guzkach krzemianowych w obrębie metalicznej osnowy (kamacyt i taenit) w wyniku krystalizacji stopu fosforanowego podczas stygnięcia macierzystego ciała niebieskiego. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi fosforanami, takimi jak sarcopsyd, graftonit i johnsomervilleit. Towarzyszą mu również chromit, troilit, grafit, diopsyd, ortopiroksen oraz metaliczne fazy żelazowo-niklowe (kamacyt, taenit). ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania galileitu jest meteoryt żelazny Angra dos Reis, który spadł w 1869 roku w prowincji Rio de Janeiro w Brazylii. Jest to lokalizacja typowa dla tego minerału.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu z galileitem jest determinowana przez jakość samego fragmentu meteorytu, w którym się on znajduje. Dla celów naukowych i kolekcjonerskich (mikromontaży) najważniejsza jest możliwość jednoznacznej identyfikacji minerału w wypolerowanej próbce (zgładzie) oraz bogactwo asocjacji mineralnych. Wielkość ziaren galileitu jest również istotnym czynnikiem. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest meteoryt Angra dos Reis z Brazylii. Fragmenty tego meteorytu są ekstremalnie rzadkie i znajdują się głównie w kolekcjach instytucjonalnych i muzealnych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazów z galileitem, będących fragmentami meteorytów, generalnie nie należy czyścić na mokro. Pył można usuwać bardzo ostrożnie za pomocą miękkiego pędzelka lub sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, chemikaliami i ultradźwiękami. Jako składnik meteorytów żelaznych, może być podatny na utlenianie w wilgotnym środowisku. Należy chronić go przed wilgocią i gwałtownymi zmianami temperatury. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie w stabilnych warunkach, najlepiej w zamkniętym pojemniku z pochłaniaczem wilgoci (np. żelem krzemionkowym). Ekspozycja powinna odbywać się w suchym miejscu, z dala od bezpośredniego światła słonecznego.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej